strona startowa | Szukaj:  

M o t t o
" Ludzie powinni
nauczyŠ siŕ dziwiŠ
"

- Erich von Dńniken
Artyku│y
ZoRRoKiN // SaMuRa!
hacked
hacked
 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
rozwi˝ menu 
 
 
rozwi˝ menu 
ZoRRoKiN // SaMuRa!
Ksi─ů┼╝ki
 
 
ZoRRoKiN // SaMuRa!
o nas
pisali o nas
kontakt
linki
 

UFO - amerykańskie programy badawcze

Je┼Ťli z uwag─ů prze┼Ťledzi─ç histori─Ö ludzko┼Ťci, oka┼╝e si─Ö, i┼╝ „lataj─ůce spodki” towarzysz─ů cz┼éowiekowi w┼éa┼Ťciwie od zawsze. Przekazy ustne, ┼║r├│d┼éa pisane, ┼Ťwiadectwa ikonograficzne – je┼╝eli spojrze─ç na to wszystko wystarczaj─ůco wnikliwie, mo┼╝na doj┼Ť─ç do przekonania, ┼╝e z fenomenem tym cz┼éowiek styka┼é si─Ö ju┼╝ od zarania dziej├│w. Najwcze┼Ťniejsze ┼║r├│d┼éo pisane na temat UFO znaleziono pono─ç w sta­roindyjskiej ksi─Ödze Samarangana - Sutradhara datowanej na 500 r. p.n.e., a traktuj─ůcej o architekturze i planowaniu miast. Jest w niej fragment opisuj─ůcy dziwne machiny, zwane „vima­nas”, kt├│re, prowadzone r─Ökami pilot├│w, potrafi─ů lata─ç. Potem nast─Öpuje szereg d┼éugich opis├│w dzia┼éania r├│┼╝nych system├│w nap─Ödzaj─ůcych „vimanas” - niestety, z m─Ötnych wyja┼Ťnie┼ä niewiele mo┼╝na zrozumie─ç. W s┼éawnych sanskryckich eposach „Mahabharata” i „Ramayana” tak┼╝e s─ů wzmianki o podobnych urz─ůdzeniach przedstawionych tam jako machiny wojenne zdolne sia─ç ┼Ťmier─ç na ca┼éym ┼Ťwiecie. R├│wnie┼╝ pisarze i my┼Ťliciele rzymscy wymieniaj─ů w pozo­stawionych po sobie pracach wiele niezwyk┼éych fenomen├│w po­wietrznych: Liwiusz (59 p.n.e.-17 n.e.) pisze, ┼╝e w 214 r. p.n.e. w Hadrii we W┼éoszech, widziano zagadkowy „o┼étarz na niebie”. Pliniusz Starszy (23-79 n.e.) w swojej ksi─Ödze „De Rerum Natu­rae” napomyka o jaskrawych promieniach przecinaj─ůcych niebo, informuj─ůc dalej, ┼╝e w 66 r. p.n.e. od jakiej┼Ť gwiazdy oderwa┼éa si─Ö „iskra” i spad┼éa na ziemi─Ö, sta┼éa si─Ö wielka niby ksi─Ö┼╝yc, po­tem skurczy┼éa do pierwotnych rozmiar├│w i powr├│ci┼éa do nieba.

I w┼éa┼Ťciwie od prehistorii do czas├│w wsp├│┼éczesnych zmieni┼éo si─Ö w┼éa┼Ťciwie niewiele – trwa swoiste status quo: nast─ůpi┼éa co prawda pewna ewolucja ┼Ťwiatopogl─ůdowa, nast─ůpi┼é te┼╝ znaczny jako┼Ťciowy skok w zakresie metod badawczych, ale – dok┼éadnie tak samo, jak cz┼éowiek pierwotny, czy ┼Ťredniowieczny – w zakresie sedna problemu nie posun─Öli┼Ťmy si─Ö do przodu, nie ma p├│ki co pewno┼Ťci z czym tak NAPRAWD─ś mamy do czynienia.

St─ůd te┼╝ wyt─Ö┼╝one (czynione czy to przy pe┼énym rozg┼éosie, czy te┼╝ okryte najg┼é─Öbsz─ů tajemnic─ů) wysi┼éki w celu zrozumienia istoty tego fenomenu. Nie nale┼╝y si─Ö bynajmniej temu dziwi─ç. Po pierwsze – w cz┼éowieku tkwi d─ů┼╝no┼Ť─ç do poznania prawdy za wszelk─ů cen─Ö – to zreszt─ů jeden z g┼é├│wnych motor├│w post─Öpu cywilizacyjnego. Po drugie – to co nieznane, mo┼╝e stanowi─ç potencjalny czynnik zagro┼╝enia i nie ma tu zasadniczej r├│┼╝nicy, czy jest to czynnik ca┼ékowicie zewn─Ötrzny, pozaplanetarny, czy te┼╝ mo┼╝e tajna bro┼ä jakiego┼Ť wrogiego mocarstwa (kt├│ra to zreszt─ů teza w okresach napi─Ö─ç geopolitycznych ubieg┼éego wieku by┼éa szczeg├│lnie brana pod uwag─Ö). Trudno poda─ç w w─ůtpliwo┼Ť─ç wiod─ůc─ů rol─Ö Stan├│w Zjednoczonych w badaniu fenomenu UFO – to pa┼ästwo o zdecydowanie najwi─Ökszym potencjale naukowym i militarnym. Znane jest powszechnie d─ů┼╝enie USA (jako pa┼ästwa w og├│lno┼Ťci) i ich obywateli (w szczeg├│lno┼Ťci) do swego rodzaju perfekcjonizmu: wszystko tam powinno by─ç najlepsze, najwi─Öksze, tworzone najwcze┼Ťniej i najszybciej. Dodatkowym (a kto wie czy nie podstawowym) impulsem w zakresie interesuj─ůcego nas tematu by┼éo zaanga┼╝owanie Stan├│w Zjednoczonych w konflikt zimnowojenny pod koniec lat czterdziestych XX wieku.

Motorem nap─Ödowym wyt─Ö┼╝onych tajnych bada┼ä nad fenomenem UFO – by┼éa te┼╝ ch─Ö─ç ewentualnego wej┼Ťcia w posiadanie nieznanych, a (przy za┼éo┼╝eniu pozaziemskiego pochodzenia NOL) z ca┼é─ů pewno┼Ťci─ů w spos├│b niewyobra┼╝alnie wr─Öcz przewy┼╝szaj─ůcych nasze w┼éasne – technologii. Bada┼ä tajnych, bowiem trzeba by┼éo by─ç szybszym i skuteczniejszym od potencjalnych, ziemskich wrog├│w.

Przyjmuje si─Ö, ┼╝e wsp├│┼éczesna historia UFO rozpoczyna si─Ö w s┼éoneczny dzie┼ä 24 lipca 1947 roku, kiedy to Kenneth Arnold, ameryka┼äski biznes­men z Idaho, podczas lotu nad G├│rami Kaskadowymi w sta­nie Waszyngton zaobserwowa┼é na niebie dziewi─Ö─ç dziwnych dysk├│w pulsuj─ůcych ┼Ťwiat┼éem. Arnold nie by┼é pierwszym cz┼éowie­kiem, kt├│ry zetkn─ů┼é si─Ö z pojazdami powietrznymi niewyja┼Ťnio­nego pochodzenia. Relacja Arnolda nie by┼éa ani pierwsz─ů, ani ostatni─ů w d┼éugim ┼éa┼äcuchu obserwacji niewyja┼Ťnionych zjawisk. Ale poprzednie obserwacje nie wzbudzi┼éy wielkiego zainteresowania, natomiast historia Arnolda zosta┼éa nies┼éychanie nag┼éo┼Ťniona, i niemal od razu dostrze┼╝one przez niego ┼Ťwiat┼éa powszechnie uznano za pojazdy kosmiczne z inne­go ┼Ťwiata.  W gruncie rzeczy obserwacja Arnolda by┼éa jedn─ů z wielu obserwacji niezidentyfikowanych obiekt├│w lataj─ůcych w tym czasie, tzn. od p├│┼║nej wiosny do lata 1947 r. Tylko od pocz─ůtku czerwca do 16 lipca tego roku do w┼éadz Stan├│w Zjednoczonych wp┼éyn─Ö┼éo z ca┼éego kraju ponad 850 raport├│w o UFO.

Kiedy po spostrze┼╝eniach Arnolda media zacz─Ö┼éy wr─Öcz na si┼é─Ö spekulowa─ç na temat ich pochodzenia i znaczenia, zdecydowanie najcz─Ö┼Ťciej wysuwano hipotez─Ö pojazd├│w pochodzenia pozaziemskiego. W powojennej Ameryce teoria ta trafi┼éa na podatny grunt i mn├│­stwo ludzi uwierzy┼éo od razu, ┼╝e Arnold widzia┼é statki pochodz─ůce nie z tego ┼Ťwiata. Nadzieja na podb├│j kosmosu, a nawet na jego zasiedlenie, za┼Ťwita┼éa jeszcze przed II wojn─ů ┼Ťwiatow─ů, kiedy to w USA zacz─Ö­to pracowa─ç nad technologi─ů budowy rakiet. W czasie wojny ┼Ťwiatowej prze­mys┼é rakietowy znacznie si─Ö rozwin─ů┼é, zw┼éaszcza w Niemczech, ale zwi─ůzane z jego rozwojem poczynania rz─ůd├│w nie by┼éy do ko┼äca jasne. Wprawdzie technologia ta mog┼éa pos┼éu┼╝y─ç ludzko┼Ťci do zdobycia „ostatniej granicy”, jak─ů by┼é kosmos, ale r├│wnie do­brze mog┼éa zosta─ç wykorzystana do przenoszenia w przestrze┼ä kosmiczn─ů broni masowej zag┼éady. By┼é to przecie┼╝ pocz─ůtek ery nuklearnej wraz z jej strategi─ů „r├│wnowagi strachu” i odwetu.

W 1947 r. Amerykanie naprawd─Ö  powa┼╝nie si─Ö obawiali, ┼╝e Zwi─ůzek Radziecki wkr├│tce b─Ödzie mia┼é w┼éasn─ů bro┼ä j─ůdrow─ů, kt├│ra umo┼╝liwi Rosjanom atak na Stany Zjednoczone. „Lataj─ůce spodki”, zaobserwowane przez Kennetha Arnolda, pojawi┼éy si─Ö na ameryka┼äskim niebie, gdy ca┼éy blok zachodni, a USA w szczeg├│lno┼Ťci, ogarn─ů┼é obsesyjny strach przed inwazj─ů komunist├│w. Militarne zagro┼╝enie by┼éo tylko jednym z element├│w obsesji strachu; opr├│cz tego istnia┼é te┼╝ podobno „wr├│g wewn─Ötrzny” czyli agenci tzw. pi─ůtej kolum­ny, agitatorzy i szpiedzy, przed kt├│rymi te┼╝ trzeba by┼éo mie─ç si─Ö  na baczno┼Ťci. Atmosfer─Ö strachu podgrzewa┼éy pog┼éoski, ┼╝e komuni┼Ťci prze­chodz─ů specjalne szkolenia, umo┼╝liwiaj─ůce im kontrolowanie ludzkiego umys┼éu. Od lat 30-tych podejrzewano, ┼╝e w┼éadze komuni­styczne wykorzystuj─ů na szerok─ů skal─Ö techniki psychologiczne w celu „urabiania” swoich dysydent├│w. Potwierdzeniem tej hipotezy by┼éy relacje weteran├│w wojny korea┼äskiej, opisuj─ůce koszmar brutalnych i psychicznych pr├│b „prania m├│zgu”, jakim komuni┼Ťci poddawali je┼äc├│w wojennych.

W 1947 r. klimat obaw przed inwazj─ů, jak r├│wnie┼╝ rozbudzo­ne apetyty na zasiedlenie kosmosu wytworzy┼éy w USA sytuacj─Ö, w kt├│rej jedyna „logiczna” reakcja na obserwacj─Ö Arnolda pro­wadzi┼éa do wniosku, ┼╝e srebrzyste dyski - je┼Ťli nie pochodz─ů z Ziemi, to bez w─ůtpienia­ musz─ů nale┼╝e─ç do agresor├│w z kosmosu – trzeciej mo┼╝liwo┼Ťci - po prostu brak. Powszechna akceptacja teorii pozaziemskiej by┼éa wyznacznikiem warunk├│w, jakie wy­tworzy┼é d┼éugi okres zimnej wojny. Niespokojna atmosfera tych czas├│w znalaz┼éa swe odbicie nawet w ├│wczesnych produkcjach filmo­wych, przedstawiaj─ůcych kosmit├│w jako naje┼║d┼║c├│w gotowych do skolonizowania ┼Ťwiata i czyhaj─ůcych na okazj─Ö do zniewole­nia ludzi.

Odt─ůd te┼╝ hipoteza pozaziemska (ETH) wci─ů┼╝ cieszy si─Ö du┼╝─ů popular­no┼Ťci─ů, cz─Ö┼Ťciowo za spraw─ů przychylno┼Ťci medi├│w, dla kt├│rych nadal pozostaje praktycznie jedynym – bo niezwykle atrakcyjnym - wyja┼Ťnieniem zjawiska UFO, a po cz─Ö┼Ťci tak┼╝e jako skutek l─Ök├│w i fobii ameryka┼äskiego spo┼éecze┼ästwa datowanych mniej wi─Öcej od 1947 r. Nie neguj─ůc powszechno┼Ťci powy┼╝szej koncepcji, warto si─Ö zastanowi─ç, czy pr├│cz przytoczonych powod├│w, nie ma innej, bar­dziej z┼éowieszczej przyczyny, kt├│ra hipotez─Ö pozaziemskiego pochodzenia UFO stawia na czele wszystkich sposob├│w interpre­tacji zagadnienia.

Pr├│ba chronologicznego usystematyzowania ameryka┼äskich bada┼ä problematyki zwi─ůzanej z UFO nie jest spraw─ů ┼éatw─ů, a czasami bywa wr─Öcz niemo┼╝liwa. Wi─ů┼╝e si─Ö to przede wszystkim z faktem, i┼╝ cz─Östokro─ç badania te przenika┼éy si─Ö wzajemnie w czasie, by┼éy te┼╝ (niezale┼╝nie – lub wr─Öcz konkurencyjnie - od siebie) prowadzone przez r├│┼╝ne wojskowe instytucje (si┼éy powietrzne, marynarka,) a tak┼╝e przez CIA oraz inne czynniki rz─ůdowe. Dodatkowym utrudnieniem jest tutaj fakt, i┼╝ o niekt├│rych przedsi─Öwzi─Öciach badawczych dowiadujemy si─Ö dopiero w wiele lat po fakcie, czasem z relacji pojedynczych ┼Ťwiadk├│w, b─ůd┼║ z kontrowersyjnych ze wzgl─Ödu na wiarygodno┼Ť─ç dokument├│w, co – rzecz oczywista – nie dodaje wiarygodno┼Ťci przedstawianym rewelacjom.

USAF – Si┼éy Powietrzne Stan├│w Zjednoczonych

Pierwszym znanym oficjalnie dokumentem potwierdzaj─ůcym zainteresowanie ameryka┼äskich Si┼é Powietrznych problemem UFO jest tzw. Raport Twininga. We wrze┼Ťniu 1947 roku genera┼é porucznik Nathan Twining z Dow├│dztwa Za­opatrzenia Materia┼éowo - Technicznego Lotnictwa (AMC) wys┼éa┼é notatk─Ö, zakwalifikowan─ů jako tajn─ů, do genera┼éa brygady George'a Schulgena, szefa Wydzia┼éu Opera­cyjnego Wywiadu Powietrznego w Pentagonie. Udziela┼é w niej ┼╝─ůdanych przez ten wydzia┼é informacji dotycz─ůcych „lataj─ůcych dysk├│w”. Twining o┼Ťwiadcza┼é, ┼╝e po konsultacji z personelem Instytutu Technologii Lotnictwa, Wywiadu T-2, Wydzia┼éu G┼é├│wnego In┼╝ynieryjnego oraz Wydzia┼éu Laboratorium Technicznego Lotnictwa, Elektrowni i Nap─Ödu T-3 ustalono, co nast─Öpuje:

„Zjawisko przedstawione w relacji to rzeczywisto┼Ť─ç, a nie przywidzenie czy fikcja. [...] S─ů to obiekty przypominaj─ůce kszta┼étem dyski, na tyle du┼╝e, ┼╝e sprawiaj─ů wra┼╝enie samolot├│w produko­wanych przez ludzi. [...] Pewnie charakterystyczne cechy obiekt├│w - maksymalna pr─Ödko┼Ť─ç wzno­szenia, sterowno┼Ť─ç (zw┼éaszcza w „beczkach”) oraz zachowania, kt├│re nale┼╝a┼éoby okre┼Ťli─ç jako wymijanie w wypadku natkni─Öcia si─Ö na przyjazny samolot i radar - pozwalaj─ů domniemywa─ç, i┼╝ niekt├│re z nich s─ů sterowane zar├│wno r─Öcznie, jak i automatycznie lub na odleg┼éo┼Ť─ç.”
Raport Twininga przedstawia te┼╝ wsp├│lne cechy obiekt├│w:

1) Metaliczna lub odbijaj─ůca ┼Ťwiat┼éo powierzchnia.

2) Brak smugi, z kilkoma wyj─ůtkami, gdy obiekt zmuszony by┼é do dzia┼éania w warun­kach wymagaj─ůcych wysokiej sprawno┼Ťci.

3) Kszta┼ét okr─ůg┼éy lub eliptyczny, p┼éaski sp├│d, na wierzchu kopu┼éa.

4) Kilka meldunk├│w wspomina o locie trzech do dziewi─Öciu obiekt├│w w okre┼Ťlonym szyku.

5) Zazwyczaj nie wydaj─ů d┼║wi─Öku, z wyj─ůtkiem trzech wypadk├│w, gdy s┼éyszano dudnie­nie i huk.

6) Pr─Ödko┼Ť─ç lotu zazwyczaj powy┼╝ej trzystu w─Öz┼é├│w.

AMC proponowa┼é, ┼╝eby dow├│dztwo lotnictwa uzna┼éo te zjawiska za spraw─Ö priorytetow─ů z punktu widzenia bezpiecze┼ästwa pa┼ästwa i ustalenia kodu dla szczeg├│┼éo­wych bada┼ä dysk├│w, w tym opracowania pe┼énych zestaw├│w wszelkich dost─Öpnych danych maj─ůcych zwi─ůzek z t─ů spraw─ů, kt├│re by┼éyby dostarczane wojskom l─ůdowym, marynarce, Komisji Energii Atomowej, Po┼é─ůczonej Radzie Bada┼ä i Rozwoju, Naro­dowemu Komitetowi Doradczemu Aeronautyki, Naukowej Radzie Si┼é Powietrznych, RAND-owi (finansowany przez si┼éy powietrzne zesp├│┼é naukowy na Zachodnim Wybrze┼╝u) i organizacji NEPA (Zastosowanie Energii J─ůdrowej do Nap─Ödu).

Raport Twininga stwierdza, ┼╝e „brak jest fizycznych dowod├│w w postaci szcz─ůt­k├│w rozbitych obiekt├│w, co mog┼éoby niepodwa┼╝alnie wykaza─ç ich istnienie”. A prze­cie┼╝ - wed┼éug relacji personelu wojskowego - w Nowym Meksyku odzyskano szcz─ůtki co najmniej jednego NOL-a, kt├│re w lipcu 1947 roku przewieziono do kwatery g┼é├│w­nej AMC. Dlaczego zatem gen. Twining wspomina o braku fizycz­nych dowod├│w? Wed┼éug badacza Williama Moore'a, w razie katastrofy dysku (lub dysk├│w), Twining musia┼éby powo┼éa─ç specjaln─ů grup─Ö do gromadzenia jak najwi─Ök­szej ilo┼Ťci informacji z ca┼éego ┼Ťwiata. Zak┼éadaj─ůc, ┼╝e dost─Öp do danych o takim znisz­czonym w katastrofie dysku mia┼éoby tylko w─ůskie grono, raczej nie by┼éoby wskaza­ne u┼Ťwiadamianie tych, kt├│rzy znajduj─ů si─Ö na drugim ko┼äcu ┼éa┼äcucha informacji, dlaczego tego rodzaju dane s─ů niezb─Ödne. Moore dowodzi: „W istocie mog┼éoby si─Ö okaza─ç korzystniejsze podtrzymywanie przekonania, ┼╝e katastrof takich nie by┼éo, aby nie wzbudza─ç podejrze┼ä”.

Istniej─ů mocne dowody, ┼╝e Wydzia┼é Operacyjny Wywiadu Powietrznego (AIRD), na czele kt├│rego sta┼é genera┼é brygady Schulgen - Twining wys┼éa┼é tam raport AMC - ­by┼é poinformowany o materia┼éach pochodz─ůcych z rozbitego dysku i ┼╝e ta informa­cja mog┼éa pochodzi─ç wy┼é─ůcznie z biura Twininga. Pi─Öciostronicowy raport AIRD z 30 pa┼║dziernika 1947 roku, zatytu┼éowany „Wst─Öpne uwagi o zebranych materia┼éach” i zakwalifikowany w owym czasie jako „tajny” - wymienia bie┼╝─ůce zadania wy­wiadowcze wobec samolot├│w „typu lataj─ůce spodki” oraz przytacza wi─Ökszo┼Ť─ç da­nych AMC na temat tego zjawiska wraz ze znacz─ůcym, godnym uwagi komenta­rzem: „Cho─ç istnieje mo┼╝liwo┼Ť─ç, ┼╝e s─ů one wynalazkiem Rosjan, kt├│rzy wykorzystali dalekowzroczne plany i rzeczywiste dokonania Niemc├│w, to jednak ocena niekt├│­rych element├│w wskazuje, ┼╝e w istocie mog─ů to by─ç pewnego rodzaju pojazdy mi─Ö­dzyplanetarne”.

Pod nag┼é├│wkiem „Zadania” znajduje si─Ö pozycja zatytu┼éowana „Elementy konstrukcyjne:

a)Typ materia┼éu: metal, zawieraj─ůcy ┼╝elazo lub nie zawieraj─ůcy ┼╝elaza, niemetal.

b) Konstrukcja warstwowa: z zastosowaniem rozmaitych kombinacji metali, folii metalowych, plastików, drewna balsa lub podobnego materiału.

c) Nietypowe metody produkcyjne w celu uzyskania minimalnego ci─Ö┼╝aru i stabilnej struktury”.

Pod nag┼é├│wkiem Zasilanie napisano: „Konieczne s─ů informacje o systemie nap─Ödo­wym samolotu. [...] Obecno┼Ť─ç niekonwencjonalnego lub rzadkiego typu systemu nap─Ödowego nie powinna uj┼Ť─ç uwagi, gdy┼╝ stanowi element o wielkim znaczeniu”.

Niekt├│re z tych informacji po prostu musia┼éy pochodzi─ç z biura Twininga. Uwa­ga o „rozmaitych kombinacjach metali, folii metalowych, plastik├│w, drewna balsa lub podobnego materia┼éu” ma szczeg├│lne znaczenie w kontek┼Ťcie opisu, wykonane­go przez majora Jesse Marcela, szcz─ůtk├│w odkrytych w pobli┼╝u Corony, siedem­dziesi─ůt pi─Ö─ç mil na p├│┼énocny zach├│d od Roswell, w Nowym Meksyku.

Dnia 30 grudnia 1947 roku mjr gen. L. C. Craigie podj─ů┼é decyzj─Ö o utworzeniu o┼Ťrodka badawczego pod nazw─ů Project Sign („Projekt Znak”, lub „Odzew”). Siedzib─ů Projektu „Sign” zosta┼éa Baza Si┼é Powietrznych Wright – Patterson. Baza ta wype┼énia┼éa zreszt─ů rol─Ö g┼é├│wnego centrum bada┼ä Niezidentyfikowanych Obiekt├│w Latajacych przez ca┼éy czas trwania wszystkich ameryka┼äskich wojskowych program├│w badawczych. Projekt „Sign” oficjalnie rozpocz─ů┼é prac─Ö dnia 22 stycznia 1948 roku. Badania prowadzono pocz─ůtkowo w ramach ATIC (Air Technical Intelligence Center [Centrum Technicznego Wywiadu Lotniczego] z siedzib─ů w bazie lotniczej Wright - Patterson w stanie Ohio), a p├│┼║niej Foreign Technology Division (Wydzia┼éu Technologii Obcych). USAF zapewni┼é sobie informacje o zaobserwowaniu niezwyk┼éych obiekt├│w powietrznych przez wyznaczonych we wszystkich krajowych bazach lotniczych specjalnych oficer├│w do przyjmowania relacji o Lataj─ůcych Spodkach – tak je w tym czasie powszechnie nazywano. Po otrzymaniu relacji przypadek badany by┼é na szczeblu lokalnym, to jest przez pracownik├│w miejscowej bazy, kt├│rzy decydowali czy przes┼éa─ç go do Wright – Patterson. Taka procedura utrzymana zosta┼éa do ko┼äca 1969 roku, czyli do ostatecznego zamkni─Öcia rz─ůdowych program├│w bada┼ä UFO.

Ju┼╝ od samego pocz─ůtku prac wy┼éoni┼éy si─Ö w┼Ťr├│d realizator├│w trzy odr─Öbne koncepcje. Zwolennicy pierwszej z g├│ry za┼éo┼╝yli, ┼╝e „lataj─ůce dyski” nie s─ů spraw─ů zbyt powa┼╝n─ů i ┼╝e jedynym zadaniem Project „Sign” jest udowodnienie tej w┼éa┼Ťnie tezy. Grupa druga (przewag─Ö w niej stanowili pracownicy wywiadu i st─ůd mo┼╝e to „zboczenie zawodowe”) uwa┼╝a┼éa, ┼╝e „lataj─ůce dyski” s─ů wprawdzie zjawiskiem autentycznym, lecz pochodzenie ich jest jak najbardziej ziemskie, a konkretnie radzieckie. I wreszcie grupa trzecia o najszerszych horyzontach, z┼éo┼╝ona g┼é├│wnie z naukowc├│w, potraktowa┼éa „lataj─ůce talerze” jako realny przejaw dzia┼éalno┼Ťci wysoko rozwini─Ötej cywilizacji spoza naszego globu.

W toku prac rozd┼║wi─Öki pomi─Ödzy poszczeg├│lnymi grupami wzros┼éy do tego stopnia, ┼╝e po 7 miesi─ůcach, w lipcu 1948 r., przedstawiciele grupy ostatniej sporz─ůdzili nawet odr─Öbne podsumowanie osi─ůgni─Ötych dotychczas wynik├│w pt. „Estimate of the Situation” – „Ocena Sytuacji” i jako dokument ┼Ťci┼Ťle tajny przekazali je drog─ů s┼éu┼╝bow─ů naczelnemu dow├│dcy lotnictwa USA gen. Hoytowi S. Vandenbergowi. Ocen─Ö t─Ö zaklasyfikowano oczywi┼Ťcie jako ┼Ťci┼Ťle tajn─ů i przekazano naczelnemu dow├│dcy USAF – gen. Hoytowi Vandenberghowi, kt├│ry odrzuci┼é j─ů ze wzgl─Ödu na brak przekonywaj─ůcych dowod├│w. Raport ten nigdy nie zosta┼é w┼é─ůczony do oficjalnej dokumentacji USAF i najprawdopodobniej zniszczono go, chocia┼╝ plotka g┼éosi, ┼╝e jego kopie s─ů jeszcze przechowywane w Pentagonie. Nie znaczy to jednak, jak si─Ö cz─Östo sugeruje, ┼╝e USAF zatajaj─ů tym samym dow├│d istnienia pozaziemskiego konstruktora UFO. Dane, na podstawie kt├│rych badacze Projektu „Sign” sporz─ůdzili raport, s─ů dzisiaj w zasadzie w ca┼éo┼Ťci dost─Öpne. Nie zawieraj─ů one dowod├│w pozaziemskiego pochodzenia UFO w takim sensie, w jakim poj─Öcie dowodu u┼╝ywane jest w nauce, chocia┼╝ z drugiej strony mo┼╝na je uwa┼╝a─ç za daj─ůce podstaw─Ö do takich podejrze┼ä.

Ko┼äcowe sprawozdanie z dzia┼éalno┼Ťci Projektu „Sign” potocznie nazywane „Raportem Sign”, a oficjalnie okre┼Ťlone jako „Technical Report 2274 – IA”, przedstawiono w lutym 1949 roku. Ten czterdziestodwustronicowy dokument ujawniono po 12 latach. Sprawozdanie to nie formu┼éuje ┼╝adnej definitywnej konkluzji i zaleca dalsze zbieranie danych oraz powa┼╝nie rozwa┼╝a mo┼╝liwo┼Ť─ç pozaziemskiego pochodzenia Lataj─ůcych Spodk├│w – wskaz├│wka, ┼╝e z pocz─ůtku wywiad USAF bra┼é pod uwag─Ö tak┼╝e tak─ů ewentualno┼Ť─ç.

Oto podstawowe konkluzje tego dokumentu:

l. Nie ma ┼╝adnych konkretnych dowod├│w uzasadniaj─ůcych bezwzgl─Ödne potwierdzenie lub zaprzeczenie istnienia Nieznanych Obiekt├│w Lataj─ůcych stanowi─ůcych nowe i nie znane typy statk├│w powietrznych. Pewna okre┼Ťlona liczba wypadk├│w zosta┼éa zidentyfikowana jako obiekty znane” — w pierwszych zdaniach drog─ů kompromisu pr├│bowa┼é on pogodzi─ç stanowiska wszystkich trzech grup. Poniewa┼╝ jednak ten „zgni┼éy kompromis” nie m├│g┼é si─Ö w ko┼äcu oprze─ç naporowi fakt├│w, dalej „Raport Sign” przechodzi┼é ju┼╝ do weryfikacji konkretnych 237 raport├│w obserwacji, kt├│re w ci─ůgu roku dotar┼éy do bazy Wright - Patterson z terenu ca┼éych Stan├│w Zjednoczonych:

Obserwowane obiekty mo┼╝na zgrupowa─ç w cztery klasy w zale┼╝no┼Ťci od ich kszta┼étu:

1. lataj─ůce dyski (stosunkowo niski odsetek statk├│w powietrznych),

2. obiekty o kształcie torpedy lub cygara bez płatów czy stateczników,

3. obiekty o kształcie sferycznym,

4. kule ┼Ťwietlne.

Dalej „Raport Sign” formu┼éowa┼é ca┼éy szereg parametr├│w technicznych obserwowanych obiekt├│w, ich zwrotno┼Ť─ç i osi─ůgi, by w ko┼äcu doj┼Ť─ç do wniosku, ┼╝e wszystko to jest mo┼╝liwe do osi─ůgni─Öcia przez technik─Ö ziemsk─ů. Poniewa┼╝ jednak przez przoduj─ůc─ů technik─Ö ameryka┼äsk─ů nic z tego nie zosta┼éo osi─ůgni─Öte - na zako┼äczenie raport rozwa┼╝a tak┼╝e (najbardziej interesuj─ůc─ů dla nas) mo┼╝liwo┼Ť─ç pochodzenia kosmicznego obserwowanych obiekt├│w:

5. Pozaziemskie statki kosmiczne. Odnosz─ů si─Ö do tego nast─Öpuj─ůce rozwa┼╝ania:

a. Je┼╝eli istnieje jaka┼Ť cywilizacja pozaziemska zdolna budowa─ç obiekty, o kt├│rych m├│wi niniejszy raport, najprawdopodobniej jest ona daleko bardziej rozwini─Öta od naszej. Dla wysuni─Öcia tego wniosku wystarczy rachunek prawdopodobie┼ästwa bez konieczno┼Ťci si─Ögania po hipotezy astronomiczne.

b. Cywilizacja tego rodzaju mog┼éa zauwa┼╝y─ç, ┼╝e na Ziemi zosta┼éy wynalezione bomby atomowe i ┼╝e obecnie znajdujemy si─Ö na drodze szybkiego post─Öpu w dziedzinie rozwoju broni rakietowej. Fakty te - ze wzgl─Ödu na minion─ů histori─Ö ludzko┼Ťci - musia┼éy j─ů zaalarmowa─ç. Z tego powodu powinni┼Ťmy si─Ö liczy─ç - szczeg├│lnie w obecnej chwili - z mo┼╝liwo┼Ťci─ů odwiedzin pozaziemskich. W wyniku spowodowanych przez ludzko┼Ť─ç wybuch├│w bomb atomowych, kt├│re w ┼éatwy spos├│b mog─ů by─ç obserwowane z du┼╝ych odleg┼éo┼Ťci, oczekiwa─ç mo┼╝emy nast─Öpuj─ůcych zale┼╝no┼Ťci: pomi─Ödzy czasem eksplozji bomb atomowych i czasem obserwacji UFO albo czasem, kt├│rego te statki kosmiczne potrzebuj─ů, by przyby─ç ze swego ┼Ťwiata i nast─Öpnie zn├│w tam powr├│ci─ç.

Poniewa┼╝ dokument ten dotar┼é na r─Öce gen. Vandenberga z klauzul─ů utajnienia 2A (najwy┼╝szy priorytet tajno┼Ťci sygnowany jest jako 1A), dow├│dca - bez obawy, ┼╝e opinia publiczna mo┼╝e si─Ö domaga─ç ujawnienia, m├│g┼é swobodnie podj─ů─ç decyzj─Ö co do jego dalszych los├│w. Podobno w Sztabie Si┼é Powietrznych r├│wnie┼╝ nast─ůpi┼é wyra┼║ny podzia┼é co do oceny i mo┼╝liwo┼Ťci wykorzystania otrzymanego raportu. Cz─Ö┼Ť─ç Sztabu G┼é├│wnego i Grupy Studi├│w domaga┼éa si─Ö fragmentarycznej bodaj publikacji dokumentu, wychodz─ůc z za┼éo┼╝enia, i┼╝ lepiej  z g├│ry przygotowa─ç opini─Ö publiczn─ů do niezwyk┼éych rewelacji, ni┼╝ utrzymywa─ç j─ů w ca┼ékowitej niewiedzy ryzykuj─ůc, by zaskoczy┼éy j─ů potem nagle niemo┼╝liwe zupe┼énie do ukrycia fakty dokonane.

W rozmowie ufologiem z Davidem Keyhoe jeden z pracownik├│w Grupy Studi├│w, kpt. Edward J. Ruppelt powiedzia┼é potem: „Genera┼é powiedzia┼é mi, ┼╝e wywo┼éa┼éoby to kompletny chaos. - Jak mogliby┼Ťmy przekona─ç szerok─ů opini─Ö, ┼╝e obcy nie maj─ů wrogich intencji, je┼Ťli sami nic na ten temat nie wiemy? Zreszt─ů nie posiadamy ┼╝adnego dowodu rzeczowego, ┼╝adnego przechwyconego pojazdu kosmicznego. Zastraszeni ludzie uczepiliby si─Ö tego argumentu przeciwstawiaj─ůc si─Ö opiniom najbardziej nawet kompetentnych ekspert├│w. W oparciu o te konkluzje genera┼é doszed┼é w ko┼äcu do wniosku, ┼╝e nale┼╝y bezwzgl─Ödnie ukry─ç ca┼é─ů dotychczasow─ů dzia┼éalno┼Ť─ç Project Sign i rozkaza┼é spali─ç przys┼éan─ů opini─Ö”.

Ale nawet ten rozkaz - by─ç mo┼╝e w┼éa┼Ťnie w wyniku tych r├│┼╝nic zda┼ä – nie zosta┼é wykonany bez reszty. Johannes von Buttlar w drukowanej w odcinkach w pi┼Ťmie „Quick” swej pracy pt. „Das UFO Phaenomen” o┼Ťwiadcza, i┼╝ on to w┼éa┼Ťnie dzi─Öki swym poszukiwaniom dotar┼é do „jedynej kopii, kt├│ra nie zosta┼éa spalona” (w p├│┼║niejszym wydaniu ksi─ů┼╝kowym tej┼╝e pracy stwierdzenia tego ju┼╝ nie ma). Nale┼╝y chyba jednak uwierzy─ç o┼Ťwiadczeniu z┼éo┼╝onemu przez kpt. E. J. Ruppelta, a tak┼╝e p├│┼║niejszej deklaracji pisemnej na ten temat obserwatora program├│w badawczych NOL z ramienia Sztabu G┼é├│wnego mjr. Deweya Founeta oraz rzecznika Sztabu Si┼é Powietrznych pp┼ék. George'a Freemana, kt├│rzy stwierdzili, ┼╝e mieli mo┼╝no┼Ť─ç z raportem tym zapozna─ç si─Ö.

Ju┼╝ w ko┼äcowych dniach pracy Project Sign (nazywanego nieoficjalnie tak┼╝e Project Saucer - Program Spodek) zosta┼éa utworzona specjalna ekipa foto - teodit├│w, kt├│ra pod nazw─ů Project Twinkle (po angielsku oznacza to iskrzenie si─Ö, migotanie) rozpocz─Ö┼éa planowe polowanie na - wyr├│┼╝nione po┼Ťr├│d Nieznanych Obiekt├│w Lataj─ůcych - zielone, skrz─ůce si─Ö, ogniste kule. Niestety, dzi┼Ť, po kilku dziesi─ůtkach lat, wiemy ju┼╝, jakie szans─Ö maj─ů w dziedzinie ufologii wszelkie planowe akcje: ka┼╝de zaplanowanie czasu i miejsca pojawienia si─Ö Nieznanych Obiekt├│w Lataj─ůcych  jest zupe┼énie nierealne i z regu┼éy przygotowana nawet z wielkim pietyzmem akcja z g├│ry spala na panewce. Po kilku miesi─ůcach wi─Öc takiego daremnego polowania na iskrz─ůce si─Ö zielone kule ca┼éy Project Twinkle - wobec kosztownych niepowodze┼ä - zosta┼é odwo┼éany.

Poniewa┼╝ jednak zniszczenie ko┼äcowego raportu Project Sign (a stanowi─ůce jego faktyczne zako┼äczenie) odby┼éo si─Ö w ┼Ťcis┼éej tajemnicy - ca┼éy rozbudowany aparat tego programu dzia┼éa┼é niezmiennie dalej dostarczaj─ůc bazie Wright – Patterson coraz nowe dziesi─ůtki obserwacji UFO, kt├│re w dalszym ci─ůgu by┼éy gromadzone. Zamieszanie (kto wie zreszt─ů czy nie celowe?) osi─ůgn─Ö┼éo taki stopie┼ä, ┼╝e wi─Ökszo┼Ť─ç zatrudnionych w realizacji Programu Has┼éo ludzi nie wiedzia┼éo nawet o jego likwidacji.

Dnia 11 lutego 1948 roku program bada┼ä Niezidentyfikowanych Obiekt├│w Lataj─ůcych zmienia swoj─ů nazw─Ö na „Project Grudge” („Projekt ┼╗al”, „Uraza”). Gen. Vandenberg nie tylko w powa┼╝nym stopniu zmieni┼é sk┼éad grupy badawczej programu, ale przede wszystkim jego za┼éo┼╝enia. Wprawdzie w swej (wydanej w r. 1978) ksi─ů┼╝ce „The UFO Experience” Hynek twierdzi┼é, ┼╝e „kryptonimy [poszczeg├│lnych program├│w] nie mia┼éy ┼╝adnego szczeg├│lnego znaczenia”, jednak┼╝e kilka lat p├│┼║niej zmieni┼é zdanie i w wywiadzie dla pisma w┼éoskiego „Epoca” przyzna┼é, i┼╝ „nazwy program├│w ka┼╝dorazowo dobrze odzwierciedla┼éy stosunek Pentagonu wobec »lataj─ůcych dysk├│w«”. Jedynym ┼Ťladem p├│┼érocznej mniej wi─Öcej dzia┼éalno┼Ťci Project Grudge okaza┼éo si─Ö opracowane w sierpniu b─ůd┼║ - wed┼éug innych ┼║r├│de┼é - 27 grudnia 1949 r. sprawozdanie nosz─ůce oficjalnie nazw─Ö Raportu Technicznego Nr 102-AC 49/15-100, zwane w skr├│cie „Report Grudge”. Raport ten w ostateczno┼Ťci - zgodnie z intencj─ů reorganizator├│w Programu Uraza zawiera┼é nast─Öpuj─ůc─ů konkluzj─Ö: „Przekazane nam obserwacje w ┼╝adnym wypadku nie wskazuj─ů na daleko posuni─Öte osi─ůgni─Öcia naukowe jakiego┼Ť innego narodu. Z tego powodu UFO nie stanowi─ů ┼╝adnego bezpo┼Ťredniego zagro┼╝enia naszego bezpiecze┼ästwa narodowego. Dalsze badania nie powinny mie─ç szczeg├│lnego priorytetu”.

Raport ten odtajniono ostatecznie 1 sierpnia 1952 roku, ale bez rozg┼éosu, tak ┼╝e raport ├│w ma┼éo komu by┼é w├│wczas znany. W „Report Grudge” przedstawione by┼éy wyniki studi├│w nad 237 przypadkami doniesie┼ä przeprowadzonych przez konsultanta USAF do spraw astronomii – J. Allena Hyneka, w owym czasie wyk┼éadowc─Ö astronomii na Ohio State University.

Z momentem oficjalnego obj─Öcia kierownictwa projektu przez kpt. E. Ruppelta - nast─ůpi┼éo to 27 pa┼║dziernika 1951 r. - program od tej chwili nazwany zosta┼é Project Grudge II. Kierownik programu pomimo stosunkowo niskiej rangi by┼é wszechstronnym specjalist─ů lotnictwa. Podczas II wojny ┼Ťwiatowej by┼é on przez pewien czas strzelcem pok┼éadowym, a nast─Öpnie radarzyst─ů samolotu B-29. W pierwszych latach po wojnie pe┼éni┼é rol─Ö nawigatora samolot├│w wojskowych r├│wnocze┼Ťnie zdobywaj─ůc tytu┼é in┼╝yniera aeronautyki, za┼Ť z momentem wybuchu wojny korea┼äskiej zosta┼é powo┼éany do ATIC z zadaniem umiejscawiania i identyfikacji samolot├│w i rakiet balistycznych przeciwnika. Od tego te┼╝ momentu diametralnie zmieni┼éa si─Ö procedura traktowania nadchodz─ůcych do Wright - Patterson raport├│w. Odt─ůd ju┼╝ ┼╝aden z nich nie by┼é bez ┼Ťladu wyrzucany, ale w zwi─ůzku z tym - wobec ich prawdziwej obfito┼Ťci - nie by┼éo te┼╝ zbyt wiele czasu na ich weryfikacj─Ö. Skutek by┼é taki, ┼╝e archiwum w Wright - Patterson pocz─Ö┼éo si─Ö gwa┼étownie rozrasta─ç, g┼é├│wnie jednak (wg Hyneka) za spraw─ů wypadk├│w niedostatecznie przebadanych i w zwi─ůzku z tym zbyt pochopnie cz─Östo uznawanych za „niezidentyfikowane”.

Mimo to programowi Grudge II pod kierunkiem kpt. Ruppelta nie mo┼╝na odm├│wi─ç tak┼╝e pewnych osi─ůgni─Ö─ç. Od pocz─ůtku r. 1952 kpt. Ruppelt na podstawie dyrektywy wydanej przez gen. Cabella uzyskuje dost─Öp do sieci 30 rozsianych na terenie ca┼éych Stan├│w Zjednoczonych kamer rejestruj─ůcych sygna┼éy z wojskowych stacji radarowych (w wyniku tej dzia┼éalno┼Ťci 1956. 05. 09 program jest w stanie przekaza─ç ATIC 90-minutowy film obrazuj─ůcy obserwacje radarowe UFO). Do wsp├│┼épracy z nim zar├│wno w organizacji sieci, jak i interpretacji wynik├│w zobowi─ůzany zostaje Wydzia┼é Obrony Przeciwlotniczej US Air Force. W porozumieniu z naukowcami Cambridge Research Laboratory, k t├│rzy byli technicznymi doradcami Si┼é Lotniczych USA, podj─Öto decyzj─Ö budowy w miejscowo┼Ťciach o szczeg├│lnej aktywno┼Ťci UFO specjalnych urz─ůdze┼ä rejestruj─ůcych. A wreszcie doradca naukowy Si┼é Lotniczych USA, fizyk Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles Joseph Kaplan proponuje pomiary weryfikacyjne UFO za pomoc─ů specjalnej siatki dyfrakcyjnej. Analiza spektralna kolor├│w zdj─Ö─ç dokonanych przez tak─ů siatk─Ö ma jednocze┼Ťnie odr├│┼╝nia─ç UFO od znanych ju┼╝ nauce obiekt├│w ┼Ťwietlnych takich jak gwiazdy, planety czy meteory.

W dniu 16 marca 1952 r. Project Grudge II (w dalszym ci─ůgu pod kierownictwem kpt. E. Ruppelta) oficjalnie przemianowany zostaje na Project Blue Book (Program „B┼é─Ökitna Ksi─Öga”). A kiedy jeszcze w kilka tygodni p├│┼║niej (2 lutego 1952 r.) dow├│dztwo Si┼é Lotniczych USA wydaje dyrektyw─Ö No 200, na mocy kt├│rej oficerowie wywiadu wszystkich baz lotniczych USA na ca┼éym ┼Ťwiecie zobowi─ůzani zostaj─ů do natychmiastowego dostarczania pisemnych sprawozda┼ä dotycz─ůcych obserwacji UFO nie tylko ATIC, ale ka┼╝dorazowo ich kopii tak┼╝e centrali Project Blue Book w Wright - Patterson, Program B┼é─Ökitna Ksi─Öga uzyskuje po raz pierwszy tak rozleg┼ée mo┼╝liwo┼Ťci ostatecznego wyja┼Ťnienia sprawy Nieznanych Obiekt├│w Lataj─ůcych. W jaki spos├│b te mo┼╝liwo┼Ťci zosta┼éy wykorzystane?

Ju┼╝ na sam pocz─ůtek - na to powa┼╝ne przecie┼╝ przedsi─Öwzi─Öcie Si┼éy Powietrzne USA przeznaczy┼éy niestety znacz─ůco zbyt ma┼ée nak┼éady finansowe i zdecydowanie za skromn─ů kadr─Ö. Wzbudzi┼éo to ca┼éy szereg komentarzy, a nawet i spekulacji, czy projekt nie s┼éu┼╝y w istocie dla ukrycia prawdy i podania spo┼éecze┼ästwu uspokajaj─ůcych wyja┼Ťnie┼ä na temat UFO - jako mylnie zinterpre­towanych zjawisk przyrody, b─ůd┼║ po prostu zwyczajnych, oszuka┼äczych historyjek. Po drugie - w ci─ůgu 17-letniego ┼╝ywota wojskowe szefostwo programu zmienia┼éo si─Ö a┼╝ pi─Öciokrotnie. Rozpocz─ů┼é program (z pocz─ůtku jeszcze pod nazw─ů Uraza II) kpt. Ruppelt, potem wymieni┼é go kpt. Hardin, po nim kierownictwo programu obj─ů┼é kpt. Gregory, nast─Öpnie przyszed┼é mjr Friend i wreszcie pogrzeb programu przypad┼é w udziale mjr. Quntanilli. Ju┼╝ sama ta ci─ůg┼éa karuzela dow├│dc├│w w powa┼╝nym stopniu utrudnia┼éa jak─ůkolwiek ci─ůg┼éo┼Ť─ç pracy ca┼éego programu. Niekt├│re badania rozpocz─Öte pod auspicjami jednego z szef├│w nie by┼éy ju┼╝ przy nowym szefie ko┼äczone. Niekt├│re z kolei z meldunk├│w w og├│le w tym og├│lnym rozgardiaszu gin─Ö┼éy bez ┼Ťladu. Dodatkowym obci─ů┼╝eniem Programu B┼é─Ökitna Ksi─Öga by┼éa zbyt niska ranga wojskowa jego kolejnych szef├│w. Z regu┼éy znaczenie ka┼╝dej misji wojskowej wyznaczane jest stopniem wojskowym jej dow├│dcy. Fakt, i┼╝ kolejni zwierzchnicy programu nigdy nie przekroczyli rangi majora, automatycznie niejako sytuowa┼é Project Blue Book na szarym ko┼äcu dosy─ç sztywnej przecie┼╝ skali priorytet├│w ameryka┼äskiego lotnictwa. W dodatku sami szefowie raczej niech─Ötnie opuszczali swoj─ů baz─Ö Wright - Patterson i do weryfikacji raport├│w w terenie wyje┼╝d┼╝ali porucznicy, a nierzadko i (posiadaj─ůcy w przewa┼╝aj─ůcej wi─Ökszo┼Ťci wr─Öcz mierne wykszta┼écenie techniczne) sier┼╝anci. To z jednej strony w powa┼╝nym stopniu ogranicza┼éo ┼Ťcis┼éo┼Ť─ç i wnikliwo┼Ť─ç raport├│w, z drugiej za┼Ť - jeszcze bardziej deprecjonowa┼éo dzia┼éalno┼Ť─ç programu w oczach wojskowych informator├│w.

Przy tym spo┼Ťr├│d ca┼éej sterty ameryka┼äskich publikacji omawiaj─ůcych szczeg├│┼éowo kolejne etapy rozwoju i upadku Project Blue Book wy┼éaniaj─ů si─Ö – powiedzmy to sobie wyra┼║nie - niezbyt atrakcyjne sylwetki samych tak szybko zmieniaj─ůcych si─Ö szef├│w. Hardin - wg tych materia┼é├│w - czu┼é si─Ö chyba bardziej maklerem gie┼édowym ni┼╝ kapitanem lotnictwa, a funkcj─Ö kierownika programu potraktowa┼é tylko jako jeszcze jedno „niesprawiedliwe” jego obci─ů┼╝enie. Gregory obj─ů┼é t─Ö funkcj─Ö pono─ç jedynie w nadziei na szybki awans i ca┼é─ů swoj─ů dzia┼éalno┼Ť─ç w Blue Book podporz─ůdkowa┼é wy┼é─ůcznie realizacji tego marzenia. Ruppelt, kt├│ry jedyny chyba rzeczywi┼Ťcie interesowa┼é si─Ö prowadzonymi przez program badaniami, po raz pierwszy jednak odwa┼╝y┼é si─Ö wyrazi─ç w┼éasne na ten temat zdanie dopiero po zwolnieniu go z funkcji szefa programu. Wreszcie Quintanilla, kt├│ry od pocz─ůtku swej pracy do ko┼äca programu wyra┼║nie manifestowa┼é jego lekcewa┼╝enie, bez przerwy podkre┼Ťla┼é, ┼╝e jego zdaniem zjawisko UFO jest problemem bardziej godnym politowania ni┼╝ badania.
W ramach prac Blue Book – i to w┼éa┼Ťciwie przez ca┼éy czas trwania projektu - szczeg├│lnie po macoszemu traktowane by┼éy (prawda, ┼╝e najtrudniejsze do jakiegokolwiek - bodaj w najbardziej nik┼éy spos├│b - racjonalnego wyt┼éumaczenia) raporty o l─ůdowaniach UFO, a nawet o obserwacjach ufonaut├│w. Wed┼éug danych przytaczanych przez g┼é├│wnych krytyk├│w Project Blue Book J. A. Hyneka i J. Vallee w okresie prac programu zanotowano na ca┼éym ┼Ťwiecie a┼╝ 546 l─ůdowa┼ä UFO (w tym 190 na terenie Stan├│w Zjednoczonych). Niestety, do g┼é├│wnej kwatery Programu B┼é─Ökitna Ksi─Öga, bazy Wright - Patterson w Dayton, dotar┼éo tylko 48 meldunk├│w. Hynek przytacza 3 takie l─ůdowania, kt├│re mia┼éy miejsce nawet na terenie baz lotniczych (18 maja 1954 r. w Cannon Air Force Base, 29 wrze┼Ťnia 1957 r. w Deerwood Nike Air Force Base oraz 12 czerwca 1965 r. w Blaine Air Force Base), o kt├│rych jednak ┼╝adna oficjalna wie┼Ť─ç nie dotar┼éa do Blue Book.

Dlaczego tak si─Ö dzia┼éo? Poniewa┼╝ zdarzenia tego rodzaju wydawa┼éy si─Ö zwyk┼éym wojskowym ca┼ékiem nieprawdopodobne, przewa┼╝nie oficerowie z baz lotniczych zobowi─ůzani do informowania o tych faktach dochodzili do wniosku, ┼╝e przekazuj─ůc tego rodzaju informacje mogliby si─Ö tylko o┼Ťmieszy─ç, z drugiej za┼Ť strony centrala programu z g├│ry za┼éo┼╝y┼éa, ┼╝e b─Ödzie rejestrowa┼éa i rozpatrywa┼éa tylko takie sprawy, kt├│re dotr─ů do niej oficjaln─ů drog─ů s┼éu┼╝bow─ů. W ten spos├│b du┼╝a ilo┼Ť─ç najciekawszych (bo dotycz─ůcych g┼é├│wnie l─ůdowa┼ä i ufonaut├│w) obserwacji, o kt├│rych wiadomo by┼éo „nieoficjalnie” w kr─Ögach pracownik├│w Project Blue Book, nigdy nie by┼éa rozpatrywana, albowiem kierownictwo programu - wobec nagminnego braku odpowiadaj─ůcych narzuconej procedurze meldunk├│w uwa┼╝a┼éo, ┼╝e „wypadki te rozwi─ůzane zosta┼éy na szczeblu lokalnym”.

Nie oznacza to jednak┼╝e, i┼╝ Project Blue Book by┼é przedsi─Öwzi─Öciem od samego pocz─ůtku do ko┼äca chybionym i zupe┼énie bezcelowym. Mimo wszystko materia┼é zgromadzony w ramach prac programu by┼é obfity i r├│┼╝norodny. Metodologicznie rzecz ujmuj─ůc „Blue Book” by┼éa sformalizowanym systemem ba­da┼ä doniesie┼ä o UFO w postaci „namacalnej”. By┼é wi─Öc to w┼éa┼Ťciwie zbi├│r rozmaitych dokumen­t├│w: raport├│w, protoko┼é├│w z przes┼éucha┼ä ┼Ťwiadk├│w, zdj─Ö─ç, film├│w, list├│w, przekaz├│w dalekopisowych itp. Jedna z istotniejszych zmian (w odr├│┼╝nieniu od poprzednich program├│w badawczych) polega┼éa na wprowadzeniu obo­wi─ůzku przekazywania raport├│w o UFO, sporz─ůdzanych przez po­szczeg├│lne bazy lotnictwa, nie tylko do ATIC w Wright - Patterson, ale tak┼╝e do Pentagonu. Od listopada 1952 r., a wi─Öc jeszcze za czas├│w Projektu „Grudge”, zacz─Öto te┼╝ sporz─ůdza─ç okresowe podsumowania kolejnych faz bada┼ä, jako tzw. „Status Report” („Raporty o stanie rzeczy”). Raporty o numerach od 1 do 9 uznano za poufne, natomiast od 10 do 12 za tajne. Wszystkie ujawniono 9 wrze┼Ťnia 1960 r., ale ich kopie trudno by┼éo uzyska─ç do 1968 r., kiedy to zo­sta┼éy opublikowane przez jedn─ů z cywilnych organizacji ufologicz­nych (NICAP).

Bez w─ůtpienia najbardziej warto┼Ťciowy z naukowego punktu widzenia by┼é osta­tni z raport├│w Programu – „Project Blue Book Special Report No 14” („Project Blue Book Special Report No 14” - Air Technical Inteligence Center Wright - Patterson AFB Ohio 1955), a niekt├│­rzy badacze oceniaj─ů go nawet wy┼╝ej od p├│┼║niejszych studi├│w przeprowadzonych przez Uniwersytet Colorado (B. Maccabee “Scientific Investigation of Unidentified Flying Objects” – „The Journal of UFO Studies” 1980 vol. 1 nr 1 s. 71 - 72­). Zawiera┼é on wy­niki i opis analiz statystycznych przeprowadzonych przez prywatn─ů, pracuj─ůc─ů na u┼╝ytek wojska plac├│wk─Ö naukow─ů Battelle Me­morial Institute w Columbus, stan Ohio. Naukowcom BMI udost─Öpniona przypadki z kartotek „Blue Book” z okresu od 1 czerwca 1947 r. do 31 grudnia 1952 r. Po poddaniu wst─Öpnemu przegl─ůdowi zbioru relacji o UFO z tego okresu (oko┼éo 4000 przypadk├│w), wy┼é─ůczono 2199 relacji jako nadaj─ůce si─Ö do analizy, reszt─Ö za┼Ť odrzucono ze wzgl─Ödu na z┼é─ů jako┼Ť─ç lub niedostateczn─ů liczb─Ö danych. W bada­niach brali udzia┼é, opr├│cz pracownik├│w BMI, tak┼╝e eksperci z ATIC oraz, je┼Ťli by┼éa taka potrzeba, inni konsultanci naukowi. Prac─Ö t─Ö wykonano w latach 1952 - 1954.

Raport ├│w by┼é ostatnim z serii tego rodzaju sprawozda┼ä i nast─Ö­powa┼é bezpo┼Ťrednio po „Status Report No 12”. Brak „Status Report No 13” bywa przedmiotem spekulacji i domys┼é├│w (zapytywane w tej sprawie USAF twierdzi, ┼╝e „Status Report No 13” po prostu nigdy nie ist­nia┼é lub te┼╝ mo┼╝e napisano co┼Ť w formie wst─Öpnej i w┼é─ůczono do „Blue Book Special Report No 14”). Niekiedy sugeruje si─Ö r├│wnie┼╝, ┼╝e brak sprawozdania z numerem 13 jest skutkiem przes─ůdno┼Ťci USAF, co nie wydaje si─Ö zbyt prawdopodobne, ale przecie┼╝ nie niemo┼╝liwe. Stanton Friedman, kt├│ry w 1960 r. pracowa┼é w o┼Ťrodku badawczym administrowanym przez Foreign Technology Division oraz Wright - Patterson AFB (ale nie przy ba­daniach nad UFO), powo┼éuj─ůc si─Ö na swoje do┼Ťwiadczenia z tej wsp├│┼épracy i znajo­mo┼Ť─ç z lud┼║mi z BMI, s─ůdzi, ┼╝e domniemany „Status Report No 13” wcale nie musia┼é zosta─ç utajniony z jakich┼Ť specjalnych powod├│w. Utajnienie go mog┼éo nast─ůpi─ç wsku­tek nadania mu wy┼╝szej rangi tajno┼Ťci, a mechaniczne funkcjonowanie mechanizmu proceduralnego spowodowa┼éo brak o nim jakiejkolwiek wzmianki w dokumentach o ni┼╝szym stop­niu tajno┼Ťci. Powo┼éuje si─Ö te┼╝ na wypowied┼║ pewnego by┼éego funkcjonariusza USAF, kt├│ry mia┼é rzekomo widzie─ç kopi─Ö „Status Report No 13” w jednej z baz Strategic Air Command. Jednak┼╝e nawet je┼Ťli istnia┼é, nie ma powodu, by spodziewa─ç si─Ö po nim jakich┼Ť za­sadniczych rewelacji.

W latach sze┼Ť─çdziesi─ůtych dzia┼éalno┼Ť─ç  Projektu „Blue Book” coraz cz─Ö┼Ťciej by┼éa poddawana krytyce przez pras─Ö, polityk├│w oraz niekt├│rych stoj─ůcych bli┼╝ej naukowc├│w. Parokrotnie odby┼éy si─Ö te┼╝ specjalne przes┼éuchania Kongresu Stan├│w Zjednoczonych po┼Ťwi─Öcone sprawie UFO. W owym czasie wyra┼║nie ju┼╝ ujawni┼éa si─Ö niech─Ö─ç USAF do zajmowania si─Ö tym problemem. 28 wrze┼Ťnia 1965 r. mjr gen. E. Le Bailly, szef Biura Informacji przy sekretariacie USAF wystosowa┼é pismo do dyrektora Doradczego Komitetu Naukowe­go USAF (USAF Scientific Advisory Board) Briana O'Briena, pro­sz─ůc o zorganizowanie zespo┼éu, kt├│ry dokona┼éby przegl─ůdu pracy Projektu „Blue Book” pod k─ůtem jego ┼Ťrodk├│w, metod i wynik├│w. Na skutek tej formalnej pro┼Ťby B. O'Brien utworzy┼é grup─Ö naukowc├│w (w jej sk┼éad wchodzili: L. Carter, J. Orlansky, R. Porter, C. Sagan, W. Ware) znan─ů jako Komitet ad Hoc do Przegl─ůdu Projektu Blue Book. Zesp├│┼é zebra┼é si─Ö 3 lutego 1966 r. na jednodniowym spotkaniu, kr├│ciutki za┼Ť raport przedstawiony zosta┼é w marcu tego roku [„Special Report of the USAF Scientific Advisory Board Ad Hoc Committee to Re­view Project Blue Book” (marzec 1966) w: „Scientific Study of Unidentified Flying Ob­jects”]. Stwierdza si─Ö w nim, ┼╝e Projekt „Blue Book”, wykazuj─ůc pewne drobne niedoci─ůgni─Ö­cia, jest dobrze zorganizowan─ů instytucj─ů badawcz─ů (co jest jednak jaw­nym nieporozumieniem), zwraca si─Ö uwag─Ö na brak doniesie┼ä o UFO ze strony zawodowych astronom├│w (co jest nieprawd─ů, samo za┼Ť za┼éo┼╝enie, ┼╝e tego rodzaju spostrze┼╝e┼ä nale┼╝y oczeki­wa─ç zw┼éaszcza od astronom├│w, jest raczej nieuzasadnione), wyra┼╝a si─Ö przekonanie, ┼╝e obiekty niezidentyfikowane przez „Blue Book” nie zosta┼éy rozpoznane tylko z powodu s┼éabo┼Ťci danych (co jest stwie­rdzeniem nieodpowiedzialnym i w odniesieniu do wielu wa┼╝nych przypadk├│w, r├│wnie┼╝ z kartotek „Blue Book”, nie odpowiada praw­dzie), zaprzecza, by UFO stanowi┼éy realne zagro┼╝enie bezpiecze­┼ästwa Stan├│w Zjednoczonych oraz zaleca USAF zawarcie umowy z jedn─ů z cywilnych uczelni o przeprowadzenie niezale┼╝nych stu­di├│w nad zjawiskiem.

Krytyczne oceny Project „Blue Book” w pe┼éni potwierdza tak┼╝e inny zaanga┼╝owany jako konsultant naukowiec, wyk┼éadowca meteorologii na uniwersytecie Arizony i kierownik Instytutu Fizyki Atmosfery w Tuscon, dr James E. Mc Donald. 19 pa┼║dziernika 1966 r. wyst─ůpi┼é on na zje┼║dzie Ameryka┼äskiego Towarzystwa Meteorologicznego z referatem pt. „The Problem of the Unidentified Flying Objects”, w kt├│rym mi─Ödzy innymi - zawar┼é tak─ů oto ocen─Ö dzia┼éalno┼Ťci Programu B┼é─Ökitna Ksi─Öga: „Wed┼éug mojej oceny dotychczasowe oficjalne badania Si┼é Powietrznych [Project Blue Book] musz─ů by─ç uznane za ca┼ékowicie sp┼éycone. Prowadzone one by┼éy – przynajmniej w ci─ůgu minionych 12 lat - na skrajnie niskim poziomie naukowym i przy bardzo nik┼éym priorytecie (w┼Ťr├│d 200 zagadnie┼ä, nad kt├│rymi pracuje Foreign Technology Division w Wright - Patterson). Oficjalnie opracowane „wyja┼Ťnienia” najwa┼╝niejszych obserwacji UFO s─ů cz─Östo absurdalnie fa┼észywe. Tylko w bardzo nielicznych wypadkach personel Blue Book przeprowadzi┼é dochodzenia na miejscu zdarzenia, przewa┼╝nie zreszt─ů bardzo powierzchowne. Z drugiej strony natomiast oficjalne wyja┼Ťnienia dla Kongresu sugeruj─ů, i┼╝ wszystkie badania s─ů nie tylko gruntowne, ale i przeprowadzane przez ekspert├│w. Post─Öpowanie to prowadzi do ugruntowania si─Ö zar├│wno w┼Ťr├│d spo┼éecze┼ästwa, jak i naukowc├│w fa┼észywej opinii, ┼╝e UFO nie stanowi ┼╝adnego godnego zainteresowania nauki problemu. Tymczasem wed┼éug mego zdania niekt├│re organizacje prywatne, takie jak chocia┼╝by National Investigation Committee on Aerial Phenomena, prowadz─ů wielokro─ç powa┼╝niejsze badania i z tego powodu powinno si─Ö je bra─ç pod uwag─Ö przy wszelkich akcjach badawczych w przysz┼éo┼Ťci(...)”.

Konsultant programu Blue Book, astronom dr J. Allen Hynek napisa┼é po latach: „Blue Book” by┼éa projektem budz─ůcym w─ůtpliwo┼Ťci w tym sen­sie, (…) ┼╝e przypisany jej problem by┼é z r├│┼╝nych powod├│w fa┼észywie rozpoznawany. (...) Nie przypominam sobie, by (w ci─ůgu 18 lat istnienia projektu) odby┼éa si─Ö jaka┼Ť powa┼╝na dyskusja na temat metodologii, usprawnienia procesu zbierania danych, czy te┼╝ technik przes┼éuchiwania ┼Ťwiadk├│w. Cz─Östo stawiano zarzuty, ┼╝e pokazywany spo┼éecze┼ästwu obraz bada┼ä UFO s┼éu┼╝y do ukrycia prowadzonych gdzie indziej, prawdziwych bada┼ä. Na przyk┼éad, kiedy pewnego razu dopytywa┼éem si─Ö o szczeg├│┼éy jakiego┼Ť przy­padku, g┼é├│wny doradca naukowy Pentagonu przekaza┼é mi suge­sti─Ö «z g├│ry», ┼╝ebym dalej nie dr─ů┼╝y┼é tej sprawy”.

W latach 1947 - 1969 w ra­mach dzia┼éania programu „Blue Book” zarejestrowano obecno┼Ť─ç 12 618 obiekt├│w - tak m├│wi zestawienie ujawnione przez resort lot­nictwa USA w 1986 roku (wed┼éug oficjalnej, ostatecznej statystyki przedstawionej przez USAF 12 618 przypadk├│w UFO, z kt├│rych do grupy niewyja┼Ťnionych zaklasyfikowano 701 – to przypadki zebrane w ┼ü─äCZNIE  w ramach program├│w „Sign”, „Grudge” i „Blue Book” – przyp. W.J.).

Wnioski programu „Blue Book” by┼éy nast─Öpuj─ůce: 1) Nic nie wskazywa┼éo na to, ┼╝e obecno┼Ť─ç kt├│regokolwiek ze zg┼éoszonych, zbadanych i ocenionych przez lotnictwo NOL-i zagra┼╝a bezpiecze┼ästwu narodowemu; 2) nie by┼éo dowo­d├│w przedstawionych lub ujawnionych przez si┼éy powietrzne, ┼╝e obiekty zaklasyfikowane jako „nie zidentyfikowane” reprezentuj─ů rozw├│j technologiczny wykraczaj─ůcy poza mo┼╝liwo­┼Ťci wsp├│┼éczesnej wiedzy; 3) nie znaleziono dowod├│w wskazuj─ůcych na to, ┼╝e obiekty zaklasy­fikowane jako „nie zidentyfikowane” s─ů pozaziemskiego pochodzenia. (...). Odk─ůd program „Blue Book” zosta┼é zamkni─Öty (1969 rok), nie wydarzy┼éo si─Ö nic, co mog┼éoby wskazywa─ç na konieczno┼Ť─ç wznowienia dochodzenia w sprawie NOL-i”.

Wszystkie te twierdzenia s─ů ewidentnie fa┼észywe. Na przyk┼éad: maj─ůce zwi─ů­zek z narodowym bezpiecze┼ästwem meldunki o NOL-ach nie by┼éy przesy┼éane do programu „Blue Book”, a zatem nie zosta┼éy uwzgl─Ödnione w licz─ůcych siedemdziesi─ůt pi─Ö─ç tysi─Öcy stron aktach tego programu, kt├│re znajduj─ů si─Ö w Narodowym Archi­wum w Waszyngtonie. Nie poinformowano te┼╝ o istnieniu programu si┼é powietrznych pod nazw─ů Fang. Wed┼éug informacji dostarczonych przez Williama Birkholza - by┼éego nieetatowego pra­cownika programu “Blue Book”, nast─Öpnie za┼Ť analityka w Sekcji Zagranicznej Tech­nologii w bazie lotniczej Wright - Patterson – „Fang” by┼é odr─Öbnym programem wsp├│┼édzia┼éaj─ůcym z programami „Sign”, „Grudge” i „Blue Book”. W jego ramach zajmowano si─Ö wy┼é─ůcznie niezidentyfikowanymi obiektami lataj─ůcymi obserwowanymi poza granicami Stan├│w Zjednoczonych.

W wielu broszurach informacyjnych wydawanych na przestrzeni lat lotnictwo wojskowe ┼Ťwiadomie zataja┼éo znaczny przecie┼╝ procent incydent├│w, kt├│re nadal pozostaj─ů nie wyja┼Ťnione. Na przyk┼éad sponsorowane przez ten resort badania na Uniwersytecie Colorado, kt├│rymi kierowa┼é nie┼╝yj─ůcy ju┼╝ doktor Edward Condon, ujawni┼éy, ┼╝e spo┼Ťr├│d stu siedemnastu przebadanych tam incydent├│w a┼╝ 30 procent nie da┼éo si─Ö racjonalnie wyt┼éumaczy─ç. Podkomitet do spraw NOL-i w Ameryka┼äskim Instytucie Aeronautyki i Astronautyki stwierdzi┼é: „Z tre┼Ťci raportu mo┼╝na wy­snu─ç wniosek sprzeczny ze stwierdzeniem Condona, taki mianowicie, ┼╝e tak wysoki wska┼║nik nie wyja┼Ťnionych przypadk├│w musi wzbudza─ç naukow─ů ciekawo┼Ť─ç i pra­gnienie kontynuowania bada┼ä nad zjawiskiem”. Ponadto w oficjalnych enuncjacjach lotnictwo ameryka┼äskie zaprzecza┼éo w┼éasnym odkryciom. Raport numer 14 programu „Blue Book” zawiera znacznie wi─Öcej meldun­k├│w o NOL-ach ni┼╝ jakiekolwiek inne zestawienie. Tabele niezbicie dowodz─ů, ┼╝e w┼Ťr├│d meldunk├│w zaliczanych do kategorii „znakomite” pod wzgl─Ödem wiarygodno┼Ťci ┼Ťwiad­k├│w a┼╝ 33,3 procent stanowi─ů „nieznane”, w odr├│┼╝nieniu od meldunk├│w zaliczanych do grupy „niedostateczne informacje”.

Stanton Friedman zauwa┼╝a: „Specjalny raport numer 14 programu „Blue Book” nigdy nie by┼é przez si┼éy powietrzne publicznie kolportowany - ani w czasie, kiedy powsta┼é, czyli w 1955 roku, ani nigdy po­tem. [...] Wszystkie do┼é─ůczone podsumowania bada┼ä z niezrozumia┼éych powod├│w pomijaj─ů ten ogromnie bogaty materia┼é faktograficzny. Nikt nie podwa┼╝y┼é absolutnie nieprawdziwych stwierdze┼ä sekretarza si┼é powietrznych Donalda Quarlesa, kt├│ry powiedzia┼é: „Na podstawie tego raportu jeste┼Ťmy przekonani, ┼╝e ┼╝aden obiekt zaliczony do grupy popularnie zwanej lata­j─ůcymi spodkami nie przelecia┼é nad terytorium Stan├│w Zjednoczonych. S─ůdz─Ö, ┼╝e nawet obec­no┼Ť─ç tych 3 procent nieznanych obiekt├│w mo┼╝na by wyt┼éumaczy─ç zjawiskami naturalnymi lub z┼éudzeniami, gdyby┼Ťmy dysponowali kompletnymi danymi z obserwacji (...)”.

W grudniu 1969 r., w du┼╝ym stopniu pod wp┼éywem zalece┼ä i opi­nii E. Condona, sekretarz USAF Robert C. Seamans og┼éosi┼é zamkni─Ö­cie Projektu „Blue Book”.

Najpe┼éniejsz─ů krytyk─Ö „Blue Book”  przeprowadzi┼é A. Hynek, kt├│rego opinie mog─ů by─ç traktowane jako wiarygodne, jako ┼╝e przez 20 lat sam by┼é uczestnikiem tej operacji. Przedstawi┼é j─ů m.in. w li┼Ťcie (1968 r.) skierowanym do dow├│dcy USAF, p┼ék. Raymonda S. Sleepera. Jego w┼éasny skr├│t owej krytyki jest nast─Öpuj─ůcy:

A. Stwierdza si─Ö, ┼╝e ┼╝adne z dw├│ch zada┼ä „Blue Book”, a wi─Öc: (1) ustali─ç, czy UFO stanowi─ů potencjalne zagro┼╝enie dla Stan├│w Zjednoczonych (2) wykorzysta─ç naukowe i techniczne dane uzys­kane z bada┼ä nad UFO, nie jest wykonywane w spos├│b w┼éa┼Ťciwy.

B. Personel „Blue Book” zar├│wno pod wzgl─Ödem liczebno┼Ťci, jak i wykszta┼écenia naukowego jest ra┼╝─ůco nieodpowiedni do wykona­nia zada┼ä wyznaczonych przez AFR 80-17.

C. „Blue Book” wykazuje wad─Ö wewn─ůtrzorganizacyjn─ů polegaj─ů­c─ů na tym, ┼╝e jest systemem zamkni─Ötym i pada ofiar─ů zasad dzia┼éania charakterystycznych dla obiegu zamkni─Ötego. W rzeczywi­sto┼Ťci nie istnieje dialog naukowy mi─Ödzy „Blue Book” a zewn─Ötrz­nym ┼Ťrodowiskiem naukowym. Przy wykonywaniu zada┼ä robi si─Ö zupe┼énie nieodpowiedni u┼╝ytek z mo┼╝liwo┼Ťci naukowych, jakie ma Air Force. Wspania┼ée talenty i mo┼╝liwo┼Ťci, jakimi dysponuj─ů na przyk┼éad AFCRL (Air Force Cambridge Research Laboratories) i AFOSR (Air Force Office of Scientific Research), rzadko s─ů wyko­rzystywane. Brak naukowego dialogu mi─Ödzy pracownikami Blue Booka naukowcami z zewn─ůtrz jest zatrwa┼╝aj─ůcy.

D. Metody statystyczne stosowane przez „Blue Book” s─ů niczym innym jak parodi─ů.

E. Nie przywi─ůzuje si─Ö wagi do znacz─ůcych przypadk├│w UFO, natomiast zbyt du┼╝o czasu po┼Ťwi─Öca si─Ö przypadkom przeci─Öt­nym, zawieraj─ůcym niewiele informacji, oraz kwestiom ubocznym dotycz─ůcym stosunk├│w z opini─ů publiczn─ů. „Blue Book” powinna skoncentrowa─ç si─Ö raczej na 2 - 3 naukowo znacz─ůcych przypad­kach, a nie rozdrabnia─ç swoje wysi┼éki na 40 - 70 przypadk├│w w ci─ů­gu miesi─ůca. Zbyt du┼╝o uwagi po┼Ťwi─Öca si─Ö przypadkom z jednym ┼Ťwiadkiem lub zwi─ůzanym z zaobserwowaniem jedynie punktowego ┼Ťwiat┼éa w nocy, natomiast za ma┼éo obserwacjom o wysokich wska­┼║nikach dziwno┼Ťci relacjonowanym przez ┼Ťwiadk├│w o dobrej, u­znanej reputacji.

F. Uk┼éad wej┼Ťcia informacji do „Blue Book” jest ra┼╝─ůco niew┼éa┼Ťci­wy. Z powodu niemal sta┼éego braku oficer├│w ds. UFO w lokalnych bazach lotniczych, kt├│rzy przekazywaliby stosowne informacje do „Blue Book”, zostaje na ni─ů na┼éo┼╝ony ci─Ö┼╝ar nie do utrzymania. Nie wykorzystuje si─Ö mo┼╝liwo┼Ťci uzyskania wielu informacji mo┼╝liwych do zdobycia przez sumienne przes┼éuchanie ┼Ťwiadk├│w na miejscu, zrzucaj─ůc na barki „Blue Book” ci─Ö┼╝ar ponownego otwierania prze­s┼éucha┼ä dla uzyskania uzupe┼éniaj─ůcych danych, czasem najbar­dziej elementarnych, ale koniecznych, tj. kierunku wiatr├│w, roz­miar├│w k─ůtowych i szybko┼Ťci, kwalifikacji i charakteru ┼Ťwiadk├│w, informacji na temat dalszych ┼Ťwiadk├│w. Uzupe┼énianie wst─Öpnych danych jest najbardziej narzucaj─ůc─ů si─Ö potrzeb─ů w dzia┼éalno┼Ťci „Blue Book”.

G. Zasadnicze nastawienie i podej┼Ťcie „Blue Book” jest nielogicz­ne i nienaukowe. Polega ono na przyj─Öciu roboczej hipotezy, kt├│ra w spos├│b sugeruj─ůcy wp┼éywa na metod─Ö bada┼ä i determinuje je. Mo┼╝na to uj─ů─ç w formie nast─Öpuj─ůcego twierdzenia: Dla ka┼╝dego zrelacjonowanego przypadku UFO, je┼Ťli traktuje si─Ö go w oderwaniu i bez uwzgl─Ödnienia wsp├│┼ézale┼╝no┼Ťci z innymi przypadkami tak w tym, jak i w innych krajach, zawsze mo┼╝na po­wo┼éa─ç si─Ö na ewentualne, cho─çby nawet naci─ůgane wyja┼Ťnienie naturalne, je┼Ťli dzia┼éa si─Ö jedynie na podstawie hipotezy, ┼╝e wszys­tkie doniesienia o UFO musz─ů by─ç z natury rzeczy skutkiem wy┼é─ů­cznie dobrze znanych i akceptowanych przyczyn. Z tego twierdzenia wynika wniosek:

Dla „Blue Book” nie jest mo┼╝liwa inna ocena doniesienia, ni┼╝ b┼é─Öd­na identyfikacja obiekt├│w lub zjawisk przyrodniczych, oszustwo lub halucynacja. (W tych wzgl─Ödnie nielicznych wypadkach, w kt├│­rych nawet taka procedura napotyka┼éa trudno┼Ťci, przypadek by┼é oceniony jako niezidentyfikowany, co nie znaczy jednak, ┼╝e tym samym postawione wy┼╝ej twierdzenie zosta┼éo pogwa┼écone).

H. W niew┼éa┼Ťciwy spos├│b wykorzystuje si─Ö naukowego konsul­tanta. Poddaje si─Ö pod jego rozwag─Ö tylko te przypadki, kt├│re za warte zachodu uzna┼é sprawuj─ůcy kontrol─Ö zwierzchnik. Pole dzia­┼éania, w┼é─ůczaj─ůc w to osobisty bezpo┼Ťredni dost─Öp do akt zar├│wno jawnych, jak i tajnych, zosta┼éo konsekwentnie ograniczone i ob┼éo­┼╝one utrudnieniami. O interesuj─ůcych przypadkach cz─Östo dowia­duje si─Ö on dopiero w miesi─ůc lub dwa po otrzymaniu raportu przez „Blue Book” i nie w┼é─ůcza si─Ö go do dzia┼éa┼ä samego sztabu operacyj­nego, chyba ┼╝e w formie najzupe┼éniej marginalnej" [A. Hynek „The UFO Experience” wyd. cyt. s. 204 - 206.].

Od czasu zamkni─Öcia „Blue Book” doniesienia o niezwyk┼éych obiektach lataj─ůcych przyjmowane s─ů przez czynniki wojskowe na mocy og├│lnej instrukcji dotycz─ůcej bezpiecze┼ästwa kraju - JANAP 146 [JANAP 146 (Joint Army Navy Air Publication) jest nietajn─ů instrukcj─ů (cho─ç przestrzega si─Ö przed jej nadu┼╝ywaniem przez osoby cywilne) wydan─ů przez Joint Chiefs of Staffs, a dotycz─ůc─ů obronno┼Ťci militarnej Stan├│w Zjednoczonych i Kanady. Zatytu┼éowana jest: Canadian - United States Communications lnstructions for Re­poning Vital Intelligence Sightings i okre┼Ťla procedury relacjonowania wa┼╝nych dla bezpiecze┼ästwa obu kraj├│w obserwacji samolot├│w, pocisk├│w sterowanych i innych obiekt├│w lataj─ůcych, ludzi podwodnych, okr─Öt├│w i wszelkiej aktywno┼Ťci, kt├│ra mo┼╝e sugerowa─ç, ┼╝e wymierzona jest przeciwko tym krajom. W miar─Ö dokonywania uzu­pe┼énie┼ä i modyfikacji instrukcji, opatruje si─Ö j─ů kolejnymi literami alfabetu.], ale nie s─ů ju┼╝ klasyfikowane jako doniesienia o UFO. W przypadkach wchodz─ůcych w zakres zainteresowa┼ä agencji pa┼ästwowych odpowiedzialnych za bezpiecze┼ästwo kraju (obserwac­je w pobli┼╝u baz lotniczych, atomowych, wojskowych o┼Ťrodk├│w naukowych, zak┼éad├│w zbrojeniowych itp.) dochodzenia prowadz─ů s┼éu┼╝by specjalne, do kt├│rych wynik├│w trudno dotrze─ç.

Project Colorado. W ostatnich latach dzia┼éania projektu Blue Book, 7 pa┼║dziernika 1966 r. og┼éoszono, ┼╝e mi─Ödzy Uniwersytetem Co­lorado a Si┼éami Powietrznymi Stan├│w Zjednoczonych podpisano umow─Ö o przeprowadzeniu pi─Ötnasto­miesi─Öcznych studi├│w nad UFO (od 1 listopada 1966 r. do 31 sty­cznia 1968 r.). P├│┼║niej, w trakcie prowadzenia bada┼ä, rozszerzono kontrakt na dalsze trzy miesi─ůce. Koszty ustalone pierwotnie na 313 000 USD przekroczy┼éy ostatecznie znacznie sum─Ö 500 000 USD (dok┼éadnie 572 146 USD). Kontrakt (AF-CU contract F.44620-67-C-0035) zawarty 6 pa┼║dziernika 1966 r. mi─Ödzy Dow├│dztwem Si┼é Powietrznych USA a Uniwersytetem Colorado w Boulder zak┼éada┼é, i┼╝ zorganizowany przez prof. dra Edwarda V. Condona niezale┼╝ny zesp├│┼é naukowy poczynaj─ůc od l listopada tego roku w ci─ůgu 15 miesi─Öcy przeprowadzi szczeg├│┼éowe (i definitywne wreszcie) badania zjawiska nosz─ůcego nazw─Ö UFO (Nieznane Obiekty Lataj─ůce). Podstawowym warunkiem kontraktu by┼é wym├│g, aby „praca by┼éa prowadzona w warunkach najwy┼╝szej obiektywno┼Ťci przez badaczy, kt├│rzy tak dalece, jak to tylko jest mo┼╝liwe, nie b─Öd─ů wykazywa─ç ┼╝adnych predylekcji czy uprzedze┼ä w sprawie UFO”.

Na czele trzydziestosze┼Ťcioosobowego zespo┼éu badawczego stan─ů┼é wybitny fizyk ameryka┼äski, Edward Condon. Odpowiedni poziom i obiektywizm prac Programu Colorado zdawa┼éa si─Ö gwarantowa─ç sama osoba prof. Condona. Dr Condon - by┼éy uczestnik Projektu Manhattan, dyrektor National Bureau of Standards, znakomity fizyk - wsp├│┼épracownik Top Secret Committee (kt├│ry zbudowa┼é swego czasu ameryka┼äsk─ů bomb─Ö atomow─ů) znany nie tylko ze swojego dorobku naukowego, ale tak┼╝e z odwagi w wyra┼╝aniu pogl─ůd├│w, maj─ůcy opini─Ö cz┼éowieka nie obawiaj─ůcego si─Ö spraw najbardziej nawet kontrowersyjnych.. Spo┼éecze┼ästwo i prasa ameryka┼äska zna┼éy go jako jednego z pionier├│w eksperymentalnej fizyki atomowej w USA i jako kluczow─ů posta─ç w badaniach nad rozwojem technik radarowych, g┼éowic rakietowych i os┼éon cieplnych zastosowanych p├│┼║niej w budowie ameryka┼äskich satelit├│w typu Mercury i Gemini. Szczeg├│lnie wielkie uznanie i szacunek spo┼éecze┼ästwa ameryka┼äskiego zyska┼é sobie w r. 1958 dzi─Öki odwa┼╝nemu stwierdzeniu, ┼╝e rz─ůd USA ukrywa prawd─Ö o negatywnych skutkach radioaktywno┼Ťci. Uniwersytet Colorado zapewni┼é sobie pomoc kilku plac├│wek badawczych i pojedynczych specjalist├│w oraz na­wi─ůza┼é wsp├│┼éprac─Ö z dwiema cywilnymi organizacjami ufologiczny­mi - APRO i NICAP. Za pomoc─ů tych organizacji utworzono sy­stem lokalizowania ufodoniesie┼ä, co umo┼╝liwia┼éo szybkie udawa­nie si─Ö na miejsce zdarze┼ä dwuosobowych grup badaczy terenowych.

Badacze zjawiska wiele sobie obiecywali po badaniach zainicjowanych w 1966 r. na Uniwersytecie Colorado. Mieli wielk─ů nadziej─Ö, ┼╝e rz─ůd i woj­sko udost─Öpni─ů wszystkie posiadane materia┼éy na temat UFO zespo┼éowi badawczemu by─ç mo┼╝e nawet podadz─ů je do publicz­nej wiadomo┼Ťci.

Niestety – trzeba to sobie jasno powiedzie─ç - na podstawie podpisanego kontraktu Condon powo┼éa┼é do ┼╝ycia zesp├│┼é ani zbyt uczony, ani te┼╝ zbytnio do┼Ťwiadczony. W sk┼éad 36-osobowego komitetu wesz┼éo 14 naukowc├│w z tytu┼éem doktora filozofii, l psychiatra, 9 magistr├│w (abiturient├│w uniwersyteckich), 7 absolwent├│w college'├│w i 5 pracownik├│w z wykszta┼éceniem ┼Ťrednim. W dodatku przy rekrutacji tego zespo┼éu prof. Condon (pod pretekstem „┼Ťwie┼╝ego spojrzenia na problem”) zastosowa┼é zasad─Ö, i┼╝ mogli w nim pracowa─ç tylko ludzie, kt├│rzy dotychczas nie brali udzia┼éu w ┼╝adnych formach bada┼ä UFO. Zasada ta - jak si─Ö wydaje - skierowana by┼éa g┼é├│wnie przeciwko Hynekowi, kt├│ry nie kry┼é si─Ö ze swym zainteresowaniem co do dalszych bada┼ä UFO i kt├│ry m├│g┼é sta─ç si─Ö niewygodn─ů dla Condona przeciwwag─ů w jego komitecie. Rykoszetem niejako jednak uderzy┼éa w ca┼éy komitet, z g├│ry eliminuj─ůc z niego wszystkich ludzi, kt├│rzy w ci─ůgu minionych 20 lat zdobyli jakiekolwiek do┼Ťwiadczenie w tej dziedzinie. Tak wi─Öc komitet rozpoczyna─ç musia┼é prac─Ö nad zagadnieniem UFO od... szkolenia w┼éasnych pracownik├│w i ponownego odkrywania metod czasem dawno ju┼╝ przez innych badaczy stosowanych, a nawet zarzuconych.

„Jeden z fizyk├│w proponowa┼é u┼╝ycie kamery stereoskopowej posiadaj─ůcej jedn─ů soczewk─Ö polaryzacyjn─ů, co umo┼╝liwi┼éoby uzyskanie widma ┼Ťwiate┼é UFO - wyeliminowany w ten do┼Ť─ç perfidny spos├│b z komitetu Hynek m├│g┼é potem z niek┼éaman─ů satysfakcj─ů napisa─ç w swej pracy „The UFO Experience”. - Nie wiedzia┼é, ┼╝e ten sam pomys┼é zaproponowa┼é (...) w r. 1954 jeden z organizator├│w Mi─Ödzynarodowego Roku Geofizycznego, dr Josef Kaplan. Kr├│tko potem zreszt─ů - na podstawie przeprowadzonych test├│w - zademonstrowa┼éem, ┼╝e urz─ůdzenie to (...) nadaje si─Ö tylko do ┼Ťwiate┼é bardzo jasnych” (...).

W momencie gdy Project Colorado rozpoczyna┼é sw─ů prac─Ö - same archiwa Si┼é Lotniczych USA dysponowa┼éy a┼╝ dwunastoma tysi─ůcami raport├│w o UFO. Poza Programem B┼é─Ökitna Ksi─Öga istnia┼éy wszak┼╝e w Stanach Zjednoczonych dziesi─ůtki ufologicznych organizacji cywilnych dysponuj─ůcych - wcale nie mniej wiarygodnymi - archiwami w┼éasnymi. W pierwszych dniach dzia┼éania Programu Colorado rozpocz─Ö┼éy si─Ö nawet pertraktacje mi─Ödzy Condonem i Lowem z jednej strony a dyrektorem NICAP mjr. Donaldem Keyhoe z drugiej na temat wykorzystania raport├│w tej organizacji. Wed┼éug Keyhoe'a dysponowa┼éa ona w├│wczas 9300 relacjami, „z kt├│rych 2000 pochodzi┼éo od obserwator├│w w najwy┼╝szym stopniu godnych zaufania”. Pertraktacje jednak spe┼éz┼éy na niczym. Podobny los spotka┼é tak┼╝e kilka tysi─Öcy dalszych raport├│w znajduj─ůcych si─Ö w dyspozycji drugiej co do wielko┼Ťci ameryka┼äskiej organizacji ufologicznej, APRO, z kt├│r─ů Condon nawet nie pokwapi┼é si─Ö nawi─ůza─ç kontaktu.

Ostatecznie wreszcie w pracach programu Condona - g┼é├│wnie  za spraw─ů dra Saundersa – hipoteza pozaziemskiego pochodzenia UFO zwyci─Ö┼╝y┼éa. W ten spos├│b powa┼╝ny program naukowy zamiast rozpocz─ů─ç od zadania najbardziej w─Öz┼éowego, kardynalnego pytania, czy tak liczne obserwacje  r├│┼╝nych ludzi m├│wi─ů o jakim┼Ť rzeczywi┼Ťcie nowym, nie znanym dotychczas nauce, a nawet mo┼╝e rewolucjonizuj─ůcym j─ů zjawisku, jakby milcz─ůco przeskoczy┼é ten ca┼éy problem i zabra┼é si─Ö od razu do (ewentualnego nast─Öpnego) badania, czy obserwacje UFO s─ů przejawem dzia┼éalno┼Ťci jakiej┼Ť hipotetycznej inteligencji pozaziemskiej. Czy tak postawione pytanie w og├│le mo┼╝e oczekiwa─ç jakiejkolwiek sensownej odpowiedzi? Od czterdziestu lat wci─ů┼╝ si─Ö przekonujemy, ┼╝e - przy naszym zasobie wiedzy - jest to problem niemo┼╝liwy do rozwi─ůzania!

Dr Saunders, kt├│ry (po przeforsowaniu kierunku bada┼ä komitetu polegaj─ůcego na pozytywnym zweryfikowaniu wysuni─Ötej przeze┼ä hipotezy ETI) sta┼é si─Ö jednym z najbardziej aktywnych pracownik├│w programu, w ci─ůgu kilku miesi─Öcy zgromadzi┼é w swych kartotekach ponad tysi─ůc raport├│w. Jednak┼╝e komitet w ci─ůgu p├│┼étora roku swej pracy przeanalizowa ┼é z nich zaledwie 91! Z┼éo┼╝y┼éo si─Ö na to 47 meldunk├│w spo┼Ťr├│d 12 tysi─Öcy pochodz─ůcych z archiwum Si┼é Powietrznych (14 z nich ju┼╝ przez pracownik├│w B┼é─Ökitnej Ksi─Ögi zakwalifikowanych zosta┼éo jako „b┼é─Ödne percepcje”), 40 uzyskanych w ci─ůgu ostatniego roku (1967) oraz 3 raporty ameryka┼äskich astronaut├│w. Czy 91 raport├│w (z kt├│rych 14 z g├│ry skazanych by┼éo na odrzucenie) mo┼╝e stanowi─ç jak─ů┼Ť reprezentatywn─ů pr├│bk─Ö dla dwunastu (a bior─ůc pod uwag─Ö tak┼╝e archiwum NICAP i APRO - dwudziestu pi─Öciu) tysi─Öcy obserwacji UFO? Chyba nie. W dodatku w┼Ťr├│d tych wybranych 91 sprawozda┼ä znalaz┼éo si─Ö tylko 10 (najbardziej ciekawych i najtrudniejszych do wyt┼éumaczenia przez wsp├│┼éczesn─ů nauk─Ö) tzw. Bliskich Spotka┼ä, w kt├│rych ┼Ťwiadkowie b─ůd┼║ widzieli NOL ze wszystkimi szczeg├│┼éami, b─ůd┼║ spotkali pozostawione przez nie ┼Ťlady, b─ůd┼║ te┼╝ nawet zetkn─Öli si─Ö bezpo┼Ťrednio z ufonautami. A przecie┼╝ jednak mimo tak skromnego zakresu bada┼ä a┼╝ 30 relacji zosta┼éo ostatecznie uznanych przez komitet Condona za „nie wyja┼Ťnione”.

O jego zaanga┼╝owaniu w pracach komitetu niech ┼Ťwiadczy opinia samego Condona. „Dr Saunders ma wiele obowi─ůzk├│w - pisa┼é on (w li┼Ťcie do Dow├│dztwa Si┼é Powietrznych z pro┼Ťb─ů o zwi─Ökszenie dotacji na prace zwi─ůzane z programem). – Kieruje przyjmowaniem, katalogowaniem i organizacj─ů kartoteki obserwacji (...) Saunders jest odpowiedzialny - przy wsp├│┼épracy z inn─ů grup─ů badawcz─ů - za opracowanie wywiad├│w i formy raport├│w o obserwacjach (...) Dr Saunders jest r├│wnie┼╝ odpowiedzialny za statystyczn─ů analiz─Ö danych o UFO (...) Skompletowa┼é on na ta┼Ťmach perforowanych oko┼éo 1200 obserwacji w formie nadaj─ůcej si─Ö do odczytu maszynowego (...) Dla uzyskania jak najlepszych rezultat├│w w tych wzajemnie powi─ůzanych ze sob─ů dzia┼éaniach Saundersowi powierzona zosta┼éa odpowiedzialno┼Ť─ç za wszystkie z nich, a mianowicie: opiek─Ö nad raportami o obserwacjach, analiz─Ö statystyczn─ů i opracowanie ankiety u┼╝ywanej w wywiadach oraz formy raport├│w o obserwacjach. Jest jeszcze inne, pokrewne dzia┼éanie: podejmowanie decyzji o wysy┼éaniu (...) grup badawczych w teren, gdzie zdarzy┼éa si─Ö relacjonowana obserwacja. R├│wnie┼╝ i za to odpowiedzialny jest dr Saunders”.

W nieco p├│┼║niejszym czasie nie oby┼éo si─Ö bez swego rodzaju „incydent├│w” - wewn─Ötrznych tar─ç i konflikt├│w w samym zespole oraz mi─Ödzy bezpo┼Ťrednimi uczestni­kami bada┼ä a badaczami z zewn─ůtrz, a tak┼╝e r├│┼╝nych podejrze┼ä i zarzut├│w ze strony obserwator├│w. E. Condon usun─ů┼é z zespo┼éu dw├│ch swoich pracownik├│w (w┼éa┼Ťnie samego Davida Saun­dersa  oraz Normana Levine'a) za brak lojalno┼Ťci (powodem by┼éo przekazanie na zewn─ůtrz przez D. Saundersa i N. Levine'a tzw. memorandum Lowa - dokumentu napisanego na prawie trzy miesi─ůce przed uruchomieniem prac przez prodziekana Uniwersytetu Colorado, pe┼éni─ůcego funkcj─Ö koordynatora bada┼ä i p├│┼║niej, jak si─Ö powiada, rzeczywistego ich sternika, jako ┼╝e formalnie powo┼éany dyrektor nie wykazywa┼é dostatecznego zainteresowania bada­niami. W dokumencie tym Robert Low zastanawia┼é si─Ö, jak uzyska─ç w ko┼äcowym ra­porcie „dwulicowo┼Ť─ç”, dzi─Öki kt├│rej sprawozdanie mog┼éoby zadowoli─ç zar├│wno opi­ni─Ö publiczn─ů, jak i ┼Ťrodowisko naukowe i u┼╝y┼é okre┼Ťlenia „trick” (sztuczka, trik, nabra─ç kogo┼Ť, oszuka─ç).

Z notatki tej wynika┼éo ponadto ja­sno, ┼╝e uniwersytet mia┼é spe┼éni─ç nieoficjalne, a mo┼╝e nawet tajne wytyczne Si┼é Powietrznych, stanowi─ůce, ┼╝e badania powinny i┼Ť─ç raczej w kierunku demaskowania fenomenu UFO, a ni obiektywnej analizy dowod├│w.

W jednym z fragment├│w swego memorandum Low pisa┼é: „Aby podj─ů─ç tego rodzaju program, nale┼╝y rozpocz─ů─ç od ca┼ékiem obiektywnego stanowiska, to znaczy nale┼╝y za┼éo┼╝y─ç mo┼╝liwo┼Ť─ç, ┼╝e takie rzeczy jak UFO istniej─ů. Powa┼╝ne rozwa┼╝anie jednak tego typu mo┼╝liwo┼Ťci nie wydaje si─Ö budzi─ç szacunku. Dlatego te┼╝ uwa┼╝am, ┼╝e ludzie, kt├│rzy w to wierz─ů, powinni by─ç z programu wykluczeni. Branscomb (jeden z cz┼éonk├│w komitetu — przyp. W.J.) wskazuje na to, ┼╝e gdy obserwacje zostan─ů zweryfikowane, nie mo┼╝na b─Ödzie wykluczy─ç mo┼╝liwo┼Ťci, i┼╝ spodki operuj─ů z pomoc─ů praw fizycznych, kt├│re nie s─ů nam jeszcze znane. Sam fakt jednak zaakceptowania tej mo┼╝liwo┼Ťci ju┼╝ cho─çby tylko jako mo┼╝liwo┼Ťci doprowadzi nas do utraty twarzy. W ten spos├│b w ┼Ťrodowisku naukowym mo┼╝emy wi─Öcej straci─ç na presti┼╝u, ni┼╝ mogliby┼Ťmy zyska─ç podejmuj─ůc si─Ö prowadzenia tego rodzaju bada┼ä (...). Nasze studia powinny by─ç prowadzone niemal wy┼é─ůcznie przez nie wierz─ůcych w UFO, kt├│rzy - nawet gdyby nie potrafili udowodni─ç rezultatu negatywnego mo┼╝e potrafiliby i zechcieli wypracowa─ç niezbity ci─ůg dowod├│w, i┼╝ za obserwacjami tymi nie kryje si─Ö ┼╝aden realny fakt. Sztuka polega┼éaby na takim ustaleniu programu, by w oczach spo┼éecze┼ästwa wydawa┼é si─Ö on ca┼ékowicie obiektywnymi studiami, za┼Ť w┼Ťr├│d naukowc├│w aby wywo┼éa┼é wra┼╝enie, ┼╝e zesp├│┼é zrobi┼é wszystko co w jego mocy, ale mo┼╝liwo┼Ť─ç odkrycia gdziekolwiek spodka jest r├│wna zeru. Jedna z mo┼╝liwo┼Ťci realizacji tego polega┼éaby na tym, by badania nie ogranicza─ç do obserwowanych fenomen├│w, lecz raczej przenie┼Ť─ç je na ludzi, kt├│rzy je widzieli. Chodzi o przebadanie tych os├│b i grup z punktu widzenia socjologicznego i psychologicznego. Je┼Ťli nacisk zostanie po┼éo┼╝ony raczej na te sprawy, a nie na badanie starego dylematu fizycznej realno┼Ťci spodk├│w, my┼Ťl─Ö, ┼╝e szybko uda nam si─Ö opracowa─ç z punktu widzenia naukowego konkretn─ů odpowied┼║ (...) Ju┼╝ na wst─Öpie jestem przekonany, i┼╝ je┼Ťli od pocz─ůtku ustawimy w┼éa┼Ťciwie program i zadamy trud dobrania do jego realizacji w┼éa┼Ťciwych ludzi - odniesiemy sukces przedstawiaj─ůc taki obraz, jaki gronu naukowc├│w chcieliby┼Ťmy przedstawi─ç. Ten spos├│b realizacji programu zapewni┼éby nam najwi─Öksze korzy┼Ťci”.

Sprawa przekszta┼éci┼éa si─Ö w afer─Ö, kiedy w prasie ukaza┼é si─Ö ostry artyku┼é na temat memorandum Lowa i jego konsekwencji dla wiarygodno┼Ťci bada┼ä (J. Fuller - „Flying Saucer Fiasco”, „Look” 14 maja 1968 r.) A. Hynek i D. Menzel usprawiedliwiaj─ů R. Lowa, t┼éumacz─ůc go trudn─ů sytuacj─ů, w jakiej znalaz┼é si─Ö uniwersytet w zwi─ůzku z badaniami UFO i mo┼╝na to zrozumie─ç, jed­nak┼╝e nie zmienia to faktu, ┼╝e stosunek R. Lowa do przedmiotu bada┼ä by┼é niefrasobli­wy i lekcewa┼╝─ůcy. (Zob. te┼╝: D. Saunders, R. Harkins “UFO? Yes! Where the Condon Committee Went Wrong”, Signet Books 1968.), jeden z uczestni­k├│w (Mary Louis Amstrong) z┼éo┼╝y┼é rezygnacj─Ö na znak protestu i z powodu z┼éej atmosfery w zespole, samego za┼Ť E. Condona oska­r┼╝ono (publikacje ma┼éo powa┼╝nych autor├│w) o prowadzenie po­dw├│jnej gry i pe┼énienie roli konfidenta CIA (co nie wydaje si─Ö praw­d─ů). Zarzucano mu r├│wnie┼╝ stronniczo┼Ť─ç i lekcewa┼╝─ůcy stosunek do przedmiotu bada┼ä, z czym trzeba si─Ö chyba zgodzi─ç, (kierownik nau­kowego przedsi─Öwzi─Öcia nie znalaz┼é bowiem czasu na terenowe zbadanie cho─çby jednego przypadku UFO).

W dalszej historii komitetu Condona nie zanotowano ju┼╝ wprawdzie zdarze┼ä tak spektakularnych jak odej┼Ťcie z niego w ci─ůgu dw├│ch tygodni trzech pracownik├│w, zachwianie jednak autorytetu, niewiara w uczciw─ů realizacj─Ö oficjalnie za┼éo┼╝onych cel├│w i niskie morale spowodowa┼éy ┼é─ůcznie tak wielk─ů rotacj─Ö wewn─ůtrz komitetu, ┼╝e spo┼Ťr├│d 38 os├│b, kt├│re rozpoczyna┼éy prac─Ö w Project Colorado, do jego ko┼äca dotrwa┼éo tylko 17 (w tym osta┼éo si─Ö zaledwie sze┼Ťciu pracownik├│w, kt├│rzy brali udzia┼é w planowaniu prac komitetu jeszcze przed jego za┼éo┼╝eniem). Sztab komitetu z pierwotnych 12 os├│b zmniejszy┼é si─Ö od marca 1968 r. zaledwie do 3 os├│b. Czy komitet o takiej p┼éynno┼Ťci kadr m├│g┼é jeszcze gwarantowa─ç jak─ůkolwiek konsekwencj─Ö prac? W dodatku coraz bardziej rosn─ůca nieufno┼Ť─ç spo┼éecze┼ästwa wobec komitetu doprowadzi┼éa do dalszej radykalizacji przekona┼ä jego cz┼éonk├│w. To, co przedtem dr Low napisa┼é w ┼Ťcis┼éej tajemnicy, teraz by┼éo ju┼╝ jawnie g┼éoszone przez rzekomo bezstronnych uczonych. Np. na pytanie w powa┼╝nym kwestionariuszu „co nale┼╝y zrobi─ç z raportami o UFO, kt├│rych nie da si─Ö wyja┼Ťni─ç?” - cz┼éonek komitetu dr Menzel odpowiedzia┼é (wg Hyneka): „Wynie┼Ťcie je do kosza na ┼Ťmieci”, dr Condon za┼Ť m├│wi─ůc o wydawcach ksi─ů┼╝ek o UFO i interesuj─ůcych si─Ö t─ů problematyk─ů nauczycielach wyrazi┼é si─Ö podobno (wg Keyhoe'a), i┼╝ „powinni by─ç wych┼éostani na placu publicznym i wyrzuceni na zawsze ze swego zawodu”.

Dnia 8 b─ůd┼║ 9 stycznia 1969 r. (r├│┼╝ne ┼║r├│d┼éa podaj─ů te dwie daty) na konferencji prasowej w Waszyngtonie przedstawiono obszerne, licz─ůce w oryginale 1465 stron, sk┼éada┼éo si─Ö a┼╝ z 3 tom├│w ko┼äcowe sprawozdanie z bada┼ä zatytu┼éowane: „Scientific Study of Unidentified Flying Objects” (Naukowe badania nad UFO), zwane te┼╝ „Raportem Condona”, b─ůd┼║ „Raportem Colorado” (wydane ono zosta┼éo nast─Öpnie przez wydawnictwo Bantam Books w Nowym Jorku w postaci broszury licz─ůcej 965 str. pt. “Final Report of the Scientific Study of Unidentified Flying Objects Conducted by the University of Colorado Under Contract to the United States Air Force”). Sprawozdanie komisji poprzedza┼éo streszczenie (czy┼╝by dla wygody wiecznie zabieganych dziennikarzy?!), kt├│re przez pewien czas by┼éo jedyn─ů informacj─ů dla opinii publicznej za po┼Ťrednictwem prasy. Kluczowa konkluzja raportu brzmia┼éa nast─Öpuj─ůco: „Dok┼éadne zbadanie materia┼é├│w doprowadza nas do wniosku, ┼╝e dalsze intensywne badania UFO nie mog─ů da─ç pozytywnych rezultat├│w”.

Na str. 9. Raportu Condona UFO zdefiniowany jest w spos├│b nast─Öpuj─ůcy: „Nieznany Obiekt Lataj─ůcy definiuje si─Ö jako bodziec do sporz─ůdzenia raportu (...) dotycz─ůcego czego┼Ť widzianego na niebie (...), kt├│rego obserwator nie mo┼╝e okre┼Ťli─ç jako co┼Ť o pochodzeniu naturalnym (...)”. Cel za┼Ť pracy komitetu ustalony zosta┼é nast─Öpuj─ůco: „Problemem jest poznanie i wyja┼Ťnienie rozmaitych rodzaj├│w bod┼║c├│w daj─ůcych podstawy do raport├│w o UFO”.

Zesp├│┼é Uniwersytetu Colorado przebada┼é, mniej lub bardziej do­k┼éadnie, oko┼éo 100 przypadk├│w UFO zar├│wno dawniejszych - z kartotek USAF, archiw├│w APRO i NICAP - jak i bie┼╝─ůcych, kt├│re zdarzy┼éy si─Ö podczas trwania Projektu, i nie potrafi┼é wyja┼Ťni─ç oko┼éo 25 - 30 procent incydent├│w. Mo┼╝e si─Ö to wydawa─ç dziwne, ale poda­nie konkretnych danych liczbowych nie jest wcale rzecz─ů prost─ů i trudno udzieli─ç odpowiedzi na dwa podstawowe pytania: ile prze­badanych przypadk├│w znajduje si─Ö w raporcie i ile z nich zosta┼éo uznanych przez badaj─ůcych za niewyja┼Ťnione. Daje si─Ö bowiem odczu─ç brak wsp├│lnego, ostrego kryterium oceny przypadk├│w nie­zidentyfikowanych, wiele z nich ma ocen─Ö dwuznaczn─ů - sami ba­daj─ůcy maj─ů k┼éopot, czy pewne przypadki uzna─ç za wyja┼Ťnione czy nie, o niekt├│rych pisze si─Ö, ┼╝e ostateczna konkluzja jest niemo┼╝li­wa; inne s─ů wewn─Ötrznie rozbudowane, sk┼éadaj─ů si─Ö z dw├│ch czy trzech oddzielnych incydent├│w i mo┼╝na je r├│┼╝nie traktowa─ç; cza­sem te┼╝ powstaje w─ůtpliwo┼Ť─ç, czy pewne przypadki nale┼╝y uzna─ç za przebadane czy tylko za poddane przegl─ůdowi. Inaczej te┼╝ wygl─ů­da wewn─Ötrzna ocena autor├│w raportu dotycz─ůca statusu (wyja┼Ť­niony - niewyja┼Ťniony) niekt├│rych przypadk├│w, a inaczej podobne oceny zewn─Ötrznej krytyki. W samym raporcie nigdzie nie stwier­dza si─Ö wyra┼║nie: przebadali┼Ťmy tyle a tyle przypadk├│w, z czego nie wyja┼Ťnili┼Ťmy tylu a tylu, tote┼╝ r├│┼╝ni komentatorzy podaj─ů r├│┼╝ne liczby.

Na przyk┼éad S. Friedman dolicza si─Ö w tek┼Ťcie raportu 117 jednostkowych przypadk├│w, w┼Ťr├│d kt├│rych niewyja┼Ťnione maj─ů stanowi─ç 30 pro­cent [S. Friedman „UFO's – Myth and Mystery” 1971 s. 2 (Midwest UFO Conference).]. A. Hynek m├│wi o 90 zbadanych przypadkach i braku wyja┼Ť­nienia dla przesz┼éo 25 procent tych przypadk├│w [A. Hynek - “The UFO Experience”,  Ballantine Books 1977 s. 241 - 242.]. D. Menzel ogra­nicza si─Ö do 59 incydent├│w przedstawionych w g┼é├│wnej cz─Ö┼Ťci ra­portu (cz─Ö┼Ť─ç IV: „Case Studies”) i stwierdza, ┼╝e “nie mniej ni┼╝ 23 przypadki wymienione w raporcie uwa┼╝a si─Ö za niezidentyfikowa­ne, co stanowi prawie 40 procent przypadk├│w sk┼éadaj─ůcych si─Ö na g┼é├│wn─ů cz─Ö┼Ť─ç sprawozdania [D. Menzel, E. Thaves – „The UFO Enigma. The Definitive Explanation of the UFO Phenomenon”, Doubleday and Company 1977 s. 89.].

W „Raporcie Colorado” wymienia si─Ö badane przypadki w dw├│ch miejscach - w cz─Ö┼Ťci III („The Work of the Colorado Project”) oraz cz─Ö┼Ťci IV („Case Studies”). Tworz─ů one dwa cz─Ö┼Ťciowo krzy┼╝uj─ůce si─Ö zbiory. W cz─Ö┼Ťci III, w rozdziale: „Optical and RadarAnalyses of Field Cases”, jego autor, Gordon Thayer, grupuj─ůc przypadki w kla­sy, wymienia 35 incydent├│w, z czego 7, czyli 20 procent, okre┼Ťla wprost jako niezidentyfikowane, przedstawiaj─ůc ostateczne zesta­wienie liczbowe. Natomiast w rozdziale: „Visual Observations Made by US Astronauts”, jego autor, Franklin Roach, wymienia trzy przypadki obserwacyjne, kt├│re trzeba uzna─ç za niewyja┼Ťnione chyba zgodnie z intencjami F. Roacha, kt├│ry ┼╝adnego wyja┼Ťnienia nie przedstawia (okre┼Ťla je jako „stanowi─ůce wyzwanie dla anality­ka”). W cz─Ö┼Ťci IV natomiast znajduje si─Ö 59 ponumerowanych przypadk├│w (w tym chyba 4 mieszcz─ů si─Ö te┼╝ w zbiorze analizowa­nym przez G. Thayera), z kt├│rych 14 to przypadki fotograficzne poddane ocenie Williama Hartmanna, g┼é├│wnego fotoanalityka Pro­jektu Colorado. Na ko┼äcu cz─Ö┼Ťci IV nie ma ┼╝adnego zestawienia, w kt├│rym zaj─Öto by jakie┼Ť wyra┼║ne stanowisko co do liczby przypadk├│w uznanych za niewyja┼Ťnione, a ponadto niekt├│re z tych 59 przypadk├│w sk┼éa­daj─ů si─Ö z kilku oddzielnych incydent├│w potraktowanych ┼é─ůcznie. Wprawdzie w innym miejscu (cz─Ö┼Ť─ç III, rozdzia┼é „Analysis of UFO Photographic Evidence”) W. Hartmann prezentuje ko┼äcowe zesta­wienie liczbowe ocen przypadk├│w fotograficznych, ale nie dotyczy ono tylko owych 14 incydent├│w fotograficznych analizowanych p├│­┼║niej szczeg├│┼éowo w cz─Ö┼Ťci IV, lecz tak┼╝e zupe┼énie innych (┼é─ůcznie 35 przypadk├│w fotograficznych), o kt├│rych pisze, ┼╝e zdarzy┼éy si─Ö w czasie prowadzenia bada┼ä i ┼╝e zebrano o nich informacje. W┼Ťr├│d tych 35 przypadk├│w fotograficznych 2 zosta┼éy uznane przez W. Hartmanna za „niezidentyfikowane po analizie” (zdj─Öcia z Mc Minnville i film nakr─Öcony w Great Falls) i wskazuj─ůce zarazem na ist­nienie realnych fizycznie obiekt├│w lataj─ůcych o „wysokim stopniu dziwno┼Ťci”. Dodaje on jednak, ┼╝e w spos├│b ca┼ékowicie pewny nie daje si─Ö wykluczy─ç wszystkich zwyk┼éych wyja┼Ťnie┼ä (dla Mc Minnvil­le alternatywnym wyja┼Ťnieniem jest fabrykacja zdj─Ö─ç, dla Great Falls sa­moloty).

Uk┼éad materia┼éu w raporcie jest nie najlepszy, tekst jest cz─Östo pogmatwany i nieprzejrzysty, niekt├│re interpretacje i wnioski s─ů niejasne i mo┼╝na zaobserwowa─ç wysi┼éki autor├│w, aby nie powie­dzie─ç za du┼╝o. Mniej wi─Öcej jedn─ů czwart─ů materia┼éu mo┼╝na by usun─ů─ç, przez co raport zyska┼éby raczej, ni┼╝ straci┼é na warto┼Ťci, po­niewa┼╝ pewne jego partie nie maj─ů ┼╝adnego bezpo┼Ťredniego zwi─ů­zku z prac─ů badawcz─ů Projektu, z samym problemem maj─ů zwi─ů­zek do┼Ť─ç lu┼║ny i zosta┼éy w┼é─ůczone zapewne ze wzgl─Öd├│w pozanau­kowych.

Je┼Ťli ju┼╝ jako┼Ť szacowa─ç zdolno┼Ť─ç indentyfikacyjn─ů badaczy z Projektu „Colorado”, niedalekie od prawdy wydaje si─Ö stwierdzenie, ┼╝e zesp├│┼é E. Condona natrafi┼é na zasadnicze trudno┼Ťci lub po pro­stu nie by┼é w stanie wyja┼Ťni─ç co czwartego spo┼Ťr├│d przypadk├│w, kt├│rymi si─Ö zajmowa┼é.

S┼éuszna wydaje si─Ö nast─Öpuj─ůca ocena raportu sformu┼éowana przez podkomitet ds. UFO przy American Institute of Aeronautics and Astronautics: „┼╗eby zrozumie─ç Raport Condona, kt├│ry jest tru­dny do odczytania cz─Ö┼Ťciowo z powodu sposobu uporz─ůdkowania materia┼éu, trzeba przestudiowa─ç jego g┼é├│wn─ů cz─Ö┼Ť─ç. Nie wystarczy zapoznanie si─Ö z podsumowaniem Sulliviana i Condona, czyli swego rodzaju pod­sumowaniem podsumowa┼ä, na kt├│rym zdaje si─Ö polega─ç przewa­┼╝aj─ůca cz─Ö┼Ť─ç czytelnik├│w i prasa. Istniej─ů bowiem r├│┼╝nice w opi­niach i wnioskach formu┼éowanych przez autor├│w poszczeg├│lnych rozdzia┼é├│w (jak i r├│┼╝nice mi─Ödzy nimi) a podsumowaniem Condona i nie wszystkie konkluzje zawarte w samym raporcie znalaz┼éy si─Ö w Condonowskim podsumowaniu” [„UFO: An Appraisal of the Problem” – „Journal of Astronautics and Aeronautics” li­stopad 1970. Krytyk─Ö raportu znale┼║─ç mo┼╝na tak┼╝e w: A. Hynek: “The Condon Report and UFO's”, “Bulletin of the Atomic Scientist” kwiecie┼ä 1969; A. Hynek the UFO Expe­rience wyd. cyt. s. 217 - 241; J. Mc Donald “Science in Default: Twenty - two Years of Inadequate UFO Investigationes” w: C. Sagan, T. Page “UFO's - A Scientific Debate” Cornell University Press 1972; P. A. Sturrock “Evaluation of the Condon Report on the Colorado UFO Project” - Stanford University (Institute for Plasma Research, Report No 599) pa┼║dziernik 1974.].

Raport „Colorado” zosta┼é przedstawiony do recenzji Pa┼ästwowej Akademii Nauk, kt├│r─ů to recenzj─Ö zaprezentowano jednocze┼Ťnie z udost─Öpnieniem samego raportu [“Review of University of Colorado Report on Unidentified Flying Objects”. Rece­nzja dost─Öpna pocz─ůtkowo w formie fotokopii, zosta┼éa p├│┼║niej przedrukowana w: “Icarus”, listopad 1969.]. Jest ona bardzo powierzchow­na i razi brakiem krytycyzmu, przez co nie mo┼╝na jej uzna─ç za tra­fn─ů. Wypada sk┼éoni─ç si─Ö ku pogl─ůdowi wyra┼╝onemu przez niekt├│­rych krytyk├│w, ┼╝e recenzenci z National Academy of Sciences nie zadali sobie trudu, by solidnie zapozna─ç si─Ö z zawarto┼Ťci─ů ocenianego materia┼éu.

Mimo tego, i┼╝ raport Condona zyska┼é w┼éa┼Ťciwie aprobat─Ö ameryka┼äskiej Akademii Nauk - w┼éa┼Ťciwie nie zadowoli┼é on nikogo. „Uwa┼╝am, ┼╝e (...) Komitet bada┼é nie te problemy, kt├│re nale┼╝a┼éo bada─ç – okre┼Ťli┼é to jasno J. A.. Hynek. - UFO zdefiniowane przez Condona jedynie jako co┼Ť, co wprawia w zak┼éopotanie obserwatora, nie podlega┼éy ┼╝adnemu procesowi selekcji (...) dokonywanej przez osoby zdolne do tego z racji swojego wykszta┼écenia technicznego. W ten spos├│b Komitet kierowa┼é swoje wysi┼éki na wyszukiwanie naturalnych wyja┼Ťnie┼ä, kt├│re pasowa┼éyby do raport├│w. Uwa┼╝am, ┼╝e nale┼╝a┼éo tego dokona─ç we wst─Öpnej selekcji. Fakt, ┼╝e ponad 25 proc. badanych przypadk├│w nie uda┼éo si─Ö przypisa─ç przyczynom naturalnym, znaczy po prostu, ┼╝e tylko tych 25 proc. badanych przypadk├│w nadawa┼éo si─Ö do traktowania jako UFO”.

Reasumuj─ůc nie wiadomo, czy Condon z premedytacj─ů przedstawia┼é problem UFO w subiektywny spos├│b, czy by┼é tylko mimowol­n─ů ofiar─ů knowa┼ä USAF i rz─ůdu Stan├│w Zjednoczonych, oso­b─ů „po prostu wykonuj─ůc─ů rozkazy”. Czy jako znany sceptyk zosta┼é celowo wybrany do tej roli przez ludzi znaj─ůcych jego pogl─ůdy, by dla w┼éasnych zagadkowych cel├│w wykorzysta─ç wyniki jego bada┼ä? Edward Condon z upodobaniem demasko­wa┼é UFO, a znajomych raczy┼é opowie┼Ťciami o pomylonych zwolennikach „lataj─ůcych talerzy” i nawet powa┼╝nych ufolo­g├│w bra┼é za „dziwad┼éa”.

US NAVY – Marynarka Wojenna

W roku 1952 - niezale┼╝nie od B┼é─Ökitnej Ksi─Ögi - zaj─Ö┼éa si─Ö tak┼╝e badaniami UFO (zawsze zreszt─ů na wszystkich polach konkuruj─ůca z lotnictwem) Marynarka Wojenna USA. Przyczyni┼é si─Ö do tego prawd─Ö m├│wi─ůc przypadek. W kwietniu tego roku sekretarz Ministerstwa Marynarki Dan Kimball oraz kontradmira┼é Arthur Radford udawali si─Ö dwoma samolotami w podr├│┼╝ s┼éu┼╝bow─ů na Hawaje. W toku lotu zetkn─Öli si─Ö oni z dwoma Nieznanymi Obiektami Lataj─ůcymi, kt├│re okr─ů┼╝y┼éy kilkakrotnie obydwa samoloty, po czym odlecia┼éy z pr─Ödko┼Ťci─ů ocenion─ů przez prowadz─ůcych samoloty pilot├│w marynarki na 3000 km/godz. Kimball bezpo┼Ťrednio po wyl─ůdowaniu na Hawajach przekaza┼é informacj─Ö o tym spotkaniu zajmuj─ůcym si─Ö UFO Si┼éom Lotniczym, a po powrocie do Waszyngtonu zainteresowa┼é si─Ö dalszym ci─ůgiem swojego meldunku. I w├│wczas - ku swemu zdziwieniu otrzyma┼é podobno od US Air Force i CIA „przyjacielsk─ů rad─Ö”, ┼╝e je┼Ťli ma zamiar utrzyma─ç si─Ö na swym stanowisku, niech raczej postara si─Ö o ca┼éym wypadku zapomnie─ç.

Oburzony Kimball o sytuacji tej zawiadomi┼é szefa ONR (Office of Naval Research - wywiadu marynarki) adm. Calvina Bolstera, kt├│ry natychmiast wyda┼é rozkaz rozpocz─Öcia w┼éasnych bada┼ä wszystkich obserwacji UFO dokonanych przez marynark─Ö USA. Jeszcze jesieni─ů tego┼╝ roku specjali┼Ťci Marynarki doszli do wniosku, ┼╝e UFO nie tylko stanowi─ů „realne zjawiska”, ale s─ů to „nieznane, inteligentnie kontrolowane obiekty lataj─ůce” i wnioski te przekazali Si┼éom Lotniczym USA. W odpowiedzi Marynarka otrzyma┼éa pro┼Ťb─Ö, by wstrzyma┼éa si─Ö na razie od dalszych bada┼ä i zaczeka┼éa na wyniki analizy przekazanych dokument├│w przez wyspecjalizowan─ů kom├│rk─Ö lotnictwa, a mianowicie... Project Blue Book.

Tak wi─Öc wygl─ůda na to, i┼╝ rol─Ö US Navy w wojskowych badaniach UFO mo┼╝na uzna─ç za raczej marginaln─ů.

Central Intelligence Agency - Centralna Agencja Wywiadowcza

Istnieje wiele dowod├│w na to, i┼╝ ameryka┼äska Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) prowadzi┼éa intensywne badania dotycz─ůce UFO w┼éa┼Ťciwie ju┼╝ od momentu swojego powstania.

CIA zosta┼éa utworzona w 1947 roku ­przy wydatnej pomocy Brytyjskiej Tajnej S┼éu┼╝by Wywiadowczej - z po┼é─ůczenia daw­nego Biura S┼éu┼╝b Strategicznych i Centralnej Grupy Wywiadowczej. CIA jest podzielona na cztery wydzia┼éy, a na ka┼╝dy z nich sk┼éadaj─ů si─Ö rozmaite biura i s┼éu┼╝by.  Wydzia┼é Operacyjny kontroluje obce wywiady (szpie­g├│w) tudzie┼╝ zajmuje si─Ö kontrwywiadem. W jego sk┼éad wchodzi Zesp├│┼é Tajnych Dzia┼éa┼ä (dezinformacja i propaganda). Wydzia┼é  Nauki  i  Techniki kontroluje rozw├│j naukowy i techniczny innych pa┼ästw; w jego sk┼éad wchodzi S┼éu┼╝­ba Nas┼éuchu Obcych Rozg┼éo┼Ťni i Narodowe Centrum Interpretacji Fotograficznej. Wydzia┼é Wywiadu g┼é├│wnie odpowiada za analizy (i zdobywanie) infor­macji; sk┼éadaj─ů si─Ö na┼ä biura zajmuj─ůce si─Ö poszczeg├│lnymi krajami. W sk┼éad tego wydzia┼éu wchodzi te┼╝ Biuro Bada┼ä Naukowych i Uzbrojenia, Biuro Analiz Obra­z├│w i Biuro Spraw Globalnych. Wydzia┼é Administracyjny jest od­powiedzialny za personel, szkolenie, finanse, s┼éu┼╝b─Ö zdrowia, bezpiecze┼ästwo, logi­styk─Ö i ┼é─ůczno┼Ť─ç.

Ponad tymi czterema wydzia┼éami lokuje si─Ö Narodowa Rada Wywiadowcza (dawniej Komitet Doradczy ┼╣r├│de┼é Informacji), kt├│ra ma za zada­nie koordynacj─Ö rozmaitych metod zbierania informacji zgodnie z priorytetami prze­kazywanymi odg├│rnie. Na tym samym poziomie dzia┼éaj─ů oficerowie wywiadu narodowego, przygotowuj─ůcy oceny, kt├│re przekazywane s─ů do Rady Bezpiecze┼ä­stwa Narodowego, a czasem do prezydenta.

Wed┼éug Todda Zechela, by┼éego pracownika Agencji Bezpiecze┼ästwa Narodo­wego, wszystkie cztery wydzia┼éy CIA uczestniczy┼éy od 1948 roku w gromadzeniu, analizowaniu i utajnianiu danych o UFO. Zechel twierdzi, ┼╝e Narodowe Centrum Interpretacji Fotograficznej analizowa┼éo wszystkie dane fotograficzne o UFO, za┼Ť Biuro Wywiadu Naukowego (OSI - jak si─Ö je zwyczajowo nazywa) od pocz─ůtku zajmowa­┼éo si─Ö badaniem danych na ten temat, pochodz─ůcych z ca┼éego ┼Ťwiata - w tym r├│w­nie┼╝ materia┼é├│w nie zawieraj─ůcych zdj─Ö─ç i dowod├│w natury fizycznej - oraz wt├│rn─ů analiz─ů wypadk├│w udokumentowanych fotograficznie.

Zechel twierdzi te┼╝, ┼╝e CIA zbiera┼éa krajowe meldunki od Wywiadu Si┼é Po­wietrznych oraz od innych agencji wywiadowczych, jak NSA i Wojskowa Agencja Wywiadowcza, korzystaj─ůc z us┼éug swoich oddzia┼é├│w Krajowej Sekcji Zbierania In­formacji, mieszcz─ůcych si─Ö we wszystkich miastach USA. Meldunki spoza granic kraju gromadzone by┼éy przez Narodowe Centrum Oceny Danych Zagranicznych za po┼Ťrednictwem S┼éu┼╝by Nas┼éuchu Obcych Rozg┼éo┼Ťni, Biura Informacji Aktualnych i Biura Operacyjnego, jak je nazywano w latach siedemdziesi─ůtych.

Zechel m├│wi te┼╝ o bardzo niepokoj─ůcej sprawie. Ot├│┼╝ agenci Wydzia┼éu Opera­cyjnego CIA przes┼éuchiwali ┼Ťwiadk├│w, natomiast agenci Krajowej Sekcji Zbierania Informacji zastraszali ich i zmuszali do milczenia. Czy istniej─ů dowody potwierdza­j─ůce informacje przekazywane przez Zechela?

W znacznym stopniu dzi─Öki wysi┼ékom Todda Zechela i Williama Spauldinga z Naziemnej Obserwacji Spodk├│w (GSW) - organizacji badaj─ůcej UFO, kt├│rej siedziba mie┼Ťci si─Ö w Arizonie - po wielomiesi─Öcznych prawnych przepychankach CIA ujaw­ni┼éa w 1978 roku prawie tysi─ůc stron dokument├│w dotycz─ůcych tej kwestii. Henry Rothblatt i Peter Gersten, dwaj nowojorscy prawni­cy, kt├│rzy wyst─Öpowali w imieniu GSW, w 1977 roku podali do s─ůdu CIA i zmusili j─ů do ujawnienia akt na temat UFO. 20 grudnia 1978 roku informacja dla prasy, g┼éosz─ůca, ┼╝e „CIA ujawnia dokumentacj─Ö na temat UFO”, zosta┼éa przekazana mass mediom w Waszyngtonie. Przygotowali j─ů cz┼éonkowie organizacji pod nazw─ů „Oby­watele Przeciwko Zatajaniu [obecno┼Ťci] UFO”, kt├│r─ů kilka miesi─Öcy wcze┼Ťniej za­┼éo┼╝y┼é w┼éa┼Ťnie Todd Zechel.

M├│wi si─Ö, ┼╝e w archiwach kwatery g┼é├│wnej CIA w Langley, w Wirginii, znajdu­je si─Ö ponad dziesi─Ö─ç tysi─Öcy stron tajnych dokument├│w na temat UFO, a tymczasem agencja twierdzi, ┼╝e zatrzyma┼éa jedynie pi─Ö─çdziesi─ůt siedem dokument├│w. W roku 1980 Peter Ger­sten stwierdzi┼é, ┼╝e opieraj─ůc si─Ö na wzmiankach zawartych w ujaw­nionych dokumentach, mo┼╝na wywnioskowa─ç, ┼╝e CIA nie udost─Öpni┼éa dwustu lub nawet jeszcze wi─Ökszej liczby dokument├│w. By─ç mo┼╝e da si─Ö to wyja┼Ťni─ç faktem, ┼╝e w 1980 roku Izba Reprezentant├│w uchwali┼éa „Ustaw─Ö o komitecie spraw zagranicz­nych”, kt├│ra skutecznie wy┼é─ůczy┼éa CIA z wi─Ökszo┼Ťci przepis├│w „Ustawy o swobodnym dost─Öpie do informacji” (aczkolwiek z dziewi─Öciu wy┼é─ůcze┼ä ani jedno nie dotyczy UFO). Kiedy cywilni badacze problemu Niezidentyfikowanych Obiekt├│w Lataj─ůcych ┼╝─ůdali pewnych dokument├│w od CIA, NSA, DIA oraz innych agencji, cz─Östo s┼éyszeli, ┼╝e dokumenty te s─ů wy┼é─ůczone spod dzia┼éania ustawy ze wzgl─Ödu na bezpiecze┼ästwo narodowe lub ┼╝e „nie mog─ů zosta─ç ujawnio­ne, poniewa┼╝ ju┼╝ zosta┼éy zniszczone”.

Stanowisko CIA wobec zagadnienia UFO - sprzed ujawnienia dokument├│w ­najlepiej precyzuje list Billa Spauldinga z 26 marca 1976 roku do badacza UFO Timothy Gooda:

„┼╗eby panu u┼Ťwiadomi─ç prawdziwe fakty o zaanga┼╝owaniu si─Ö CIA w badania nad zjawi­skiem UFO, chc─Ö przytoczy─ç tu pewn─ů kr├│tk─ů histori─Ö. W ko┼äcu 1952 roku Rada Bezpie­cze┼ästwa Narodowego na┼éo┼╝y┼éa na CIA zadanie okre┼Ťlenia, czy istnienie UFO mo┼╝e zagro­zi─ç w istotny spos├│b bezpiecze┼ästwu Stan├│w Zjednoczonych. Biuro Wywiadu Naukowego powo┼éa┼éo Doradczy Komitet Wywiadu w celu przestudiowania tej kwestii. Komitet wy┼éo┼╝y┼é swoje stanowisko w raporcie zespo┼éu Robertsona. A┼╝ do czasu utworzenia zespo┼éu Robertsona i prac nad przygo­towaniem raportu [stycze┼ä 1953] CIA nigdy nie anga┼╝owa┼éa si─Ö w badania zjawiska NOL-i. Raport grupy Robertsona stanowi┼é wst─Öpny krok do jej p├│┼║niejszego zaanga┼╝owania si─Ö w t─Ö kwesti─Ö.”

Ujawnione dokumenty wskazuj─ů niedwuznacznie na zainteresowanie CIA problemem UFO, zanim jeszcze Rada Bezpiecze┼ästwa Narodowego skierowa┼éa do tej agencji polecenie utworzenia zespo­┼éu Robertsona. W gruncie rzeczy to w┼éa┼Ťnie CIA nalega┼éa na NSC, ┼╝eby wszcz─ů─ç dochodzenie w tej sprawie, na co wyra┼║nie wskazuje poni┼╝szy fragment czterostronicowej tajnej notatki z dnia 24 wrze┼Ťnia 1952 roku, wy­s┼éanej przez H. Marshalla Chadwella, zast─Öpcy dyrektora Biura Wywiadu Naukowe­go, do dyrektora CIA genera┼éa Waltera Bedella Smitha:

1. Ostatnio Biuro Wywiadu Naukowego bada, jakie nast─Öpstwa dla bezpiecze┼ästwa narodowego wynikaj─ů ze zjawiska “nie zidentyfikowanych obiekt├│w lataj─ůcych”, czyli tak zwanych lataj─ůcych spodk├│w: czy obecnie s─ů prowadzone pod tym k─ůtem odpowiednie badania, jakie jeszcze dochodzenia i badania nale┼╝a┼éoby podj─ů─ç, kto to powinien robi─ç i pod czyim nadzorem.

2. Stwierdzono, ┼╝e jedyn─ů instytucj─ů zajmuj─ůc─ů si─Ö t─ů spraw─ů na szczeblu rz─ůdowym jest Rada Wywiadu Si┼é Powietrznych USA, kt├│ra na┼éo┼╝y┼éa na O┼Ťrodek Wywiadu Technicznego Lotnictwa (ATIC) zadanie analizowania meldunk├│w. [...] Stworzono siatk─Ö obserwacyjn─ů na ca┼éym ┼Ťwiecie, a wi─Öksze bary si┼é powietrznych otrzyma┼éy rozkaz przechwytywania nie zidentyfikowanych obiekt├│w lataj─ůcych [...]

3. Od 1947 roku ATIC otrzyma┼éo oko┼éo p├│┼étora tysi─ůca oficjalnych meldunk├│w o obserwa­cjach. [...] W samym tylko w 1952 roku ich liczba osi─ůgn─Ö┼éa dwie┼Ťcie pi─Ö─çdziesi─ůt. Z owych p├│┼étora tysi─ůca meldunk├│w, zdaniem si┼é powietrznych, dwadzie┼Ťcia procent nale┼╝y zaliczy─ç do nie wyja┼Ťnionych, a w┼Ťr├│d meldunk├│w otrzymanych od stycznia do lipca 1952 roku a┼╝ dwadzie┼Ťcia osiem procent jest nie wyja┼Ťnionych [...]

6. [...] Zainteresowanie opinii publicznej tym zjawiskiem [...] dowodzi, ┼╝e spora cz─Ö┼Ť─ç naszego spo┼éecze┼ästwa jest w swojej mentalno┼Ťci gotowa przyj─ů─ç najbardziej niewiarygodne wyja┼Ťnienia. Fakt ten stwarza potencjaln─ů mo┼╝liwo┼Ť─ç wybuchu histerii i paniki [...]

8. [...] W celu zminimalizowania ryzyka paniki nale┼╝y opracowa─ç wytyczne, dzi─Öki kt├│­rym b─Ödzie mo┼╝na spo┼éecze┼ästwu t┼éumaczy─ç owe zjawiska [...]

11. Uwa┼╝am ten problem za tak wa┼╝ny, i┼╝ s─ůdz─Ö, ┼╝e nale┼╝a┼éoby zwr├│ci─ç uwag─Ö Radzie Bezpiecze┼ästwa Narodowego na konieczno┼Ť─ç podj─Öcia skoordynowanych dzia┼éa┼ä w celu jego rozwi─ůzania.”

Cho─ç Marshall Chadwell twierdzi w punkcie 2, ┼╝e jedyn─ů instytucj─ů zajmuj─ůc─ů si─Ö t─ů spraw─ů na szczeblu rz─ůdowym jest Rada Wywiadu Si┼é Powietrznych USA, CIA (i FBI) przypatrywa┼éy si─Ö temu zjawisku z wielk─ů uwag─ů ju┼╝ od 1947 roku, jak tego dowodzi tre┼Ť─ç dokument├│w. Wed┼éug dociekliwego dziennikarza Warrena Smi­tha, Biuro S┼éu┼╝b Strategicznych (OSS), na czele kt├│rego sta┼é genera┼é major William („Wild Bill”) Donovan, zainteresowa┼éo si─Ö Niezidentyfikowanymi Obiektami Lataj─ůcymi jeszcze w okresie, gdy instytu­cja ta nie podlega┼éa utworzonej w 1947 roku CIA. My┼Ťliwce foo pojawia┼éy si─Ö w co­raz wi─Ökszej liczbie ju┼╝ w ostatnim okresie drugiej wojny ┼Ťwiatowej. OSS by┼éa na pocz─ůtku przekonana, ┼╝e s─ů to niemieckie bezza┼éogowe sondy. Dochodzenia prowa­dzone przez jej agent├│w w Europie dowiod┼éy, ┼╝e tak nie jest. Donovan i jego sztab uznali, ┼╝e tak zwane my┼Ťliwce foo s─ů niezwyk┼éymi, ale nieszkodliwymi zjawiskami.

Smithowi powiedziano, ┼╝e wkr├│tce po 24 czerwca 1947 roku, kiedy to pilot Ken­neth Arnold dokona┼é swojej s┼éynnej obserwacji, sztab OSS spotka┼é si─Ö w elitarnym Brooks Club w Nowym Jorku, gdzie postanowiono podj─ů─ç wysi┼éek ustalenia, czym w rze­czywisto┼Ťci s─ů lataj─ůce spodki. Pocz─ůtkowo s─ůdzono, ┼╝e to wynalazek Rosjan i uczo­nych niemieckich wzi─Ötych do niewoli. Pewne elementy meldunk├│w przeczy┼éy jed­nak tej hipotezie. OSS obawia┼éa si─Ö, ┼╝e zjawiska te mog─ů wywo┼éa─ç panik─Ö, ┼╝e zostan─ů zablokowane linie telefoniczne i ┼Ťrodki ┼é─ůczno┼Ťci wojskowej. Lataj─ůce spodki trzeba by┼éo zdemaskowa─ç. Rozpocz─Ö┼éa si─Ö prawdziwa wojna psychologiczna, w kt├│rej po­s┼éugiwano si─Ö mistyfikacj─ů, fa┼észem i spreparowanymi meldunkami. W gazetach i ma­gazynach zacz─Ö┼éy si─Ö ukazywa─ç artyku┼éy wy┼Ťmiewaj─ůce lataj─ůce spodki. Polityka oszustwa, wypierania si─Ö i utajniania informacji o udziale rz─ůdu USA w badaniach nad NOL-ami trwa do dnia dzisiejszego. Oto co czytamy w tajnej notatce CIA z dnia 31 marca 1949 roku od niejakiego H. L. Bowersa do pewnego doktora Machle'a, zatytu┼éowanej „Uwa­gi i komentarze na temat nie zidentyfikowanych obiekt├│w lataj─ůcych - program Sign” (pierwszy oficjalny program badawczy ameryka┼äskich si┼é powietrznych):

„Rozmaite mo┼╝liwo┼Ťci zosta┼éy rozwa┼╝one przez zesp├│┼é w sk┼éadzie: doktor Langmuir z GE, doktor Valley z MIT, doktor Lipp z programu Rand oraz doktor Hynek z Stanowego Labora­torium Medycyny Lotniczej w Ohio. Brano pod uwag─Ö okoliczno┼Ť─ç, i┼╝ obiekty te przybywaj─ů z przestrzeni kosmicznej lub s─ů nowymi typami samolot├│w obcego mocarstwa. Wspomniana grupa dosz┼éa do wniosku, ┼╝e jest to wysoce nieprawdopodobne.

W rozmowie na ten temat pan Deyarmond z bazy lotniczej Wright - Patterson da┼é do zro­zumienia, ┼╝e jego zdaniem „lataj─ůce spodki” oka┼╝─ů si─Ö kolejnym „morskim w─Ö┼╝em”. Je┼Ťli jednak istnieje cho─ç cie┼ä podejrzenia, ┼╝e mog─ů one by─ç statkami mi─Ödzyplanetarnymi lub stanowi─ç w┼éasno┼Ť─ç obcego pa┼ästwa, bezwzgl─Ödnie nale┼╝y analizowa─ç ka┼╝dy incydent.”

Dowody na to, ┼╝e CIA obserwowa┼éa UFO ju┼╝ na kilka lat przed utworzeniem w 1953 roku Panelu Robertsona, mo┼╝na znale┼║─ç w kilku dokumentach. Jeden z nich z nadrukiem „Poufne, tylko dla adresata” - to notatka z dat─ů 29 lipca 1952 roku spo­rz─ůdzona przez Ralpha L. Clarka, pe┼éni─ůcego obowi─ůzki zast─Öpcy dyrektora Biura Wywiadu Naukowego, i przes┼éana do zast─Öpcy dyrektora wywiadu:

„Przez kilka minionych tygodni meldowano o licznych - radarowych i naocznych - obserwacjach Niezidentyfikowanych Obiekt├│w Lataj─ůcych. Cho─ç to biuro ju┼╝ od trzech lat stale zajmuje si─Ö analiz─ů takich meldunk├│w, powo┼éano specjalny zesp├│┼é do ponownego zbadania tej kwestii. OCI [Biuro Centrali Wywiadu] b─Ödzie uczestniczy─ç w tych badaniach wraz z OSI [Biuro Wywiadu Naukowego], a raport powinien by─ç gotowy do 15 sierpnia.”

Inny dokument - tajna notatka sporz─ůdzona 1 sierpnia 1952 roku - zosta┼é wys┼éa­ny przez Edwarda Taussa, ├│wcze┼Ťnie pe┼éni─ůcego obowi─ůzki szefa Oddzia┼éu Uzbroje­nia i Wyposa┼╝enia w Biurze Wywiadu Naukowego, do drugiego wicedyrektora OSI. Aczkolwiek przebija z niej ton nietajonego sceptycyzmu wobec autentyczno┼Ťci meldunk├│w, na­wet tych o zjawiskach nie wyja┼Ťnionych, Tauss dodaje:

„ ...dop├│ki pewna liczba meldunk├│w dotyczy zjawisk „nie wyja┼Ťnionych” (nie wyklucza si─Ö ca┼ékowicie ich mi─Ödzyplanetarnych aspekt├│w i pochodzenia pozaziemskiego), dop├│ty ostro┼╝­no┼Ť─ç wymaga, aby spraw─ů t─ů zajmowa┼é si─Ö wywiad. [...] Zaleca si─Ö dalsze jej badanie przez CIA we wsp├│┼épracy z kompetentnymi w┼éadzami ATIC. Konieczne jest jednak, ┼╝eby informa­cje o zaanga┼╝owaniu si─Ö CIA w te badania nie przedosta┼éy si─Ö do prasy lub do wiadomo┼Ťci publicznej, poniewa┼╝ pewne ┼Ťrodowiska gotowe s─ů uzna─ç te dzia┼éania za „potwierdzenie”, i┼╝ w po­siadaniu rz─ůdu znajduj─ů si─Ö „niejawne materia┼éy o faktach”.

Specjalna grupa w CIA zosta┼éa utworzona w sierpniu 1952 roku. Interesuj─ůce s─ů dokumenty z narady, w├│wczas zaklasyfikowane jako „tajne”. Pierwszy z nich nosi dat─Ö 14 sierpnia:

„W ostatnich tygodniach nast─ůpi┼é znaczny wzrost liczby meldunk├│w o lataj─ůcych spodkach; w zwi─ůzku z tym wzmog┼éo si─Ö zainteresowanie t─ů spraw─ů zar├│wno opinii publicznej, jak i czyn­nik├│w oficjalnych. Si┼éy powietrzne zalewane s─ů ┼╝─ůdaniami o udzielenie informacji, nie wy┼é─ů­czaj─ůc formalnego zainteresowania ze strony Bia┼éego Domu [...]

W tej sytuacji OSI uwa┼╝a, ┼╝e najwy┼╝szy czas dokona─ç oceny bada┼ä prowadzonych przez si┼éy powietrzne - metod i sposob├│w gromadzenia obserwacji - por├│wna─ç ich konkluzje z roz­maitymi hipotezami i wysun─ů─ç ewentualne wnioski dla wywiadu. Z uwagi na szerokie zainte­resowanie t─ů spraw─ů w samej agencji, narad─Ö t─Ö zorganizowano w celu rozeznania sytuacji. Nale┼╝y wspomnie─ç, ┼╝e przedostanie si─Ö na zewn─ůtrz informacji o zainteresowaniu si─Ö agencji lataj─ůcymi spodkami mo┼╝e sprawi─ç, i┼╝ problem ten nabierze w odczuciu spo┼éecze┼ästwa wi─Ökszej ni┼╝ dotychczas wagi, czego zar├│wno my, jak i si┼éy powietrzne winni┼Ťmy unika─ç.”

W raporcie dodano: „Dokonali┼Ťmy oceny naszych w┼éasnych inform acji, pocz─ůw­szy od incydentu w Szwecji w 1946 roku”. Wymieniono te┼╝ rodzaje UFO, opiera­j─ůc si─Ö na meldunkach pochodz─ůcych od lotnictwa:

„W wyniku bezpo┼Ťrednich obserwacji wzrokowych, radarowych i wizualno - radarowch ATIC dzieli Niezidentyfikowane Obiekty Lataj─ůce na dwie podstawowe grupy. Do pierwszej nale┼╝─ů obiekty kuliste lub elip­tyczne, zazwyczaj charakteryzuj─ůce si─Ö jasnym, metalicznym po┼éyskiem, niekt├│re niewielkich rozmiar├│w (o prze­kroju dw├│ch - trzech st├│p), lecz wi─Ökszo┼Ť─ç liczy oko┼éo stu st├│p ┼Ťrednicy, nieliczne za┼Ť - tysi─ůc st├│p. W tej grupie spotyka si─Ö r├│┼╝ne typy: obiekty w kszta┼écie torped, tr├│jk─ůt├│w, o┼é├│wk├│w, a nawet materacy. S─ů to dane z obserwacji dziennych. Do drugiej grupy, obserwowanej w nocy, zalicza si─Ö: ┼Ťwiat┼éa i r├│┼╝ne l┼Ťnienia, na przyk┼éad zielone, ognistoczerwone lub niebieskawo - bia┼ée bolidy, ruchome punkty ┼Ťwiat┼éa i l┼Ťni─ůce wst─Ögi. UFO obu kategorii pojawiaj─ů si─Ö b─ůd┼║ to pojedynczo, b─ůd┼║ w niesymetrycznych zgru­powaniach i formacjach o rozmaitej liczbie obiekt├│w.

Meldunki donosz─ů o trzech podstawowych pr─Ödko┼Ťciach: pr─Ödko┼Ťci unoszenia si─Ö, pr─Ödko┼Ťci umiarkowanej, jak w zwyk┼éych samolotach, oraz pr─Ödko┼Ťci ogromnej, do osiemnastu tysi─Öcy mil na godzin─Ö, jak to mia┼éo miejsce w White Sands. Gwa┼étowne manewry zaobserwo­wano w nieco mniej ni┼╝ dziesi─Öciu procentach wypadk├│w.

Obserwowano przy┼Ťpieszenie do dwudziestu g. Z nielicznymi wyj─ůtkami obiekty te s─ů bezg┼éo┼Ťne i nie pozostawiaj─ů smugi pary wodnej. Generalnie unikaj─ů zbli┼╝enia.

Radary pokazywa┼éy liczne nie rozpoznane „impulsy”, ale nigdy nie meldowa┼éy o ┼Ťledze­niu ca┼éej drogi - od wej┼Ťcia do wyj┼Ťcia ani te┼╝ od stacji do stacji. Prawie za ka┼╝dym razem wyskok przebiega┼é przez ┼Ťrodek wska┼║nika.”

Powo┼éano si─Ö na rozmaite wypadki naocznego i radarowego zaobserwowania obecno┼Ťci UFO, mi─Ödzy innymi na incydent, jaki „mia┼é miejsce kilka dni temu w Wright Field i nie zosta┼é jeszcze w pe┼éni zanalizowany. Dwa F-94 wyposa┼╝one w fotokarabiny zosta┼éy naprowadzone na dziwne »impulsy«. Obaj piloci zlokalizowali obiekt, jeden z nich automatycznie pod─ů┼╝y┼é za celem, pos┼éuguj─ůc si─Ö wyposa┼╝eniem AI [przechwytywa­nie powietrzne]. Osi─ůgn─ůwszy najwy┼╝sz─ů dopuszczaln─ů wysoko┼Ť─ç, w┼é─ůczy┼é aparat fotograficzny; na negatywie widoczny jest »jaki┼Ť obiekt«”. CIA bra┼éa tak┼╝e pod uwag─Ö mo┼╝liwo┼Ť─ç, ┼╝e UFO to bro┼ä Stan├│w Zjednoczo­nych, ale odrzuci┼éa szybko t─Ö hipotez─Ö jako trudn─ů do utrzymania:

„Zosta┼éa odrzucona na najwy┼╝szych szczeblach rz─ůdowych, ale ┼╝eby zyska─ç pewno┼Ť─ç, spytali┼Ťmy jeszcze doktora Whitmana, przewodnicz─ůcego Rady Bada┼ä i Rozwoju. W trybie ┼Ťci┼Ťle tajnym on tak┼╝e wykluczy┼é tak─ů mo┼╝liwo┼Ť─ç. Nawet je┼Ťli bra─ç pod uwag─Ö, ┼╝e zastosowano najwy┼╝sze ┼Ťrodki ostro┼╝no┼Ťci, jak w wypadku Manhattan District [do┼Ťwiadczenia z bomb─ů atomow─ů], nale┼╝y wspomnie─ç o dw├│ch okoliczno┼Ťciach, kt├│re czyni─ů te zaprzeczenia wiary­godnymi: pierwsza - ┼╝e na dow├│dztwo wywierano oficjalne naciski, aby lotnictwo przechwy­tywa┼éo te obiekty; druga - ┼╝e obiekty te stwarzaj─ů niewiarygodne ryzyko dla linii pasa┼╝er­skich.”

CIA wykluczy┼éa r├│wnie┼╝ hipotez─Ö, ┼╝e UFO s─ů tajn─ů broni─ů radzieck─ů. W ra­porcie czytamy m.in.: „Wiadomo nam, ┼╝e Rosjanie poczynili niema┼ée post─Öpy w kon­struowaniu samolot├│w eliptycznych oraz typu Delta, nie mamy wszak┼╝e ┼╝adnych infor­macji od wywiadu o tak zaawansowanych technologicznie osi─ůgni─Öciach, kt├│re t┼éumaczy┼éyby zar├│wno form─Ö tych obiekt├│w, jak i stosowane w nich ┼║r├│d┼éa energii. Co wi─Öcej - nie spos├│b dostrzec ┼╝adnych logicznych powod├│w podejmowania takiego ryzyka; nie ma te┼╝ dowod├│w na to, ┼╝e s─ů to obiekty rozpoznawcze”.

Nast─Öpnie specjalna grupa badawcza CIA - OSI rozwa┼╝a┼éa hipotez─Ö o pozaziem­skim pochodzeniu obiekt├│w: „Nawet je┼Ťli przyjmiemy, ┼╝e w innych miejscach kosmosu ┼╝yj─ů istoty inteligentne, zdolne odbywa─ç podr├│┼╝e w przestrzeni, nie mamy obecnie dowod├│w na poparcie tej teorii. Nie po­twierdzaj─ů jej obserwacje astronomiczne - nie stwierdzono obecno┼Ťci ┼╝adnych stacji orbital­nych, kt├│re w takim wypadku by┼éyby z pewno┼Ťci─ů niezb─Ödne - ani namiary obiekt├│w. Jednak┼╝e warto mo┼╝e wspomnie─ç, ┼╝e komandor Mc Laughlin (meldunek z White Sands), kilku pilot├│w balon├│w [...] oraz wiele innych os├│b wyra┼╝a przekonanie, ┼╝e w┼éa┼Ťnie ta hipoteza jest s┼éuszna.”

Wprawdzie grupa stwierdzi┼éa, ┼╝e nie ma nawet najmniejszego dowodu na po­parcie tezy o pozaziemskim pochodzenia obiekt├│w, niemniej jednak odkryto szcz─ůt­ki przynajmniej jednego dysku. Nast─ůpi┼éo to w lipcu 1947 roku w Nowym Meksyku. Wszelako, cho─ç mo┼╝e zabrzmie─ç to absurdalnie, obecnie istnieje znacznie wi─Öcej materialnych dowod├│w. Dlaczego CIA o tym nie infor­mowa┼éa? Najprawdopodobniej przyczyna jest prosta. Wskutek ┼Ťcis┼éego podzia┼éu kompe­tencji mi─Ödzy poszczeg├│lne plac├│wki wywiadu dost─Öp do wyj─ůtkowo wa┼╝nych in­formacji (ESI), znajduj─ůcych si─Ö w posiadaniu agencji, mia┼éy wy┼é─ůcznie w┼éa┼Ťciwe osoby, to znaczy takie, kt├│re po prostu „powinny wiedzie─ç”. Dane o dysku z Nowego Meksyku (i przypuszczalnie o innych te┼╝) udost─Öpniono zatem wyselekcjonowanym instytucjom lub osobom spoza specjalnej grupy CIA. Pe┼éne dane natomiast udost─Öpniano wy┼é─ůcznie tajnemu zespo┼éowi doktora Vannevara Busha, o kt├│rym wspomina Wil­bert Smith w ┼Ťci┼Ťle tajnym dokumencie sporz─ůdzonym przez rz─ůd kanadyjski. Jednym z domniemanych cz┼éonk├│w tej grupy by┼é kontradmira┼é Roscoe Hillenkoet­ter, pierwszy dyrektor CIA (1947 – 1950).

Co si─Ö za┼Ť tyczy stwierdzenia zawartego w raporcie specjalnej grupy CIA o bra­ku astronomicznych obserwacji pochodz─ůcych ze stacji orbitalnych, kt├│rych obecno┼Ť─ç wskazywa┼éaby niew─ůtpliwie na pozaziemskie pochodzenie obiekt├│w, warto tu przytoczy─ç interesuj─ůc─ů relacj─Ö sporz─ůdzon─ů przez ameryka┼äskiego dziennikarza Warrena Smitha. Dowiedzia┼é si─Ö on jakoby od informatora z CIA, ┼╝e w 1953 roku Si┼éy Powietrzne USA opracowa┼éy bardzo skomplikowany system ┼Ťle­dzenia radarowego, kt├│ry w tym samym roku kilkakrotnie wykry┼é ogromne, niezna­ne obiekty, orbituj─ůce na wysoko┼Ťci od stu do pi─Öciuset mil nad Ziemi─ů. Te niepoko­j─ůce informacje zosta┼éy przekazane do Departamentu Obrony i do CIA, a na poligonie balistycznym White Sands w Nowym Meksyku zainstalowano w celu ich ┼Ťledzenia specjaln─ů stacj─Ö rada­row─ů. Dyrektorem stacji zosta┼é wybitny astronom, doktor Clyde Tombaugh (odkrywca planety Pluton w 1930 roku), kt├│ry w ko┼äcu lat czterdziestych sam widzia┼é kilkakrotnie UFO. W artykule opublikowanym w lutym 1954 roku przez Towarzystwo Astro­nomiczne Pacyfiku Tombaugh potwierdzi┼é, ┼╝e taki system wykrywania rzeczywi┼Ťcie istnieje. Powiedzia┼é r├│wnie┼╝, ┼╝e program jest sponsorowany przez Wydzia┼é Bada┼ä Artylerii Wojsk L─ůdowych i s┼éu┼╝y dok┼éadnemu rozpoznaniu pono─ç „naturalnych zjawisk” w przestrzeni kosmicznej.

Na koniec istnieje te┼╝ dokument CIA z 1952 roku, przedstawiaj─ůcy czwart─ů hipotez─Ö wysuwan─ů przez lotnictwo: bior─ůc mianowicie pod uwag─Ö wi─Ökszo┼Ť─ç oko­liczno┼Ťci, pojawianie si─Ö tych obiekt├│w mo┼╝na wyt┼éumaczy─ç b─ůd┼║ to myleniem ich ze znanymi obiektami, b─ůd┼║ te┼╝ nieznajomo┼Ťci─ů zjawisk naturalnych.

Jeszcze jeden opis odkry─ç grupy badawczej CIA - OSI znajdujemy w kopii sze┼Ťciostronicowego dokumentu, nosz─ůcego dat─Ö 19 sierpnia 1952 roku, pierwotnie zaklasyfikowanego jako „tajny”. CIA zastanawia┼é fakt, ┼╝e nie znaleziono „ani jednego raportu czy komentarza, cho─çby satyrycznego, w rosyjskiej prasie. Musi to by─ç sku­tek decyzji politycznych; rzecz oczywista, rodzi si─Ö pytanie dlaczego, a tak┼╝e - czy te incydenty mog─ů zosta─ç wykorzystane (b─ůd┼║ nie) do wojny psychologicznej, za­r├│wno ofensywnej, jak i defensywnej”. A dalej czytamy, co nast─Öpuje:

„Lotnictwo, b─Öd─ůc tego ┼Ťwiadome, ma pod obserwacj─ů spor─ů liczb─Ö cywilnych grup, kt├│re interesuj─ů si─Ö t─ů problematyk─ů. Jedna z nich - Cywilny Komitet Spodk├│w w Kalifornii - dys­ponuje do┼Ť─ç znacznymi funduszami, ma niema┼éy wp┼éyw na polityk─Ö wydawnicz─ů kilku gazet, a przewodz─ů jej ludzie o niezbyt jasnych powi─ůzaniach. Si┼éy powietrzne obserwuj─ů t─Ö organi­zacj─Ö ze wzgl─Ödu na jej mo┼╝liwo┼Ťci wywo┼éania masowej histerii i paniki. By─ç mo┼╝e powinni­┼Ťmy pod k─ůtem wywiadu szuka─ç dowod├│w wskazuj─ůcych na d─ů┼╝enie Rosjan do wykorzysta­nia ameryka┼äskiej ┼éatwowierno┼Ťci. Istnieje jeszcze drugie, znacznie powa┼╝niejsze zagro┼╝enie. Nasz system ostrzegania powietrz­nego b─Ödzie bez w─ůtpienia zawsze opiera┼é si─Ö na po┼é─ůczeniu obserwacji radarowej i naocznej. Uznajemy, ┼╝e Rosja mo┼╝e dokona─ç ataku z powietrza. Tymczasem mo┼╝e si─Ö zdarzy─ç, ┼╝e otrzy­mamy kilkana┼Ťcie oficjalnych meldunk├│w, a tak┼╝e wiele nieoficjalnych. W jaki spos├│b w chwili ataku zdo┼éamy odr├│┼╝ni─ç obiekt materialny od fantomu? Odpowied┼║ oczywi┼Ťcie brzmi: dop├│ki nie dowiemy si─Ö wi─Öcej o przyczynie tych zjawisk, musimy si─Ö liczy─ç z ryzy­kiem fa┼észywych alarm├│w, a nawet, co znacznie bardziej niebezpieczne, uznania alarm├│w rzeczywistych za fa┼észywe.”

CIA sta┼éa wobec koszmarnej perspektywy trzeciej wojny ┼Ťwiatowej, wywo┼éanej mylnym uznaniem Niezidentyfikowanych Obiekt├│w Lataj─ůcych za radzieck─ů rakiet─Ö lub samolot. Raport ko┼äczy si─Ö kon­kluzj─ů, ┼╝e Biuro Wywiadu Naukowego powinno nadal ┼Ťledzi─ç rozw├│j naukowy i tech­nologiczny Zwi─ůzku Radzieckiego.

2 grudnia 1952 roku H. Marshall Chadwell, zast─Öpca dyrektora Wywiadu Na­ukowego, przes┼éa┼é tajn─ů notatk─Ö do dyrektora CIA. Omawia w niej przygotowanie si─Ö do wytycznych Rady Bezpiecze┼ästwa Narodowego. Szcze­g├│lnie interesuj─ůcy jest akapit drugi:

„Nadchodz─ůce ostatnio do CIA meldunki wskazywa┼éy na konieczno┼Ť─ç podj─Öcia dalszych dzia┼éa┼ä i zorganizowania kolejnej narady personelu w A-2 [Wywiad Si┼é Powietrznych] i ATIC [Centrum Wywiadu Technicznego Lotnictwa], kt├│ra odby┼éa si─Ö 25 listopada. Meldunki o in­cydentach wzmagaj─ů obecnie prze┼Ťwiadczenie, ┼╝e dzieje si─Ö co┼Ť, czemu nale┼╝y po┼Ťwi─Öci─ç wi─Öcej uwagi. [...] Obserwacje nie zidentyfikowanych obiekt├│w, lec─ůcych na du┼╝ej wysoko┼Ťci i z ogrom­n─ů pr─Ödko┼Ťci─ů w pobli┼╝u urz─ůdze┼ä obronnych USA, dowodz─ů, ┼╝e nie chodzi o zjawiska natu­ralne czy te┼╝ znane typy samolot├│w.”

W roku 1953 przejawem swego rodzaju „wotum nieufno┼Ťci” Centralnej Agencji Wywiadowczej wobec Project Blue Book sta┼é si─Ö tzw. panel Robertsona. Najwyra┼║niej sytuacja w ko┼äcu 1952 roku by┼éa w ocenie CIA na tyle niepokoj─ů­ca, ┼╝e w Biurze Wywiadu Naukowego podj─Öto decyzj─Ö powo┼éania zespo┼éu naukowc├│w, kt├│ry mia┼é zaistnia┼éej sytuacji zaradzi─ç. Tajna narada zespo┼éu odby┼éa si─Ö w Pentagonie w dniach 14-17 stycznia 1953 roku. Cho─ç przez kilka lat odpowiednio spreparowane kopie raportu grupy Robertsona (niekiedy na­zywanego raportem Duranta) by┼éy udost─Öpniane pewnym urz─Ödnikom spoza CIA, to w pe┼éni ujawniono ten dokument dopiero w 1975 roku. Do dzi┼Ť niekt├│rzy uwa┼╝aj─ů, ┼╝e nigdy nie ujawniono go w ca┼éo┼Ťci. W 1975 roku napisa┼éem do CIA z pro┼Ťb─ů o ko­pi─Ö (powo┼éuj─ůc si─Ö na Ustaw─Ö o swobodnym dost─Öpie do informacji) i otrzyma┼éem j─ů w kilka miesi─Öcy p├│┼║niej.

W sk┼éad grupy doradc├│w naukowych wchodzili: doktor H. P. Robertson (prze­wodnicz─ůcy; jego specjalno┼Ťci─ů by┼éa fizyka i system uzbrojenia), doktor Luis Alva­rez (fizyka i radary), doktor Lloyd V. Berkner (geofizyka), doktor Samuel Goudsmit (struktura atomu i zagadnienia statystyki) oraz doktor Thronton Page (astronomia i astrofizyka). Cz┼éonkami stowarzyszonymi zostali: doktor J. Allen Hynek (astrono­mia) i Frederick C. Durant (rakiety i pociski).

Na pytania odpowiada┼éy nast─Öpuj─ůce osoby: genera┼é brygady William H. Gar­land - dow├│dca O┼Ťrodka Wywiadu Technicznego Lotnictwa, doktor H. Marshall Chadwell - zast─Öpca dyrektora CIA – OSI (Biuro Wywiadu Naukowego), Ralph L. Clark - zast─Öpca wicedyrektora CIA - OSI, podpu┼ékownik F. C. Oder i D. B. Stevenson - cz┼éonkowie sztabu OSI, Philip G. Strong - szef sztabu operacji OSI, Stephen T. Possony - pe┼éni─ůcy obowi─ůzki szefa specjalnej grupy badawczej w Wywiadzie Si┼é Powietrznych, pu┼ékownicy William A. Adams i Wesley S. Smith - tak┼╝e z Wywiadu Si┼é Powietrznych, kapitan Edward J. Ruppelt - szef Oddzia┼éu Zjawisk Powietrznych w ATIC, porucznik R. S. Neasham i Henry Woo - Laboratorium Interpretacji Zdj─Ö─ç Marynarki USA oraz Albert M. Chop - rzecznik prasowy resortu lotnictwa w sprawach NOL-i oraz major Dewey Fournet - z centrum kontroli programu NOL, Wywiad Si┼é Powietrznych. Ten ostatni w┼éa┼Ťnie jako in┼╝ynier i oficer s┼éu┼╝by bezpiecze┼ästwa zobowi─ůzany zosta┼é do selekcji i opracowania materia┼é├│w, nad kt├│rymi komitet Robertsona mia┼é si─Ö zastanawia─ç.

Przykro jest to stwierdzi─ç, ale wielomiesi─Öczna, wyt─Ö┼╝ona praca Deweya Founeta (mo┼╝e na skutek niezwyk┼éo┼Ťci samych materia┼é├│w) nie zosta┼éa przez uczestnik├│w obrad oceniona pozytywnie. Wi─Ökszo┼Ť─ç z przedstawionych przez niego przypadk├│w uznano za „nie opracowane” i „nie nadaj─ůce si─Ö do wykorzystania”. Stosunkowo najwi─Öcej kontrowersji wywo┼éa┼é jeden z dw├│ch przedstawionych film├│w. O ile film o UFO pochodz─ůcy ze stanu Montana ┼éatwo uznano za nie nadaj─ůcy si─Ö do oceny (z powodu podstawowych brak├│w technicznych), o tyle film ze stanu Utah wywo┼éa┼é niemal ca┼éodzienn─ů dyskusj─Ö. Zosta┼é on nakr─Öcony przez niejakiego Dalberta C. Newhouse'a. Film ├│w mjr Foumet - przed przedstawieniem go panelowi - przekaza┼é do oceny PIL (Marine Photo Interpretation Laboratory — Fotograficzne Laboratorium Interpretacyjne Marynarki), kt├│re stwierdzi┼éo, i┼╝ „zdj─Öcia filmu s─ů autentyczne”, za┼Ť obiekty na nim okre┼Ťli┼éo jako „samo┼Ťwiec─ůce” i „rozumnie sterowane”.

Obrady tego zes­po┼éu, ze wzgl─Ödu na udzia┼é i inicjatyw─Ö CIA by┼éy nastawione przede wszystkim na kwestie zwi─ůzane z obronno┼Ťci─ů kraju, a nie na problemy poznawcze. W ujawnionym w1966 r., (cho─ç tylko cz─Ö┼Ťciowo) a sporz─ůdzonym niezw┼éocznie po zako┼äczeniu obrad raporcie stwierdza si─Ö brak podstaw do przypuszcze┼ä, aby Lataj─ůce Spodki stanowi┼éy realne zagro┼╝enie dla obszaru USA i zaleca r├│wnie┼╝, w celu odblokowania kana┼é├│w informacji, stosowanie po­lityki „odbr─ůzowiania” relacji dotycz─ůcych UFO w ┼Ťrodkach masowego przekazu, a tak┼╝e systematyczne zmniejszanie spo┼éecznego zainteresowania t─ů spraw─ů [„Report of Meeting of Scientific Advisory Panel on Unidentified Flying Objects (Robertson Panel)” w: „Scientific Study of Unidentified Flying Objects” wyd. cyt.]. Narz─Ödziem tego rodzaju polityki sta┼éy si─Ö cz─Östo ba┼éa­mutne i wykr─Ötne komunikaty publiczne („News Release”) wydawa­ne przez Departament Obrony USA.

Podstawowe dezyderaty zawarte w ko┼äcowym raporcie brzmia┼éy w spos├│b nast─Öpuj─ůcy: „l) zaprezentowany materia┼é dowodowy (...) nie wskazuje na to, aby zjawiska te stanowi┼éy bezpo┼Ťrednie zagro┼╝enie dla bezpiecze┼ästwa kraju, 2) nie istniej─ů przypadki wskazuj─ůce na to, ┼╝e zjawiska te mog─ů by─ç przypisywane zdolnym do wrogich dzia┼éa┼ä obcym cywilizacjom i 3) nie istniej─ů dowody na to, ┼╝e zjawiska te powoduj─ů potrzeb─Ö zrewidowania przyj─Ötych koncepcji naukowych”.

A poniewa┼╝ (i tu ju┼╝ wida─ç bardzo wyra┼║nie inspiracj─Ö CIA) „powtarzaj─ůce si─Ö w szerokim zakresie obserwacje UFO stwarzaj─ů niebezpiecze┼ästwo zablokowania kana┼é├│w informacyjnych, co budzi obawy, i┼╝ na wypadek wojny ZSRR mo┼╝e t─ů sytuacj─ů manipulowa─ç i odpowiednio j─ů wykorzysta─ç”, panel w swym ko┼äcowym wniosku zaproponowa┼é „stopniowe wyciszenie ca┼éej problematyki UFO w filmach, radiu, telewizji i prasie”.

Obrady Panelu Robertsona i jego raport do dnia dzisiejszego poddawane s─ů r ostrej, cho─ç jak si─Ö wydaje tylko cz─Ö┼Ťciowo s┼éusznej krytyce. Istotny wydaje si─Ö zarzut, ┼╝e materia­┼éy, z jakimi zetkn─ů┼é si─Ö Panel Robertsona, nie by┼éy reprezentatywne dla problemu UFO, jako ┼╝e pracownicy „Blue Book” nie mieli ┼╝adnego interesu w eksponowaniu znacznej liczby naprawd─Ö wyzywaj─ůcych przy­padk├│w w obawie przed zarzutem nieudolno┼Ťci. Innym powa┼╝nym zastrze┼╝eniem jest zupe┼ény brak krytycyzmu Panelu w stosunku do metod pracy i sposobu my┼Ťlenia zespo┼éu „Blue Book”, kt├│re wr─Öcz wyra­┼║nie ┼Ťwiadcz─ů o indolencji i niekompetencji naukowej. Trudno si─Ö natomiast zgodzi─ç z oskar┼╝eniami wyra┼╝anymi w niekt├│rych popu­larnych publikacjach, jakoby zalecenia Panelu Robertsona mia┼éy na celu oszukanie opinii publicznej i ukrycie przed ni─ů niepodwa┼╝a­lnych dowod├│w pozaziemskiego pochodzenia UFO, b─Öd─ůcych rzekomo w posiadaniu CIA lub Pentagonu.

Dnia 9 lutego 1956 roku szef Sekcji Nauk Stosowanych (ASD) w Biurze Wywiadu Naukowego (OSI) W. E. Lexow opracowa┼é memorandum, w kt├│rym potwierdza, ┼╝e ASD przejmuje w ramach OSI odpowiedzialno┼Ť─ç za „niekonwencjonalne pojazdy powietrzne”. W ASD powstanie archiwum gromadz─ůce „surowy materia┼é, kt├│ry we­d┼éug naszego os─ůdu mo┼╝e zawiera─ç informacje o obcych systemach bada┼ä nad uzbro­jeniem i o rozwoju tych system├│w”. Meldunki tego typu nale┼╝y najpierw podda─ç ocenie naukowej. Je┼Ťli informacje oka┼╝─ů si─Ö u┼╝yteczne, zostan─ů zachowane, je┼Ťli za┼Ť nie - ulegn─ů zniszczeniu". Dalej czytamy (w: Odsy┼éacz 2):

e) Akta ca┼éej korespondencji OSI w zwi─ůzku z programem NOL b─Öd─ů przechowywane chronologicznie w ASD;

f) akta zawieraj─ůce nie dopracowane meldunki o UFO, nadsy┼éane przez wywiadow­c├│w, zostan─ů zachowane w ASD.”

Sekcja Nauk Stosowanych pr├│bowa┼éa unikn─ů─ç nagromadzenia si─Ö meldunk├│w, „kt├│re, jak wynika z do┼Ťwiadczenia i z Odsy┼éacza 2, nie mog─ů by─ç analizowane w spo­s├│b, kt├│ry pomaga┼éby OSI wype┼énia─ç zadania. [...] Zaleca si─Ö, ┼╝eby nie opracowane lub dawno opracowane meldunki na temat UFO, przechowywane obecnie w Sek­cji Elektronicznej, zosta┼éy zniszczone”.

Wed┼éug badacza Brada Sparksa, w pocz─ůtkach listopada 1957 roku Kongres potajemnie naciska┼é na CIA o przygotowanie stanowiska wobec nap┼éywaj─ůcej fali meldunk├│w o UFO. OSI wyda┼é instrukcj─Ö dla Sekcji Kontakt├│w Biura Opera­cyjnego, ┼╝eby z terenowych plac├│wek co tydzie┼ä zbiera┼éa dane o UFO.

Programy Federalne

Majestic-12

11 grudnia 1984 r. producent telewizyjny z Los Angeles Jaime Shandera otrzyma┼é poczt─ů od anonimowego nadawcy przesy┼ék─Ö, kt├│rej zawarto┼Ť─ç mog┼éa mie─ç nieobliczalne skutki dla ┼Ťwiata. Znalaz┼é w niej rolk─Ö trzydziestopi─Öciomilimetrowego filmu. Po wywo┼éaniu okaza┼éo si─Ö ┼╝e s─ů to fotokopie dw├│ch dokument├│w. Jeden z nich, datowany na 24 wrze┼Ťnia 1947 r. z podpisem prezydenta Stan├│w Zjednoczonych Harry'ego S. Trumana, drugi z 18 listopada 1952 r. - by┼é pismem admira┼éa Roscoe'a H. Hillenkoettera zaadresowanym do prezydenta Dwighta D. Eisenhowera. Obydwa dokumenty oznaczone by┼éy klauzul─ů najwy┼╝szej tajno┼Ťci - TOP SECRET.

Za wa┼╝niejszy uznano pierwszy z dokument├│w. Zawiera┼é on bo­wiem rzekomo tajne zarz─ůdzenie wykonawcze Trumana skierowane do sekretarza obrony Jamesa Forrestala, kt├│re upo­wa┼╝nia┼éo Forrestala do powo┼éania - po stosownej konsultacji ze specjalist─ů do spraw energii j─ůdrowej, dr. Vannevarem Bushem ­zespo┼éu ekspert├│w, dzia┼éaj─ůcego pod kryptonimem „Majestic – 12” (zwanego r├│wnie┼╝ „Majic-12” czy te┼╝ „MJ-12”) i podlegaj─ůcego bezpo┼Ťrednio i wy┼é─ůcznie prezydentowi. Dokument drugi by┼é informacj─ů zakwalifikowan─ů jako „┼Ťci┼Ťle tajne /MAJIC/ przeznaczone tylko dla adresata”, a grupowa┼é dane o NOL-ach, zebrane przez komitet Majestic-12 do 1952 roku. S─ů tam r├│wnie┼╝ szczeg├│┼éy na temat znaleziska w Roswell.

W skład zespołu wchodzili:

Doktor Lloyd Berkner: uczony, w 1964 roku zast─Öpca sekretarza Po┼é─ůczo­nej Rady do spraw Bada┼ä i Rozwoju (przewodniczy┼é jej Vannevar Bush). Sta┼é on na czele specjalnego komitetu kieruj─ůcego badaniami, kt├│re doprowadzi┼éy do utworze­nia Grupy Oceny System├│w Uzbrojenia; by┼é tak┼╝e cz┼éonkiem grupy Robertsona, na­ukowego gremium doradc├│w w sprawach NOL-i przy Bia┼éym Domu, powo┼éanego przez CIA w 1953 roku.

Doktor Detlev Bronk: znany na ca┼éym ┼Ťwiecie fizjolog i biofizyk, kt├│ry pe┼é­ni┼é funkcj─Ö przewodnicz─ůcego Narodowej Rady Bada┼ä i by┼é cz┼éonkiem Rady Me­dycznej Komisji Energii Atomowej. Wraz z Edwardem Condonem, dyrektorem Na­rodowego Urz─Ödu Standard├│w (kt├│ry p├│┼║niej przewodniczy┼é sponsorowanemu przez si┼éy powietrzne projektowi NOL na Uniwersytecie Colorado), sta┼é si─Ö cz┼éonkiem Naukowego Komitetu Doradczego w Narodowym Laboratorium Brookhaven.

Doktor Vannevar Bush: uznawany za jednego z najwybitniejszych uczonych ameryka┼äskich. Zorganizowa┼é w 1941 roku Narodow─ů Rad─Ö Bada┼ä Obronnych, a w 1943 roku Biuro Bada┼ä Naukowych i Rozwoju, kt├│re da┼éo pocz─ůtek programowi Manhattan (w jego ramach skonstruowano pierwsz─ů bomb─Ö atomow─ů). Po wojnie V. Bush stan─ů┼é na czele Po┼é─ůczonej Rady do spraw Bada┼ä i Rozwoju. Jak pisze w ┼Ťci┼Ťle tajnej notatce naukowy doradca rz─ůdu kanadyjskiego Wilbert Smith, Bush przewodniczy┼é tak zwanej „ma┼éej grupie” utworzonej do badania NOL-i, a sprawa ta „jest ┼Ťci┼Ťle utajniona przez rz─ůd Stan├│w Zjednoczonych, znacznie bardziej ni┼╝ bomba wodoro­wa”. Czy owa „ma┼éa grupa” mog┼éa by─ç w┼éa┼Ťnie grup─ů Majestic-12? Je┼Ťli tak, to do┼Ťwiadczenie Busha w koordynowaniu tajnych bada┼ä wywiadowczych - a tak┼╝e jego troska o do­k┼éadne przestrzeganie odpowiedniej dystrybucji tajnych informacji - czyni┼éy ze┼ä idealnego szefa takiej w┼éa┼Ťnie grupy. Na przyk┼éad w 1949 roku Rada Wywiadu USA, cia┼éo koordynuj─ůce dzia­┼éalno┼Ť─ç rz─ůdowych agencji wywiadowczych, zleci┼éa Bushowi opracowanie metod wsp├│┼é­pracy wszystkich instytucji wywiadowczych. Ruch ten wykonano z inicjatywy Jamesa Forrestala - zbiegiem okoliczno┼Ťci innego domniemanego cz┼éonka MJ-12.

James Forrestal: pe┼éni┼é funkcj─Ö sekretarza Departamentu Marynarki Wo­jennej, zanim to w lipcu 1947 roku (czyli w czasie, kiedy mia┼é pono─ç miejsce incydent w Roswell) zosta┼é ameryka┼äskim sekretarzem obrony. W marcu 1949 roku, ze wzgl─Ödu na za┼éamanie psychiczne, musia┼é zrezygnowa─ç ze stanowiska. W maju 1949 roku pope┼éni┼é samob├│jstwo w Szpitalu Marynarki Wojennej w Bethesdzie. W notatce informacyjnej MJ-12 jako jego nast─Öpc─Ö w grupie wymienia si─Ö genera┼éa Waltera Bedella Smitha.

Gordon Gray: zast─Öpca sekretarza Departamentu Wojsk L─ůdowych w okresie domniemanego funkcjonowania MJ-12, w 1949 roku mianowany sekretarzem. W tym samym roku zosta┼é r├│wnie┼╝ wyznaczony na specjalnego doradc─Ö prezydenta Trumana w sprawach bezpiecze┼ästwa narodowego; w 1951 roku kierowa┼é Rad─ů Strategii Psy­chologicznej CIA. (wspominaj─ů o niej wytyczne dyrektora CIA w 1952 roku, Waltera. Bedella Smitha, dla Narodowej Rady Bezpiecze┼ästwa). By┼é tak┼╝e doradc─ů prezydenta Eisenhowera do spraw bezpiecze┼ästwa narodowego przez ostatnie dwa lata pe┼énienia funkcji, a tak┼╝e przewodnicz─ůcym ┼Ťci┼Ťle tajnej Grupy 54/12 czyli „grupy specjalnej”, utworzonej w pierwszych latach administracji prezydenta Eisenhowera.

Kontradmira┼é Roscoe Hillenkoetter: trzeci dyrektor Centrali Wywiadu od 1947 do 1950 roku, pierwszy dyrektor CIA, kt├│ra powsta┼éa we wrze┼Ťniu 1947 roku – gdy przypuszczalnie utworzono grup─Ö MJ-12. Hillenkoetter by┼é jednym z pierwszych szef├│w wywiadu, kt├│ry publicznie wyrazi┼é przekonanie, ┼╝e NOL-e rzeczywi┼Ťcie ist­niej─ů, ale ┼╝e „wskutek oficjalnego utajniania i wykpiwania, wielu obywateli uwa┼╝a, ┼╝e nie zidentyfikowane obiekty lataj─ůce to bzdura”. Hillenkoet­ter wchodzi┼é r├│wnie┼╝ w sk┼éad rady dyrektor├│w Narodowego Komitetu Badawczego Zjawisk Powietrznych i dzi─Öki swojej pozycji m├│g┼é ┼Ťledzi─ç dzia┼éalno┼Ť─ç tej wp┼éywowej organizacji cywilnej.

Doktor Jerome Hunsaker: niezwykle uzdolniony konstruktor samolot├│w, kt├│ry kierowa┼é Wydzia┼éem Mechaniki i In┼╝ynierii Aeronautycznej w Massachusetts Institute of Technology, by┼é tak┼╝e przewodnicz─ůcym Narodowego Komitetu Dorad­czego do spraw Aeronautyki. Jego opinie o znalezionych w Roswell materia┼éach by┼éy wr─Öcz nieocenione.

Doktor Donald Menzel: dyrektor Harvard College Observatory, znany g┼é├│w­nie z negatywnych opinii i publikacji o NOL-ach, albowiem wszystkie te zja­wiska mo┼╝na, - jego zdaniem, - wyja┼Ťni─ç w kategoriach jak najbardziej racjonalnych. Pojawienie si─Ö nazwiska Menzela w kontek┼Ťcie grupy MJ-12 by┼éo kompletnym zaskoczeniem, do­p├│ki Stanton Friedman nie dowiedzia┼é si─Ö, ┼╝e by┼é on wysokiej klasy ekspertem w ┼éa­maniu szyfr├│w (maj─ůcym dost─Öp do najtajniejszych dokument├│w i spraw), od dawna zwi─ůzanym z Agencj─ů Bezpiecze┼ästwa Narodowego i jej poprzedniczk─ů, zespo┼éem marynarki wojennej. Ponadto by┼é konsultantem kilku prezydent├│w USA w sprawach bezpiecze┼ästwa narodowego!

Generał Robert Montague: od lipca 1947 do lutego 1951 roku dowódca bazy Komisji Energii Atomowej w Sandia w Albuquerque w Nowym Meksyku.

Kontradmira┼é Sidney Souers: pierwszy dyrektor Centralnego Wywiadu (sty­cze┼ä - czerwiec 1946 roku), kt├│ry we wrze┼Ťniu 1947 roku (kiedy podobno powsta┼éa grupa MJ-12) zosta┼é zast─Öpc─ů sekretarza Rady Bezpiecze┼ästwa Narodowego. Po re­zygnacji z funkcji w 1959 roku zatrudniony jako specjalny konsultant w sprawach bezpiecze┼ästwa.

Genera┼é Nathan Twining: wybitny dow├│dca operacji bombowych w Euro­pie i na Pacyfiku podczas drugiej wojny ┼Ťwiatowej. W 1945 roku zosta┼é g┼é├│wnodo­wodz─ůcym Dow├│dztwa Oprzyrz─ůdowania Technicznego Lotnictwa (AMC), z sie­dzib─ů w Wright Field (baza si┼é powietrznych Wright - Patterson). Odtajniony dokument ujawnia, ┼╝e we wrze┼Ťniu 1947 roku Twining przedstawi┼é opini─Ö AMC, ┼╝e „opisane zjawisko jest rzeczywiste”. Co wa┼╝niejsze, niespodziewanie od­wo┼éa┼é swoj─ů podr├│┼╝ na Zachodnie Wybrze┼╝e - planowan─ů na 8 lipca 1947 roku - czyli w dniu - w kt├│rym po raz pierwszy prasa opublikowa┼éa o┼Ťwiadczenie o odkryciu rozbitego dysku w pobli┼╝u Roswell – „ze wzgl─Ödu na wa┼╝ne i nag┼ée sprawy”. Badacz William Moore dowiedzia┼é si─Ö, ┼╝e podczas gdy reporterom m├│wiono, i┼╝ Twining przebywa poza biurem, „prawdopodobnie w Waszyngtonie”, w rzeczywisto┼Ťci by┼é w Nowym Meksyku, gdzie pozosta┼é do 10 lipca.

Genera┼é Hoyt Vandenberg: Ostatni cz┼éonek domniemanej grupy MJ-12. Po b┼éyskotliwej karierze w wojskach lotniczych zosta┼é w 1946 roku drugim dyrekto­rem Centrali Wywiadu i na tym stanowisku pozostawa┼é do maja 1947 roku. W sierpniu 1948 roku, kiedy O┼Ťrodek Wywiadu Technicznego Lotnictwa w ┼Ťci┼Ťle tajnej „ocenie sytuacji” wyrazi┼éo opini─Ö, i┼╝ NOL-e s─ů mi─Ödzyplanetarnego pochodzenia, Vandenberg - w owym czasie szef sztabu lotnictwa - poleci┼é, aby dokument spalono.

W ┼Ťwietle wr─Öcz katastroficznych dokument├│w sporz─ůdzonych pono─ç przez grup─Ö MJ-12, wydaje si─Ö dziwne, ┼╝e up┼éyn─Ö┼éy trzy lata (do 29 maja 1987 r.) zanim Shan­dera i wsp├│┼épracuj─ůcy z nim pisarze L. Moore i Charles Berlitz, oraz ekspert od katastrof UFO, Stanton T. Friedman, podali do wiadomo┼Ťci publicznej sensacyjne materia┼éy. Kontaktowali si─Ö pono─ç z wysoko postawionym urz─Ödnikiem wywiadu wojskowe­go, kt├│ry - jak wszyscy czterej zgodnie twierdzili - m├│g┼é po­┼Ťwiadczy─ç prawdziwo┼Ť─ç ich dowod├│w.

Ten „wysoko postawiony” urz─Ödnik wywiadu okaza┼é si─Ö w ostateczno┼Ťci niskim rang─ů sier┼╝antem USAF, w dodatku jeszcze maj─ůcym na swym koncie wyrok za fa┼észowanie oficjalnych dokument├│w; same dokumen­ty wkr├│tce zbadano i rozprawiono si─Ö z nimi bezlito┼Ťnie. Skru­pulatne badania ufologa Philipa Klassa wykaza┼éy, ┼╝e „zarz─ůdze­nie wykonawcze” Trumana z 1947 r. zosta┼éo napisane na maszynie Smith - Corona, a maszyny do pisania tej marki zacz─Öto produkowa─ç dopiero w 1963 r. W memorandum Hillenkoettera tak┼╝e dopatrzono si─Ö pewnych nieprawid┼éowo┼Ťci. Swoje pismo do Eisenhowera admira┼é opatrzy┼é podpisem „Roscoe H. Hillen­koetter” i dat─ů napisan─ů w dziwacznym stylu cywilno - wojskowym, a ┼╝adna z tych form nie pojawi┼éa si─Ö nigdy - ani przedtem ani potem - w jego wyj─ůtkowo rozleg┼éej korespondencji.

I wreszcie przeprowadzona przez badacza UFO Philippa Klassa, wnikliwa analiza podpisu na domniemanym dokumencie prezydenta Trumana wykaza┼éa ponad wszelk─ů w─ůtpliwo┼Ť─ç, ┼╝e pos┼éu┼╝ono si─Ö w tym przypadku fotokopi─ů podpisu z listu Trumana do Vannevara Busha z dnia 1 pa┼║dziernika 1947 r. A poniewa┼╝ notatka Hillenkoettera z 1952 r. odnosi si─Ö do „zarz─ůdzenia wykonawczego specjalnego znaczenia” prezydenta Trumana z 1947 r., z zestawienia fakt├│w i dat wynika, ┼╝e oba dokumenty s─ů fa┼észywe.

Z drugiej jednak strony - nawet je┼Ťli oba te dokumenty zosta┼éy sfa┼észowane, to faktem jest, i┼╝ kilku pracownik├│w ameryka┼äskiego wywiadu potwierdzi┼éo, ┼╝e komitet pod kryptonimem Majestic-12 rzeczywi┼Ťcie istnia┼é i zajmowa┼é si─Ö pozyskiwaniem i badaniem pozaziemskich pojaz­d├│w. Na przyk┼éad doktor Eric A. Walker (zmar┼é w 1995 roku), Brytyjczyk z pocho­dzenia, absolwent Harvardu, zast─Öpca sekretarza Rady do spraw Bada┼ä i Rozwoju, przewodnicz─ůcy Komitetu Narodowej Fundacji Nauki do spraw In┼╝ynierii, przewod­nicz─ůcy Instytutu Analiz Obronnych i rektor Uniwersytetu Stanu Pensylwania, po­twierdzi┼é w nagranej na ta┼Ťmie rozmowie telefonicznej z badaczem Williamem Stein­manem, ┼╝e uczestniczy┼é w naradach w bazie Wright - Patterson (w latach 1949 - 1950). Dotyczy┼éy one pozyskiwania przez wojsko szcz─ůtk├│w lataj─ůcych spodk├│w i ich za┼é├│g. Steinman zapyta┼é: „Czy s┼éysza┼é pan kiedykolwiek o grupie MJ-12?”. Walker: „Tak, znam MJ-12. Wiem o nich od czterdziestu lat. Zapuszcza si─Ö pan w dziedzin─Ö, w kt├│rej jest pan bezsilny. Niech pan lepiej da sobie z tym spok├│j i zostawi ten temat”.

Francuski badacz Jean Sider stwierdzi┼é stanowczo, ┼╝e tak┼╝e uzyska┼é potwierdzenia istnienia MJ-12: „Jedno z pierwszej r─Öki - od emerytowanego ameryka┼äskiego uczonego; drugie - z drugiej r─Öki, od znajomego, kt├│ry b─Öd─ůc wa┼╝n─ů figur─ů, otrzyma┼é t─Ö wiado­mo┼Ť─ç od wysokiego rang─ů oficera pozostaj─ůcego nadal w s┼éu┼╝bie czynnej”.

Istnieje oczywi┼Ťcie jaka┼Ť konspiracja zwi─ůzana z UFO, ale kto konspi­ruje przeciw komu, dok┼éadnie nie wiadomo. Jak si─Ö wydaje, nikt nie dostrzeg┼é, ┼╝e z szumu wok├│┼é sprawy MJ-12, wyp┼éywa wyra┼║­na wskaz├│wka, i┼╝ rewelacje o „rozbitych spodkach” nie s─ů jedy­nie oszustwami, ale chyba maj─ů swe pierwotne ┼║r├│d┼éo w wywiadzie Stan├│w Zjednoczonych. Pewne ogniwa sieci wywiadowczej nadal s─ů zainteresowane podgrzewaniem atmosfery wok├│┼é M-12, jednego z najbardziej osobliwych aspekt├│w zagadki UFO, ale cho─ç spra­wa Majestic - 12 by─ç mo┼╝e nie dowiod┼éa s┼éuszno┼Ťci Hipotezy Fede­ralnej, to z pewno┼Ťci─ů pomog┼éa j─ů uwiarygodni─ç bardziej ni┼╝ inne teorie spisku doty cz─ůce UFO.

Hipotez─Ö Federaln─ů opracowa┼é William H. Spaulding z organizacji ufologicznej GSW (Gro­und Saucer Watch - Naziemny Nadz├│r Spodk├│w) w Arizonie. Jest ona owocem dok┼éadnej ana­lizy setek ┼Ťci┼Ťle tajnych dokument├│w o UFO, odtajnionych na mocy ustawy o wolno┼Ťci informacji (Freedom of Information Act). Hipoteza Federalna przedstawia nowe podej┼Ťcie do problemu tajnych poczyna┼ä rz─ůdu ameryka┼äskiego.

Spaulding zauwa┼╝y┼é, ┼╝e zar├│wno w USA jak i w Wielkiej Bry­tanii okolice poligon├│w do pr├│b z tajn─ů broni─ů i eksperymentalny­mi statkami powietrznymi s─ů r├│wnocze┼Ťnie obszarami wysokiej aktywno┼Ťci UFO. Odkry┼é tak┼╝e pewn─ů prawid┼éowo┼Ť─ç w cz─Östotli­wo┼Ťci nap┼éywu doniesie┼ä o UFO: wzrost fali raport├│w o obserwacji nieznanych obiekt├│w lataj─ůcych towarzyszy na og├│┼é kryzysom rz─ů­dowym. Znamiennym tego przyk┼éadem by┼é wspomniany wcze┼Ťniej „wysyp” obserwacji w Nowym Meksyku i Zachodnim Teksasie, kt├│ry nast─ůpi┼é po udanym wystrzeleniu w kosmos sowieckiego Sputnika II (zaledwie 30 dni po wyekspediowaniu Sputnika I) w listopadzie 1957 r. Podczas gdy Rosjanie ┼Ťwi─Öcili triumfy, rozgoryczeni Ame­rykanie obserwowali w telewizji kolejne, ko┼äcz─ůce si─Ö fiaskiem pr├│by wys┼éania w przestrze┼ä kosmiczn─ů ameryka┼äskiego satelity.

Spaulding podejrzewa┼é, ┼╝e szereg aspekt├│w zjawiska UFO wykorzystano po prostu jako zas┼éon─Ö dymn─ů dla podejrzanych manipula­cji CIA. Twierdzi┼é, ┼╝e bliskie spotkania i uprowadzenia mog─ů by─ç skutkiem bezprawnego i sekretnego podawania ludziom narkotyk├│w wp┼éywaj─ůcych na prac─Ö m├│zgu (w latach 60. CIA prze­prowadza┼éa podobne eksperymenty). Gdyby ta teoria by┼éa prawdziwa, wywiad mia┼éby w r─Öku pot─Ö┼╝ne narz─Ödzie do pozyskiwania informacji i kontrolowania reakcji nie tylko poszczeg├│lnych ludzi, ale medi├│w i ca┼éego spo┼éecze┼ästwa na zjawiska, kt├│re s─ů realne tylko w umy┼Ťle ┼Ťwiadka, a dla wszystkich innych pozo­staj─ů dziwaczne i niezrozumia┼ée.

Teoria Spauldinga mog┼éaby wyja┼Ťni─ç przynajmniej niekt├│­re z licznych relacji o uprowadzeniach, a tak┼╝e pos┼éu┼╝y─ç do wyt┼éumaczenia niesamowitych doniesie┼ä o wizytach „ludzi w czerni”, czyli MIB-├│w (obiegowy skr├│t od angielskiej nazwy Men in Black).

Je┼Ťli niewiarygodne spotkania z MIB-ami s─ů efektem fingo­wania zdarze┼ä, to takie dzia┼éanie mog┼éoby s┼éu┼╝y─ç dw├│m celom: odwr├│ceniu uwagi kr─Ög├│w naukowych od zjawiska UFO oraz tuszowaniu tajnych operacji rz─ůdowych. Warto pami─Öta─ç, ┼╝e taktyka „utajniania” - Raport Condona i konsekwentne uchylanie si─Ö od uznania prawdziwo┼Ťci zjawiska UFO - w du┼╝ej mierze okaza┼éa si─Ö skuteczna - nast─ůpi┼é spadek zainteresowania ┼Ťrodo­wisk naukowych tym problemem. Ponadto, niesamowito┼Ť─ç rela­cji ┼Ťwiadk├│w sprawia, ┼╝e wi─Ökszo┼Ť─ç ludzi nie daje im wiary, a dla medi├│w nierzadko staj─ů si─Ö one przedmiotem taniej sensa­cji, kt├│ra dobrze si─Ö sprzedaje. W efekcie ┼╝adne naukowe gre­mium nie ma ochoty anga┼╝owa─ç si─Ö w badanie tych przypadk├│w. Zatem UFO ┼Ťmia┼éo mo┼╝e pe┼éni─ç rol─Ö zas┼éony dymnej dla ekspe­ryment├│w z tajn─ů technologi─ů, nietypowymi pojazdami powietrz­nymi i kontrol─ů m├│zgu.

W 1994 roku emerytowany siedemdziesi─Öcioletni in┼╝ynier o┼Ťwiadczy┼é, ┼╝e pracowa┼é dla tajnego rz─ůdowego programu ju┼╝ od po┼éowy lat pi─Ö─çdziesi─ůtych. Ukrywaj─ůc si─Ö pod pseudonimem „Ja­rod 2”, ┼Ťwiadek poinformowa┼é Glenna Campbella, ┼╝e pracowa┼é nad budow─ů syste­mu elektronicznego symulatora rekonstruowanych w USA pojazd├│w obcych.

R├│wnie kontrowersyjne by┼éo twierdzenie Jaroda, ┼╝e z katastrofy w Arizonie w 1953 roku uratowano cztery obce istoty i nawi─ůzano z nimi kontakt. Pier­wotnie zatrzymano je w nie wymienionym z nazwy instytucie medycznym (by─ç mo┼╝e w Narodowym Laboratorium w Los Alamos), a nast─Öpnie przeniesiono na poligon w Nevadzie. W├│wczas nawi─ůzano z nimi „┼é─ůczno┼Ť─ç”. Jarod relacjonuje: „┼╗eby chroni─ç to, co zosta┼éo pozyskane z rozbitych dysk├│w w Nowym Meksyku i Arizonie, ludzie, kt├│rzy zajmowali si─Ö tym w owym czasie, spierali si─Ö, kto z ramienia rz─ůdu b─Ödzie za to odpowiedzialny. Chodzi tu o bezpiecze┼ästwo, materia┼éy, personel, dokumenty oraz cy­wilny i wojskowy wywiad. W rezultacie kompetencje te zosta┼éy okre┼Ťlone dopiero za admini­stracji Eisenhowera na pocz─ůtku 1953 roku. Prezydent powo┼éa┼é zesp├│┼é, na czele kt├│rego stan─ů┼é wiceprezydent Richard Nixon. Gdzie┼Ť w czerwcu 1953 roku podj─Öto ostateczn─ů decyzj─Ö o po­wo┼éaniu „rz─ůdu – satelity”. Ten odr─Öbny rz─ůd kontaktowa┼é si─Ö z prawdziwym rz─ůdem USA tylko w├│wczas, gdy potrzebowa┼é wsparcia.

Personel w jakikolwiek spos├│b zaanga┼╝owany w odnajdywanie dysk├│w by┼é przydzielany do owego rz─ůdu-satelity. Ponadto ustalono nowe zasady przestrzegania bezpiecze┼ästwa oraz dost─Öpu do informacji. Jarod t┼éumaczy┼é: „Zastan├│wcie si─Ö, co by­┼Ťcie zrobili, ┼╝eby zachowa─ç w tajemnicy tak sprzeczne z natur─ů rzeczy i zdarzenia. Nixon uczyni┼é najs┼éuszniej tworz─ůc rz─ůd - satelit─Ö. Stanowi┼é on przykrywk─Ö wobec os├│b z zewn─ůtrz, a ponadto wprowadzi┼é ca┼ékowicie now─ů koncepcj─Ö chronienia wszel­kich informacji zwi─ůzanych z t─ů spraw─ů...”.

Wprawdzie Jarod z w┼éasnej inicjatywy ujawnia┼é kolejne informacje, zawsze jed­nak czyni┼é to za zgod─ů by┼éych pracodawc├│w. Czy┼╝by mia┼éo to potwierdza─ç trafno┼Ť─ç uwagi Barry'ego Goldwatera, ┼╝e „istnieje plan ujawnienia w nieodleg┼éej przysz┼éo┼Ťci niekt├│rych - je┼Ťli nie wszystkich – materia┼é├│w”? Glenn Campbel powiedzia┼é w 1995 roku: „Jedne materia┼éy zosta┼éy odrzucone, inne przyj─Öte, a to, co [Jarod] dotychczas nam powiedzia┼é, jest z pewno┼Ťci─ů tylko drobn─ů cz─ůstk─ů tego, co wie".

Czy mamy do czynienia z oszustwem? Z dezinformacj─ů? Campbell - cz┼éowiek obiektywny i godny zaufania - twierdzi: „Jarod tym r├│┼╝ni si─Ö od innych, ┼╝e jest nam osobi┼Ťcie znany. Przez ostatnie sze┼Ť─ç miesi─Öcy wielokrotnie z nim rozmawiali┼Ťmy i na podstawie jego s┼é├│w i zachowa┼ä mo┼╝emy okre┼Ťli─ç jego rzeczywiste intencje...”.

* * *

Na tysi─ůcu o┼Ťmiuset stronach dokument├│w ameryka┼äskiego wywiadu wojsko­wego, ujawnionych w latach 1985 - 1986, mo┼╝na napotka─ç tylko nieliczne meldunki stwierdzaj─ůce, ┼╝e Niezidentyfikowane Obiekty Lataj─ůce maj─ů jaki┼Ť zwi─ůzek z narodowym bezpiecze┼ästwem, ale bynajmniej mu nie zagra┼╝aj─ů. Niemniej jednak wiele ┼Ťci┼Ťle tajnych raport├│w nadal nie podlega ujawnieniu. Zar├│wno jak CIA, DIA, NSA, jak i inne agencje ukrywaj─ů ┼Ťci┼Ťle tajne i dodatkowo zaszufladkowane informacje dotycz─ůce UFO, gdy┼╝ ujawnienie tych dokument├│w mog┼éoby okaza─ç si─Ö gro┼║ne. Ju┼╝ wida─ç wyra┼║nie, ┼╝e to, co pokazano, stanowi zaledwie wierzcho┼éek g├│ry lodowej.

O┼Ťwiadczeniu, ┼╝e „nie wydarzy┼éo si─Ö nic, co wskazywa┼éoby na konieczno┼Ť─ç wznowienia [przez si┼éy powietrzne] dochodzenia w sprawie UFO”, przecz─ů doku­menty, z kt├│rych wynika, ┼╝e dochodzenie takie nadal jest prowadzone przez Sekcj─Ö Specjalnych Dochodze┼ä. Twierdzenie, ┼╝e ┼╝adna obserwacja nie potwierdza, ┼╝e obiekty „reprezentuj─ů rozw├│j technologiczny wykraczaj─ůcy poza mo┼╝liwo┼Ťci wsp├│┼éczesnej wiedzy”, jest oczywistym nonsensem w ┼Ťwietle udokumentowanych zezna┼ä ┼Ťwiadk├│w o niepodwa┼╝alnej wiarygodno┼Ťci, kt├│rzy w przewa┼╝aj─ůcej wi─Ökszo┼Ťci twierdz─ů co┼Ť wr─Öcz przeciwnego.

Je┼Ťli nawet uzna─ç, ┼╝e s┼éowne o┼Ťwiadczenia zawieraj─ů dowoln─ů interpretacj─Ö zaobserwowanego zjawiska, to przecie┼╝ istnieje wiele skonfiskowanych lub utajnionych zdj─Ö─ç i film├│w, ukazuj─ůcych UFO jako jak najbardziej realne - materialne przedmioty.

P├│ki co – chyba ci─ůgle stoimy w martwym punkcie.

Włodzimierz Jóźwiak

Liczba odwiedzin: 614 847

 
Archiwum nowoÂci


UMARŁ PAPIEŻ - ŚWIAT POGRĄŻONY W ŻAŁOBIE...

.....>>> (02-04-2005)



Chupacabra w Polsce!!!

Incydent mia│ miejsce w sierpniu 1998 roku w okolicach Radomia (obrze┐a Puszczy Kozienickiej). Potwora spostrzeg│o dwˇch ludzi, ktˇrzy w lesie prawdopodobnie kradli drzewo. W tamtym rejonie odnaleziono rˇwnie┐ trzy martwe kozy...>>> (22-09-2004)



Wylatowskie piktogramy z lotu ptaka

Prezentujemy zdjŕcia piktogramˇw powsta│ych w Wylatowie w 2004 roku. Fotografie wykonano z "pok│adu" motolotni. Zdjŕcia dziŕki uprzejmoÂci IRG TORUĐ...>>> (09-08-2004)



Relacja z VIII UFO FORUM we Wrocławiu

Ju┐ po raz ˇsmy z kolei w Centrum Kultury Agora we Wroc│awiu odby│o siŕ UFO Forum. Tym razem w sobotŕ 27 marca 2004 roku. Pomys│odawc▒ jak i g│ˇwnym organizatorem jest jeden z czo│owych polskich znawcˇw tematyki ufologicznej - Janusz Zagˇrski...>>> (30-03-2004)


Na tropie diabła w Lublinie
(19-01-2005)

Czy naprawd─Ö potrzebna?
(19-01-2005)

Wilkołaki
(29-12-2004)

Lataj─ůcy talerz z Szambali
(29-12-2004)

Zderzenia planetoidy z Ziemi─ů nie b─Ödzie - alarm odwo┼éany
(28-12-2004)

Spotkanie z UFO we wsi Brodowo
(14-12-2004)

Zagadkowe błyski nad Pacyfikiem i Morzem Karaibskim
(09-12-2004)

Raport z "Doliny ┼Ťmierci"
(26-11-2004)

UFO nad ┼üodzi─ů
(25-11-2004)

Nawiedzony dom?
(25-11-2004)

Załoga porwana przez UFO
(19-11-2004)

Nowy rekord pr─Ödko┼Ťci!
(19-11-2004)

Marsjańskie Dossier
(17-11-2004)

Człowiek-sowa
(15-11-2004)

Ślady Pterozaura w Polsce!
(15-11-2004)

Gigantophis - w─Ö┼╝e giganty
(14-11-2004)

Lodowe "prezenty" z nieba
(14-11-2004)

Spotkanie z UFO nad Atlantykiem
(04-11-2004)

Nowy gatunek człowieka!
(30-10-2004)

Fenomen krwawi─ůcych drzew
(30-10-2004)

Paranormalne spotkania na autostradzie
(30-10-2004)

Bryła lodu...
(26-10-2004)

Mimikra
(26-10-2004)

Wrak UFO w Wielkim Kanionie?
(11-10-2004)

Tajemnice Strefy 51
(05-10-2004)

Kr─Ögi na polach i Stonehenge-2?
(05-10-2004)

Bliskie spotkanie w Lelowie?
(27-09-2004)

Tajemniczy podarunek
(25-09-2004)

Powt├│rka z Tunguski?
(25-09-2004)

Nieznane zwierz─Ö zastrzelone w Nikaragui
(20-09-2004)

Czarna zaraza - "prezent" z odleg┼éej przesz┼éo┼Ťci?
(20-09-2004)

Spotkanie z tajemnicz─ů istot─ů
(20-09-2004)

Piktogram w Łodzi
(07-08-2004)

Kolejne zdjęcia piktogramu ze Strzyżawy koło Bydgoszczy
(16-07-2004)

Sfilmowany moment tworzenia piktogramu w Wylatowie!!!
(11-07-2004)

Zdj─Öcia drugiego znaku w Wylatowie
(10-07-2004)

Kolejny piktogram w Wylatowie!
(10-07-2004)

Piktogram pod Bydgoszcz─ů (Fordon)
(10-07-2004)

Piktogram pod Bydgoszcz─ů
(08-07-2004)

Jest pierwszy znak w Wylatowie!!!
(06-07-2004)

Zdjęcia "dziwnych mgieł"
(16-06-2004)

Rysunki agroznaków ze Złotowa
(15-06-2004)

Piktogramy w Zamku Bierzgłowskim
(15-06-2004)

Agrosymbol w Złotowie
(27-05-2004)

UFO nad Meksykiem - film
(22-05-2004)

Zdj─Öcia agroznaku z ┼╗abienka
(17-05-2004)

Piktogram w ┼╗abienku
(16-05-2004)

UFO nad Meksykiem
(12-05-2004)

UFO nad Rzeszowem
(08-05-2004)

 
(c) 2004 - 2008 www.ufoinfo.pl
Wszelkie prawa zastrze┐one
TreÂci i opinie zawarte w publikowanych materia│ach na UFOinfo.pl nie s▒ zawsze zgodne
z opiniami i pogl▒dami redakcji. Ka┐dy Autor ma suwerenne prawo do umieszczania w│asnych
opinii w swoich publikacjach.